unleashed

Works Of The Flesh – Works of the flesh

Rauwe oldschool death metal uit de donkere krochten van de Antwerpse ondergrond? De bandleden slapen vooralsnog niet onder een rots, beste lezers, en weten maar al te goed dat OSDM anno 2020 weer immerrelevant is. Bands als Bones doen het hen al even voor, maar toch weer met een heel andere aanpak: Works of the Flesh mixt een heleboel punk- en grindelementen in het geheel, waar hun sound verder rechtstreeks uit een met beenmerg en gal besmeurd mangat te midden van een illustere steeg in centrum Stockholm lijkt te komen kruipen. Tracks als opener “Constant pressure” doen daarom meteen even hard denken aan Misery Index of Gadget als aan oude Unleashed of Grave. De bezetting van Works Of The Flesh is andermaal niet min, en licht meteen nog een tipje van de sluier op – met bandleden van Marginal, Helldozer, Suhrim en meer weet je al snel wat voor vlees je in de kuip hebt. Frank Rotthier nam de plaat live op in zijn studio, en het feit dat zoiets opvalt is alleen maar positief. Het geheel is zelfs best catchy met momenten, het resultaat van de melodieuze buzzsaw riffs en beukende blasts die al na enkele luisterbeurten blijven hangen. Op ongeveer twintig minuten is Works Of The Flesh uitgeraasd, wat van deze debuutplaat eerder een EP maakt dan een langspeler – maar laat dat nu net zijn hoe we onze metalen graag voorgeschoteld krijgen. Op thematisch vlak gaat meerdere keren op deze EP de militante vuist in de lucht, wat ook weer meer aan grind of punk doet denken – een verrassende keuze voor een deathmetalband. De rasperige growls die nummers als “The great dictatewhore” en “Anti-social media” van de nodige schwung voorzien, doen dat in ieder geval met volle overgave. De mastering gebeurde door Yarne Heylen, die “Works of the flesh” meteen weer naar een bepaald niveau weet te tillen. Wat ondergetekende betreft mocht het geheel nog wat rauwer klinken, om dat grafkeldergevoel volstrekt tot z’n recht te laten komen en de honger tijdelijk edoch volledig te stillen. Blood for the blood god, weet je wel. Er worden geen ongeziene songstructuren in elkaar geweven en op bepaalde songs klinken de riffs alsof ze al eens eerder kunnen zijn gebruikt, maar voor een eerste plaat is dit zonder meer oerdegelijk spul. Gezien er toch geen shows mogen worden gespeeld, stellen we bij deze voor dat de heren zich meteen terug in hun studio opsluiten en naarstig aan een opvolger beginnen schrijven.

JULES: 76/100

Works Of The Flesh – Works of the flesh (self released 2020)
1. Constant pressure
2. God is the gospel
3. The great dictatewhore
4. Double standards
5. Anti-social media
6. Eat kill fuck repeat
7. Murder is my name
8. Go feed the maggots

Crypts Of Despair – The stench of the earth

Ik heb het hier al meermaals gezegd: death metal kan me enkel nog boeien als het de nodige old school invloeden bevat en met de juiste gedrevenheid gebracht wordt. Moderne, technische toestanden kunnen me absoluut gestolen worden. De laatste jaren schoten nieuwe bands met een old school aanpak als paddenstoelen uit de grond. Zo ook in Litouwen in de vorm van Crypts Of Despair, dat na enkele moeilijke beginjaren nu trots haar debuut “The stench of the earth” voorstelt waarop haat tegenover de mensheid en het aanbidden van dood en het occulte centraal staan. De riffs zagen met gemak dikke betonplaten door twee en de basdrums rollen vet uit de speakers. Voeg daar nog diepe grunts aan toe en alle ingrediënten voor een organische en retro-klinkende death metal plaat zijn aanwezig. “Pits of endless torment” lijkt door haar primitieve karakter bij momenten door holbewoners ingespeeld te zijn terwijl “77” de verroeste heupen en nekspieren los weekt. Halverwege de plaat blaast het Unleashed-achtige “Fleshless eternity” de kalk uit het plafond en in het daaropvolgende raggende “Enslaved in blasphemy” wordt heel duidelijk dat de band met twee vocalisten werkt die elkaar qua vuilbekkerij proberen overtreffen. De zes minuten van “Monuments of fear” worden door een onheilspellende intro afgetrapt om daarna tot rauwe, verwoestende doodsmetalen klanken over te gaan. De valkuil ligt natuurlijk in het feit dat oude ideeën blijven herkauwen niet altijd voldoende is om boven de massa uit te steken. Op “The stench of the earth” is van enige vernieuwing of eigen smoelwerk niets te merken, maar dat levert toch een uiterst genietbare pure death metal plaat op.

JOKKE: 79/100

Crypts Of Despair – The stench of the earth (Testimony Records 2017)
1. The stench of the earth
2. Path to vengeance
3. Pits of endless torment
4. 77
5. Fleshless eternity
6. Enslaved in blasphemy
7. Ravage the earth
8. Possessed by astral parasites
9. Monuments of fear
10. Dead light