urfaust

Gaua – Feeble psychotic vortex

Vergeleken met Portugal hinkt de Spaanse black metal-scene toch nog een beetje achterop. Gaua probeert daar verandering in te brengen. Het betreft een nog vrij jonge band die in 2015 werd opgericht en later dat jaar een demo op de markt smeet (“Unearthly sorrowed visions“). In 2018 volgden een split met het Baskische Ur en een EP getiteld “Feeble psychotic vortex” die via Altare Productions op CD en LP verscheen. Écht nieuw is deze 37 minuten (!!) durende EP dus niet, maar vermits ie via Nebular Carcoma nu ook een derde leven op tape krijgt en wat we hier te horen krijgen best overtuigend klinkt, besloten we deze release toch nog even onder de aandacht te brengen. Adepten van Finse bands genre Sargeist (wegens de schurende grimmigheid en de openingsriff van “Schlitze” die wel heel veel wegheeft van diens “Satanic black devotion“) dienen de oren te spitsen voor Gaua. Hun black wordt verder à point gehouden middels een mengelmoes aan slepende melodieuze partijen en leads (finale van “Misfortune“), punky uitbarstingen, marcherende ritmes en Urfaustiaanse psychedelica wanneer de vocalen in “Second lament of a star” de semi-cleane tour opgaan. Wat een heerlijk intoxicerend nummer! De rockende partijen in combinatie met de grauwe screams ademen ook een zekere Nachtmystium-vibe uit. Dit alles verpakt in drie lange songs. Als toetje krijgen we nog een herwerking van het Vlad Tepes’ oudje “Drink the poetry of the Celtic disciple“, dat met zijn veertien minuten speeltijd eerder een ‘dessert deluxe’ is en met een minder ruwe sound dan het origineel laat zien dat dit best een gave compositie is. De aangehaalde referenties zouden jullie in staat moeten stellen een goed beeld te krijgen van dit “Feeble psychotic vortex” dat enerzijds vanuit een basis van traditionele grimmige black vertrekt maar daar toch ook talrijke melodieuze extra’s aan toevoegt.

JOKKE: 81/100

Gaua – Feeble psychotic vortex (Nebular Carcoma 2019)
1. Misfortune
2. Schlitze
3. Second lament of a star
4. Drink the poetry of the Celtic disciple (Vlad Tepes cover)

Dodenbezweerder – Zwarte sluiers & Rehearsal tape 20/02/2019 & 27/02/2019

Recent kwam Maurice De Jong op Addergebroed aan het woord in het kader van het op til zijnde debuut van Mystagogue. Deze duivel-doet-al heeft echter nooit aan één project genoeg, zodoende verscheen er recent ook een nieuwe EP van Dodenbezweerder waarvoor Mories samenwerkt met drummer Santino Van der AA (Aardling, Hypothermia). Eerder verschenen al twee geïmproviseerde (!) rehearsal tapes (gratis digitaal in huis te halen via de Bandcamp-pagina) en de EP in kwestie getiteld “Zwarte sluiers” is een voorbode voor een eerste langspeler die in 2020 verwacht wordt en waarvan ook al een tipje van de (zwarte) sluier werd opgelicht. De band heeft haar naam alvast niet gestolen want de twee nummers die het duo ons op de EP voorschotelt, klinken als een rituele bezwering die in goed verscholen ondergrondse krochten leek te hebben plaatsgevonden en een über-lügüber sfeertje uitwasemt. Santino stuurt een pulserende doombeat doorheen de kille echoënde atmosfeer waarin allerhande verwrongen kreten, schelle uithalen, oorschurend geschreeuw en gorgelend geprevel begraven zijn. De vochtige schimmel druipt dan weer van de snijdende en bijtende gure riffs. Op de één of andere manier sijpelt er een subtiele Urfaust doorheen deze grafherrie, want net zoals haar landgenoten, wekken deze trage bezwerende klanken een hallucinogeen effect op, maar dan met een meer uitgesproken black metal-karakter. Vooral de eerste rehearsaltape weet me in een sepulchrale trance te brengen, klaar om één of ander kerkhof te ontwijden. De tweede rehearsaltape, die een week na de eerste ingespeeld werd, laat een toegenomen lo-fi ‘necro-feel‘ horen, maar het zou een brug te ver zijn om te beweren dat deze onmenselijke klanken bij onderstaande necrofiele verlangens opwekken. De gitaareffecten in “Zalf de voeten van het hoofdeloze lichaam” belichamen als het ware het klaroengeschal van de dood. De “Bestorming van de hemel” lijkt dan weer met duivels en manisch klinkend orgelspel gepaard te gaan dat opdoemt vanuit diens hysterische zwartgalligheid. Nadien nemen deze begrafenisklanken een meer berustend karakter aan wanneer je wordt “Opgeslokt door de ontzielde leegte“. Dodenbezweerder grossiert als geen ander in de productie van “Weemoedige liederen van de dood“, dat staat als een omgekeerd kruis op een graftombe. Op basis van de eerder vermelde teaser van de aankomende langspeler, lijkt Dodenbezweerder daar voor een nóg meer verstikkende en beklemmende aanpak te gaan. Dat belooft!

