the cure

Vermineux – 1337

Bij onbekende bands is het veelal het artwork dat mij over de streep kan halen om tot een luisterbeurt over te gaan. Dikwijls weet het hoesontwerp immers min of meer de atmosfeer en stijl van de muziek te capteren, maar het kan ook gebeuren dat een cover je op een totaal verkeerd spoor zet. Dat is deels het geval bij Vermineux en diens tweede demo “1337” en dat wegens twee redenen. Ten eerste krijgen we hier een middeleeuws slagveld te zien en dan denk ik meteen aan overdadige toetsen, draailieren, fluitjes, zwaardgekletter en mannen in veel te strakke maillots die hun opwachting maken in black metal. En hoewel Spectre, de man achter Vermineux en tevens onder de alias Generalfeldmarschall Kriegshammer ook gekend van labelgenoten Minenwerfer, wel degelijk geobsedeerd is door de late middeleeuwen, blijven de beschreven stijlelementen zo goed als achterwege. Enkel het elf minuten durende titelnummer wordt met een sample van strijdgewoel ingezet. Akoestische gitaren, daarentegen, worden veelvuldig aangewend, maar dan niet op een romantische kampvuur manier, maar eerder op een zwaarmoedige wijze die bv. ook het werk van een Primordial typeert. De doorgaans mid-tempo tot zelfs langzame composities (enkel “Oriflamme” is wat sneller) doen me muzikaal gezien trouwens meer dan eens aan deze Ieren denken. Vocaal wordt hier voor het merendeel uit een krijsend vaatje getapt. Ten tweede bevat het coverontwerp heel veel kleurgebruik, terwijl Vermineux’s black metal eerder met 66 tinten grijs geschilderd lijkt te zijn. De traditionele blackmetalklanken schetsen immers een grijs en grauw muzikaal landschap. Hoewel het geheel op het eerste gehoor niet zo bijster speciaal lijkt te zijn en er regelmatig rommelig gemusiceerd wordt (zo hinken de drums soms wat achterop), weten de intrigerende melodielijnen en leadpartijen zich na een paar luisterbeurten toch in mijn geheugen te nestelen. Dat Spectre meeslepende melodieën uit zijn gitaar kan persen, wisten we natuurlijk al van Meinenwerfer en diens laatste plaat “Alpenpässe” en ook hier stelen ze de show. Collega mijnenwerper Wachtmeister Verwüstung nam trouwens de solo op “Coteraux” voor zijn rekening. De met een Tascam 488 vastgelegde sound is nogal ‘winderig’, maar dat stoort niet, het doet me hierdoor zelfs wat denken aan het werk van een Negative Plane of Funereal Presence. Op de eerste demo “1315” prijkte een wel heel bizarre coverversie van The Cure’s mega hit “A forest“. Of die beter is dan het misbaksel dat Behemoth en Niklas Kvartforth er vorig jaar van maakten of de gekende versie van Carpathian Forest, beslissen jullie zelf maar. Deze keer wordt een minder experimenteel uitgedraaide ode gebracht aan neofolk band Sol Invictus en diens met een heldere zangstem vertolkte “A ship is burning“. Voor de geschiedenis freaks en meerwaardezoekers onder ons die het zich afvragen: de eerste demo “1315” handelde over de lijdensweg van Engeland en Frankrijk tijdens de Grote Hongersnood van 1315-1317. Deze tweede demo is opgedragen aan de eerste fase van de Honderdjarige Oorlog en het hoestafereel van “1337” verwijst naar de slag van Crécy die plaats vond op 26 augustus 1346 in Noordwest-Frankrijk tussen een Frans leger onder leiding van koning Filips VI en een Engels leger onder leiding van koning Eduard III. De Fransen vielen de Engelsen aan terwijl die een veldtocht in het noorden van Frankrijk hielden. De aangevallen Engelsen behaalden de overwinning in de slag, terwijl de Franse aanvallers erg veel mannen verloren. Na de slag gingen de Engelsen verder om Calais te belegeren. Door hun nederlaag waren de Fransen niet bij machte het beleg op te heffen. De stad viel en zou voor meer dan twee eeuwen onder Engelse controle blijven. De slagen bij Poitiers en Agincourt zullen hun opwachting maken op de volgende twee episodes in de Vermineux trilogie die opgedragen wordt aan de Honderdjarige Oorlog. Ik ben benieuwd!

