this will destroy you

Avast – Mother culture

Laat je niet misleiden door de baarden, tattoos en houthakkershemdjes outfit van deze Noren, want hoewel ze er als een stoner- of sludge-band uitzien, eren ze toch de grootste muzikale erfenis van hun prachtige thuisland Noorwegen, zijnde black metal. Het uit Stavanger afkomstige kwartet doet het echter niet op de traditionele manier maar mixt de extremiteiten en esthetiek van het genre met de atmosfeer, ingetogenheid en weidse ruimtelijkheid van post-rock. Qua thematiek lijken de roots van de band dan weer eerder in punk rock en hardcore te liggen want de teksten behandelen niet de doorsnee black metal topics, maar leunen meer naar een filosofische en poëtische kijk op sociale en milieugerelateerde zaken. In 2016 werd een twee-nummers-tellende EP uitgebracht die het beste deed beloven voor de toekomst. Het nagelnieuwe “Mother culture“gaat alvast op hetzelfde elan verder. Felle en snelle modern klinkende blackness à la Downfall of Gaia zoekt de contrasten op met betoverende en beklijvende post-rock soundscapes die zo uit de koker van een Caspian zouden kunnen komen. Reeds in de negen minuten durende opener worden we heen en weer gekatapulteerd tussen agressie en emotie waarbij de melodieën best catchy klinken maar nooit uitmonden in goedkoop emo-geneuzel. Avast bevindt zich met haar muzikale en vocale aanpak in het vaarwater van een Deafheaven maar laat de balans nooit naar een té grote emotionaliteit doorwegen. In de titeltrack flitsen ijzige screams als bliksemschichten doorheen een melancholisch post-rock wolkendek waar melodieuze gitaarmelodieën doorheen schemeren. “The myth” kent een instrumentale aanpak en laat van-ingetogenheid-naar-climax-evoluerende post-rock à la oude This Will Destroy You haar zegje doen zonder dat er zwartgalligheid aan te pas komt. Des te harder knalt “Birth of man” ons daarna tegen de kop met haar moderne black zonder echter de hele tijd door te rammen. In “The world belongs to man” versmelten black metal en post-rock nóg harder dan de ijskappen en de zee, waarbij dat laatste fenomeen desastreuze gevolgen gaat hebben voor de mensheid. “Mother culture” is gebaseerd op het filosofische verhaal “Ishmael” van Daniel Quinn en waarschuwt dan ook voor het grote potentieel van een wereldwijde catastrofe. De serene openingsklanken van “An earnest desire” klinken nog enigszins hoopvol en ontplooien zich If These Trees Could Talk-gewijs tot post-rock met een boodschap, maar verderop schudt het nummer ons wakker. Blijf niet bij de pakken zitten, maar doe iets! “Man belongs to the world” combineert rock-georiënteerde grooves met epische geluiden, dreunende bassnaren en zwartgeblakerde uithalen. Het warm water wordt hier niet uitgevonden, maar we stellen wel vast dat Avast in een uitgemolken genre toch nog een erg onderhoudende plaat heeft weten uitbrengen.

JOKKE: 83/100

Avast – Mother culture (Dark Essence Records 2018)
1. Mother culture
2. The myth
3. Birth of man
4. The world belongs to man
5. An earnest desire
6. Man belongs to the world

Barbelith – Mirror unveiled

Hoewel de doorsnee black metal fan ruimdenkender is dan pakweg een decennium geleden, geldt voor velen een roze albumhoes nog steeds als not done binnen de codex van deze muziekstijl. In navolging van Deafheaven presenteert het eveneens Amerikaanse Barbelith ons met het artwork van “Mirror unveiled” eerder een gay-achtige discohoes (enkel de glitter ontbreekt nog), maar laat je niet misleiden, want het album staat garant voor met momenten moeilijk verteerbare post-USBM. Zeker openingstrack “Beyond the envelope of sleep” vormt met zijn triljoen beatverschuivingen en drumroffels een ware zenuwslopende binnenkomer. De drummer kan je gerust inschakelen om je huis energiebesparender te maken, want hij mept elk gaatje vakkundig dicht. Nadien gaat de song (gelukkig) over in een meer rechtlijnige blastbeat. Vier minuten ver maar de ingetogen post-rock achtige intro van het kwartier durende “Astral plane” vormt reeds een welgekomen verademing. Na een minuutje gaat alles echter weer in overdrive en passeren enkele passages waarin de roekeloze black metal worstelt met post-rock-on-speed, en de drummer soms misplaatste slagen in de chaos mept. In de songfinale klinkt Deafheaven onvermijdelijk als referentie door. “Black hole of fractured reflections” is een flirt tussen This Will Destroy You-soundscapes en Bosse-De-Nage post-black metal crescendo’s. In “Reverse fall” klinken dan weer poppy tremolo Deafheaven en Ghost Bath melodieën in de striemende black metal door. “Mirror unveiled” kwam vorig jaar reeds in een limited edition eco-wallet CD-versie en een limited edition cassette uit om nu wederom in een limited edition LP-versie uitgebracht te worden. Hipsters weten wat doen en zullen snel moeten handelen. Goede plaat van deze roze barbie, maar laat je niet misleiden door de chaotische intro.

JOKKE: 77/100

Barbelith – Mirror unveiled (Grimoire Records 2015)
1. Beyond the envelope of sleep
2. Astral plane
3. Black hole of fractured reflections
4. Reverse fall