Tribulation

Krossfyre – Burning torches

Het Spaanse Krossfyre laat er geen gras over groeien. Dit zootje ongeregeld bestaande uit leden van Sheidim, Graveyard, Körgull the Exterminator, Insulters, Morbid Flesh en Suspiral verenigde amper een jaar geleden de krachten en presenteert nu reeds een eerste worp in de vorm van de twintig minuten durende EP “Burning torches“. Een jeugdig joie de vivre spat van deze explosieve mix aan black, speed en thrash metal af en de luchtgitaar wordt dan ook in gruzelementen geslagen. Nadat de inleidende klanken zijn weggeëbd, vliegt die vuist ostentatief de lucht in waarna twee vingers zich uitstrekken om de gehoornde te saluteren. De solo’s vliegen om je oren en de opzwepende riffs en staccato drums stuwen “Fire solution” als een exprestrein vooruit. Dit kan zich meten met het beste werk van Aussies Deströyer 666 en Gospel Of The Horns. De strot van frontman A.K. lijkt als twee druppels wijwater op die van Erik van Watain, een gelijkenis die bij zijn andere band Sheidim ook reeds werd aangehaald. Muzikaal gezien heeft Krossfyre echter meer weg van de Nifelheims van deze wereld en ook oude Tribulation kan ermee door als aanknopingspunt. Songs als “Tabellae defixionum” en “Black jaws of evil” zijn ideaal om een kleine, zwetende club in lichterlaaie te zetten. Ik kan me niet inbeelden dat je hier geen drang van krijgt om een metalen danske te placeren. Als de afterparty dreigt stil te vallen, smijt je het aanstekelijke “The great masturbator” op de draaitafel om de fik er terug in te steken. Nog even meegeven dat de productie waarvoor de Moontower Studio verantwoordelijk was, uitstekend te noemen is: lekker krachtig, organisch en alle instrumenten zijn goed hoorbaar. “Ashes to ashes and dust to dust!“.

JOKKE: 82/100   

Krossfyre – Burning torches (Hells Headbangers Records 2017)
1. Krossfyre (Intro)
2. Fire solution
3. Burning torche
4. Tabellae defixionum
5. Black jaws of evil
6. The great masturbator

Stench – Venture

Over het Zweedse Stench had ik al veel positieve dingen gelezen dus besloot ik hun meeste recente worp getiteld “Venture” eens aan een kritische luisterbeurt te onderwerpen. Bij aanvanger “Archways” weet ik niet goed wat ermee aan te vangen. Deze simplistische uptempo song hakt er op een hoog tempo in maar het staccato tempo spreekt me niet zo aan. Opvolger “The vast” combineert een snelle start met mid-tempo extreme metal in de rest van de song waarin de geest van Dissection rondwaart. De band krijgt voortdurend het predicaat death metal opgepind, maar daar ben ik het toch niet volledig mee eens. Net zoals de eerder vernoemde Zweedse grootmeesters is het een mix van black en death metal die je te horen krijgt, hoewel de vocalen overduidelijk de black metal kant opgaan. “The road” klinkt avontuurlijk en minder recht voor de raap, net zoals “Small death”, hoewel de band (met twee Tribulation leden) hier precies niet zo goed weet welke richting ze wilt uitgaan. De song bevat enkele knappe passages, maar het zijn opnieuw de staccato drums die roet in het eten gooien en de riff die ze begeleiden hoor ik enkele keren terug op het album. In het bijna negen minuten durende en melodieuze “Celebration” zetten de Zweden hun beste prestatie neer. Het luchtige en zweverige bijna volledig instrumentale “Way” mist dan weer wat punch. De sound is lekker transparant maar toch heavy, dankzij de productie van Jonas Wikstrand (drummer bij Enforcer) die hiervoor in de befaamde Necromorbus Studio aan de knoppen mocht draaien. Wie graag op zoek gaat naar extreme metal platen die van het geijkte pad durven afwijken, zal aan dit “Ventures” een vette kluif hebben. Bij ondergetekende is het kwartje voorlopig nog niet gevallen.

JOKKE: 72/100

Stench – Venture (Agonia Records 2014)
1. Archways
2. The vast
3. Road
4. Small death
5. Celebration
6. Way
7. Venture