JOKKE: 79/100

Vermineux – 1337 (Purity Through Fire 2021)
1. Valois
2. Bloodlines
3. Cotereaux
4. Oriflamme
5. Crécy
6. Chevalerie
7. A ship is burning [Sol Invictus cover]
8. Plantagenet

Grave Pleasures – Motherblood

Terugkijkend op “Dreamcrash” – het “debuut” van het Finse Grave Pleasures – moet ik toegeven dat ik dat album wat overschat had met een score van 83 punten. Sinds haar verschijnen heeft de plaat immers amper rondjes gedraaid ten huize Jokkemans. Grave Pleasures draagt dan ook een enorm verleden met zich mee, want al wat de band uitbrengt zal tot in den treure vergeleken worden met het weergaloze “Climax” dat de band in haar vorig leven als Beastmilk op de mensheid loste. De “Funeral party” 7″ EP die vorig jaar als teaser werd uitgebracht, liet echter opnieuw het beste vermoeden daar het apokalyptische death-rock geluid van Beastmilk terug werd opgezocht. En ook het kakelverse “Motherblood” gaat gelukkig op hetzelfde élan verder! De dansschoenen kunnen met andere woorden vanonder het stof gehaald worden en de beentjes kunnen losgezwierd worden op vlot verteerbare en goed in het gehoor liggende songs als “Infatuation overkill“, het meezingbare “Be my Hiroshima” of “Deadenders“, dat we nog kennen van de 7 inch. Tegenover de (schijnbare) lichtvoetigheid staan echter donkere thema’s zoals de cyclus van leven en dood (knap gevisualiseerd door de Kali figuur op de cover) en de obsessie van zanger Mat McNerney (Kvohst voor de vrienden) voor de apocalyptische en nucleaire ondergang van de mensheid. In meer donkere nummers als “Doomsday rainbows“, “Joy through death” en “Mind intruder” vormt de ritmesectie, bestaande uit bassist van het eerste uur Valtteri Arino en drummer Rainer Tuomikanto (Ajatarra, ex-Shining), de ruggengraat en stuwen ze de songs met denderende drums en pompende baslijnen voort. En het gitaristenduo Juho Vanhanen (Oranssi Pazuzu) en Aleksi Kiiskilä schudt de ene na de andere catchy riff en geweldige hook uit de mouw. Links en rechts worden enkele goth-getinte elementen aan de death-rock basis toegevoegd en worden uitstapjes richting post-punk gemaakt. Wanneer zanger Mat de hoogte ingaat, hebben zijn vocalen best wel wat weg van The Cure’s Roberth Smith. Net zoals een Killing Joke, Coil of Joy Division, heeft deze new wave band een duidelijke stempel gedrukt op het Grave Pleasures geluid. Een andere invloed was Current 93, waarvan zanger David Tibet gestrikt kon worden om de intro voor “Atomic Christ” – misschien wel de meest beklijvende song van de plaat – te schrijven en in te spreken. Met het afsluitende “Haunted afterlife” wordt dat ene sprankeltje hoop dat er nog restte, resoluut de nek omgedraaid. Op de CD die bij de vinyl meegeleverd werd, vinden we nog de bonus track “There are powers at work in this world” terug. Net zoals op “Climax” is “Motherblood” een plaat waarop het tevergeefs zoeken is naar een zwak moment. Grave Pleasures heeft zich herpakt (en hoe!) en kan met opgeheven hoofd de Apocalyps tegemoet.

JOKKE: 91/100

Grave Pleasures – Motherblood (Century Media 2017)
1. Infatuation overkill
2. Doomsday rainbows
3. Be my Hiroshima
4. Joy through death
5. Mind intruder
6. Laughing abyss
7. Falling for an atom bomb
8. Atomic Christ
9. Deadenders
10. Haunted afterlife
11. There are powers at work in this world (bonus)