totengeflüster

Vredehammer – Viperous

Soms heb je een goede muzikale trap onder je kont nodig en als dat weer eens het geval is, kan ik deze “Viperous” van het Noorse Vredehammer aanbevelen. Multi-instrumentalist Per Valla is de bezieler van dit project en is zeker niet aan zijn proefstuk toe, zo is hij bijvoorbeeld gitarist bij het geweldige Allfader en heeft hij dienst gedaan bij onder meer Abbath en Nordjevel. Vredehammer is inmiddels bij de derde full-length aanbeland en breekt hiermee een beetje met de stijl van de vorige twee albums. Waar “Violator” uit 2016 nog een kwalitatieve mix van death en black metal met vlagen van gitaarvirtuositeit was, klinkt opvolger “Viperous” veel meer als een tornado van metalen scherven die raast door een post-apocalyptisch poollandschap waar toevallig een fabriek uit de jaren tachtig staat. Met andere woorden, retestrakke blackened death metal met ouderwetse industrial invloeden. De nadruk ligt op kille sfeer, genadeloos beukende riffs en verpletterende drums, geweldig ingespeeld door Kai Speidel van o.a. Totengeflüster, maar er is gelukkig nog steeds hier en daar ruimte voor de flitsende solo’s van Valla, zoals in het schitterende “Wounds“. De productie is zwaar, maar toch duidelijk en kil, wat dus perfect past bij het muzikale opzet. Iets wat je reeds hoort bij opener “Winds of dysphoria” en zich verder ontwikkelt tot het tragere, helaas iets mindere laatste nummer “From a spark to a withering flame“. Deze Vredehammer-plaat doet me denken aan een genuanceerde versie van bands als Zyklon of Myrkskog gemengd met een op amphetamines doldraaiend Samael. Great stuff.

Xavier: 90/100

Vredehammer – Viperous (Indie Recordings 2020)
1. Winds Of dysphoria
2. Aggressor
3. Suffocate all light
4. Viperous
5. Skinwalker
6. In shadow
7. Wounds
8. Any place but home
9. From a spark to a withering flame

Totengeflüster – Elke taal heeft een individueel en eigen geluid

In navolging van de geweldige plaat “The faceless divine” van het Duitse Totengeflüster, had ik een gesprek met de band over hoe het er bij hen aan toe gaat. Aan het woord zijn zanger Narbengrund Nihilis (NN) en gitarist/bassist Totleben (TL). (XAVIER)

Totengeflüster is een relatief nieuwe band, althans naar mijn maatstaven. Heb je daarvoor al muziek gemaakt?
NN: Nou … nieuw is inderdaad relatief, in februari 2013 brachten we ons debuutalbum “Vom Seelensterben” uit en daarvoor hadden we al een paar jaar ervaring. Frostbitten, Egregor en ik waren al actief in bands en Teufeskald was al jarenlang lid van een lokale muziekclub. Alleen Totleben – werkpaard, componist en ontwerper – betrad nieuw terrein met de band op het gebied van muziek maken in het openbaar.

Zijn er Duitse “voorbeeldbands” voor jullie? Is het moeilijk om concerten over de grenzen te krijgen?
NN: Goede vraag, we hebben al met enkele Duitse black metal-bands gespeeld, maar de “scene” beschrijven is moeilijk om eerlijk te zijn. De vraag met de voorbeeldbands is al eenvoudiger: Dark Fortress, Negator, Nocte Obducta, Agrypnie, Imperium Decadence om er een paar te noemen die echt de moeite waard zijn om naar te luisteren.
TL: Narbengrund heeft al zeer spraakmakende artiesten genoemd, waar ik het volledig mee eens ben. Het land van afkomst speelt geen rol, overal zijn er kunstenaars die hun mening of gevoelens op geweldige wijze uiten. Om mijn aanvullende Duitse favorieten te vermelden… The Vision Bleak, Unlight, Wolves Den en Cold World.

Heel veel concerten vallen tegenwoordig haast onder de noemer van een festival. Fatsoenlijke locaties en clubconcerten zijn nog steeds zeldzaam. Niet ideaal voor bands die donkere muziek op het podium willen brengen. Hoe gaan jullie hiermee om?
NN: Concerten krijgen is inderdaad een lastige onderneming, tenzij je een bepaalde status hebt. Ik denk dat veel dingen gewoon een kwestie zijn van de juiste mensen kennen. En met de tijd (en vooral de bekendheid) zal het dan gemakkelijker zijn om de felbegeerde optredens te krijgen.

(c) Rock in Raw

Het internet heeft veel dingen mogelijk gemaakt. Repeteren jullie nog vaak? Hoe komen de nummers tot stand?
NN: Helaas repeteren we slechts om de twee weken. Iets wat deels te wijten is aan problematische werktijden (ploegendienst, weekendwerk, …) en afstand. Natuurlijk is het in zo’n situatie moeilijk om aan onze nummers te werken door gewoon te jammen. Dus is het, eenvoudig samengevat, Totleben die de basis van alle muziek schrijft, waar wij mee werken en idealiter iets toevoegen aan het idee. Maar, die eerste ideeën komen dus zelden van andere bandleden en je zou kunnen zeggen dat hij 90 procent van alle werk doet.

