the deathtrip

Stilla – Synviljor

Album nummer vier alweer voor het Zweedse Stilla, een band die de kneepjes van het black metal-genre tot in de puntjes beheerst. Hoewel Zweeds van oorsprong klinken de zeven nieuwe composities op “Synviljor” eerder Noors getint genre Kvist, oude Gehenna en Satyricon (dit zou de overgangsplaat tussen diens “The shadowthrone” en “Nemesis divina” kunnen geweest zijn) of een nieuwere band als The Deathtrip. Zo komt zanger Andreas Petterson meermaals en vooral in het meer dan acht minuten durende “Över blodiga vidder” aardig in de buurt van diens meesterzanger Aldrahn. Het kwartet bestaande uit (ex-)leden van Bergraven, Armagedda en LIK bewijst dat Scandinavische black nog zoooo veel cooler/koeler klinkt als deze in de moerstaal uitgevoerd wordt. De klank en uitspraak van vele Zweedse woorden (waarvan ‘mörk’ met voorsprong) klinken zo bijtend als natriumhydroxide. Maar check ook het mooie a capella-gezongen en naar Wardruna-neigende einde van opener “Frälsefrosten“. Vol heimwee naar de jaren negentig neem ik de mix van weemoedige (“Myr“), kwaadaardige, folky (“Ut ur tid och rum“), frostbitten en majestueuze black in me op waarbij vooral de door-weids-klinkende-drumaanslagen-en-astrale-toetsen-ondersteunende accenten in ondermeer “Den kusligaste av gäster” mijn hartslag de hoogte in jagen. Maar schenk ook aandacht aan de in-het-oor-springende basloopjes in o.a. “En närvaro av då“.”Synviljor” (‘optische illusie’) staat garant voor driekwartier heerlijk snerpende natuurgeïnspireerde Scandinavische black opgesmukt met de nodige orchestrale keyboards en bijtende screams. De nostalgische sound van “Synviljor” ademt ijskoude bitterheid uit wat tevens wordt weergegeven in de mooie albumcover waarop besneeuwde naaldboombossen onder een demonisch ogend noorderlicht prijken. Al wie Scandinavische black een warm (of beter gezegd koud) hart toedraagt kan niet om deze plaat heen. 

JOKKE: 88/100  

Stilla – Synviljor (Nordvis 2018)
1. Frälsefrosten  
2. Skogsbrand 
3. En närvaro av då 
4. Den kusligaste av gäster
5. Myr
6. Över blodiga vidder
7. Ut ur tid och rum

Merrimack – Omegaphilia

Parijs: de stad van de liefde. Op de albums van Merrimack valt er echter niet veel romantiek te bespeuren want deze Parijzenaars spuien al meer dan twintig jaar haat en verderf vanuit de diepste hellekrochten. Wie het reilen en zeilen van de Franse black metal scene volgt, zal ongetwijfeld wel één van Merrimack’s albums in zijn of haar platenkast hebben staan. Ten huize jokkemans is dat in ieder geval zo met elk album dat ze sinds “Of entropy and life denial” uit 2006 hebben uitgebracht. En laat ik maar meteen de plot van deze review verklappen: ook het nagelnieuwe “Omegaphilia” zal zijn weg naar mijn collectie ongetwijfeld snel vinden. Gitarist Perversifier is er als enige uit de begindagen nog bij maar voor het eerst is wel eenzelfde line-up te horen op twee opeenvolgende platen. Hopelijk blijft dit zo, want de huidige bezetting is ongetwijfeld de sterkste die de band al heeft gehad. Desondanks is “Omegaphilia” wel vijf jaar in de maak geweest, maar liever wat langer wachten om dan kwaliteit voorgeschoteld te krijgen natuurlijk. “Cauterizing cosmos” wordt ingeluid met allerhande ritualistische geluiden en zorgt voor een eerste pandoering van zodra de instrumenten hun intrede doen. “The falsified son” gaat echter nog een stapje verder met zijn in 6/8ste walsende tremolo-riffs waarbij alle muzikanten laten zien dat ze in bloedvorm verkeerden tijdens de opnames. In het begin van “Apophatic weaponry” laat het kwintet de razernij even voor wat het is en worden de doom-regionen succesvol verkend alvorens terug van jetje te geven. Daarna volgen een paar minder opzienbarende, maar nog steeds oerdegelijke black metal songs totdat stemkunstenaar Aldrahn (The Deathtrip, ex-Dødheimsgard) zijn opwachting maakt in “Cesspool coronation” en van toegevoegde waarde blijkt te zijn met zijn vuilbekkerij. De langste song van het album staat naar goede gewoonte helemaal aan het einde en middels de nodige dynamiek en afsluitende sacrale gezangen kan “At the vanguard of deception” de aandacht de volle negen minuten volhouden. Over de gehele lijn bekeken is “Omegaphilia” een erg sterke plaat. Aanrader!

JOKKE: 87/100

Merrimack – Omegaphilia (Season Of Mist 2017)
1. Cauterizing cosmos
2. The falsified son
3. Apophatic weaponry
4. Gutters of pain
5. Sights in the abysmal lure
6. Cesspool coronation
7. At the vanguard of deception