Het nieuwe album “The faceless divine” is weer erg sfeervol. Klopt het als ik zeg dat de Totengeflüster-cd’s allemaal een verhaal vertellen, ook al zijn het geen conceptalbums?
NN: Het is zeker niet verkeerd, ook al was het meer een rode draad in onze laatste twee albums dan een hecht korset dat onze stukken met elkaar verbond. Maar, verhalen worden altijd verteld, ook al zijn het hier eerder korte verhalen, in een soort dagboekvorm. Wij, d.w.z. vooral Totleben en ik, zouden graag nog eens een echt conceptalbum maken waarbij inderdaad muziek en tekst perfect op elkaar afgestemd zijn, zoals in een film. Maar dat kost veel tijd en veel interactie terwijl we tot nu toe voornamelijk alleen in onze donkere kamers hebben gewerkt. Maar ik hoop echt dat het zal werken voor ons volgend album.

De teksten zijn nu bijna allemaal in het Engels. Evolueerde dat spontaan of was het een bewuste beslissing?
NN: Het was eigenlijk een weloverwogen beslissing, waar ik in eerste instantie eerlijk gezegd een beetje aan heb getwijfeld. De reden voor deze beslissing is / was dat we ook veel fans buiten Duitsland hebben en de meeste van hen geen Duits spreken. Dit creëert een onnodige barrière. Ik luister ook graag naar muziek met niet-Engelse teksten, bijvoorbeeld Noors, Zweeds, Fins of Frans. Elke taal heeft iets individueels, zijn eigen geluid. Als je bijvoorbeeld Frans neemt, een taal die op zich op de een of andere manier als “netjes” omschreven kan worden, maar die dan bijvoorbeeld door een black metal-zanger hoort screamen, word het taalbeeld bijna 180° gedraaid. Fins echter lijkt ongenaakbaar, bijna magisch, maar uiteindelijk maken deze talen het moeilijk om de teksten te volgen. En onze teksten zijn vaak emotioneel of tot nadenken stemmend, dus als je ze begrijpt, is het misschien een bonus voor de luisterervaring, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een band gefocust op hermetische verhalen.

Totengeflüster – The faceless divine

Het is dan wel een groot land met een rijke metal geschiedenis, er zijn de laatste jaren maar weinig extreme bands uit Duitsland die veel potten breken. Voor mij is Totengeflüster er eentje van, want ondanks dat je drie albums op dertien jaar tijd niet buitensporig productief kan noemen, slagen de jongens en het meisje uit Baden-Württemberg er namelijk wel in om voor de derde keer een rechttoe rechtaan, sfeervolle symfonische black metal schijf uit te brengen. Een genre dat ik een beetje mis tussen de vele “post-metal” muziek anno 2019. Anders dan de vorige twee releases, heeft de band nu voor Engels gekozen in plaat van Duits. Iets wat internationale fans misschien wel op prijs zullen stellen en hopelijk deuren zal openen naar meer Europese podia. Net zoals de vorige releases wordt “The faceless divine” gekenmerkt door de geslaagde vermenging van retestrakke drums, snijdende gitaren en donkere synths. Of hoe het zou klinken als je een Zweedse melodische black metal band met orchestratie laat spelen. Iets wat meteen na de intro al opvalt met het nummer “On carrion wings“. Dat de band in een dergelijke track profiteert van een sterke drummer als Frostbitten mag duidelijk zijn, maar voor mij zijn het de eerder mid-tempo nummers als “The hollow wanderer” of “Affliction” die er het beste ingaan. Het laatste nummer voor de outro “Reise eines verloren Geistes” gaat de meer epische tour op en is met bonustrack “Entflamme mich!” het enige Duits dat we horen. Die bonustrack doet me ergens denken aan hoe Eisregen destijds had kunnen klinken, indien ze… beter waren geweest. Doorheen elk nummer hoor je dat, ondanks het symfonische label, er niet overdreven wordt met keyboards en dat het de bedoeling is om met alle instrumenten samen de duistere toon te creëren die wordt beoogt. Vocalen dragen natuurlijk ook een zware steen bij en lijken qua frasering/klankkleur soms wat op het betere Cradle of Filth werk. Al was dat een pak duidelijker op voorganger “Im Nebel der Vergangenheit“. Trouwens ook een geweldige release, die naar mijn smaak genoot van een iets betere gitaarsound. Het indrukwekkende artwork is van de hand van bezieler Simon Bessert akaTotleben die zo maar even ook de orchestratie en gitaren voor zijn rekening neemt, de muziek schrijft en de productie doet. Knappe shit, als je het mij vraagt.

Xavier: 90/100

Totengeflüster – The faceless divine (Black Lion Records 2019)
1. The arrival of the withered
2. On carrion wings
3. The hollow wanderer (Cursed)
4. The Hunt
5. Affliction
6. Extinct paradise
7. Grant us thy blessing
8. Vermin
9. Reise eines verlorenen Geistes
10. Requiem
11. Entflamme mich
12. The hollow wanderer (Satin version)