JOKKE: 81/100 (EP: 82/00; Rehearsal 1: 81/100; Rehearsal 2: 79/100)

Dodenbezweerder – Zwarte sluiers (Eigen beheer 2019)
1. Verstenigd en verdelgd
2. Zwarte sluiers over dode gezichten

Rehearsal tape 27/02/2019 (Eigen beheer 2019)
1. Zalf de voeten van het hoofdeloze lichaam
2. Bestorming van de hemel
3. Opgeslokt door de ontzielde leegte
4. Weemoedige liederen van de dood

Rehearsal tape 20/02/2019 (Eigen beheer 2019)
1. Untitled
2. Untitled

Ibex Angel Order – I.Õ. Creatõr / I.Õ. Destrõyer

Ondanks de sterke line-up van de meest recente editie van het Veneration Of The Dead-festival moest ik verstek laten gaan. Opener van dienst was het Nederlandse Ibex Angel Order en naar aanleiding van hun optreden zagen ze de kans mooi om nieuw werk te laten horen, al is het slechts een twee songs tellende tape (de EP-versie zou nog moeten volgen). “I.Õ. Creatõr / I.Õ. Destrõyer” laat twee ritualistische invocaties horen die conceptueel gezien rond primitieve en gnostische kunst draaien. De occulte atmosfeer druipt middels allerhande rituele gezangen en percussie inclusief gong- en belgeluiden van de twee nummers af en het is best bewonderenswaardig dat een duo – zanger/gitarist Herr Aids en drummer Ludas – Urfaustsgewijs in staat is deze magische atmosfeer neer te zetten. “I.Õ. Creatõr” is erg bezwerend door de vocale aanpak die parallellen vertoont met een band als Mare, maar bevat ook enkele sterke gitaarriffs en wisselt knuppelstukken met dreigend mid-tempo werk af. “I.Õ. Destrõyer” kent een noisy trance opwekkende start maar eens Ludas uit de startblokken schiet, lijkt er geen ontsnappen meer aan en worden we in de ban gehouden door de profetische bezweringen en repetitieve riffs van Herr Aids. Ibex Angel Order zet de kwaliteit van het sterke debuut “I” met deze EP resoluut verder.

JOKKE: 85/100

Ibex Angel Order – I.Õ. Creatõr / I.Õ. Destrõyer (Heidens Hart Records 2019)
1. I.Õ. Creatõr
2. I.Õ. Destrõyer

Duivel – Duivel

De in lichterlaaie staande kerk die op de cover van de eerste seven inch van het Nederlandse Duivel prijkt, lijkt wel een profetie te zijn voor het lot dat de Notre Dame een week na de release van dit duivelse kleinood onderging. Het kwintet brengt Dutch black metal the old way. Aan de tronies van de bandleden te zien, hebben we hier niet met een bende jonkies van doen maar met veteranen die het schijt hebben aan elke vorm van vernieuwing in de scene. Geen hipstertoestanden of boomgeknuffel dus, maar vieze en vuile archaïsche black metal-klanken waar echo’s van oude Samael en oer-Finse acts als Beherit of een Impaled Nazarene doorheen waren. P’s basklanken ronken lekker zwaar door en complementeren de simpele maar effectieve riffs van N die weliswaar wel wat te zacht in de mix staan. De keys van K zorgen – waar nodig – voor extra beleving zonder dat we met bombastische of symfonische toestanden te maken hebben. Het tempo bevindt zich grotendeels in de mid-regionen, hoewel drummer D ook de gaspedaal weet staan en de dynamiek dus niet uit het oog verliest. De raspende strot van frontman S scheurt nachtgewaden van wulpse nonnetjes aan flarden terwijl hij zijn Nederlandse teksten uitbraakt: “Ik ben de haat, allesverterend tot er niks meer in de kosmos bestaat!” Ván Records heeft o.a. van Urfaust, Kwade Droes, :Nodfyr:, Svartidauði en King Dude al sterke seven inches uitgebracht. Deze Duivel mag gerust aan het rijtje toegevoegd worden. Weeral een Nederlandse band bij om in de gaten te houden! Fans van Moenen Of Xezbeth en Perverted Ceremony moeten Duivel zeker eens een kans geven.

JOKKE: 83/100

Duivel – Duivel (Ván Records 2019)
1. Schaduw over God’s verdomde oord
2. In ketens & vlammen

Kwade Droes – De duivel en zijn gore oude kankermoer

Vorig jaar deed Kwade Droes ons met haar gelijknamige EP schuimbekkend watertanden naar meer van deze aanstekelijke duivelse kankerherrie. De symbiose tussen black metal en doom zoals we die horen in het zinnenprikkelende “De geile lokroep van gene zijde“, de rituele duisternis die de zeven songs uitdragen, de bezwerende psychedelica en het originele opzet van deze “De duivel en zijn gore oude kankermoer” bevestigen mijn vermoeden dat er serieuze Urfaust-inmenging is aan de muzikale zijde van deze uit de Gelderse drek opstijgende penetrante geluidsuitwasemingen. Over de bijwijlen hallucinogene kakofonie horen we veelzijdige vocale en prozaïsche vuilbekkerij die de grafstemming erin brengt. Hoor maar eens welke verscheidenheid aan schizofrene keelklanken we horen galmen in de ondergrondse krochten van “Lood om oud ijzer” dat halverwege qua riffs een heuse aderlating van het satanische bloed van een Von kent. De vocalen doen meermaals (o.a. in het krankzinnige “De Satan allerheiligst“) denken aan Mikka ten tijde van de eerste Impaled Nazarene-platen. De non-conformistische en punky attitude van sommige nummers is hier eveneens debet aan. “Drank is den duvel” horen we wel eens zeggen en het effect van gerstenat en andere gedistilleerde spiritualiën op de menselijke gemoedstoestand wordt in het orgastische, met piano en andere toeters en bellen opgeluisterde “Drankduivel” muzikaal perfect vertaald. Tijdens de aftrap van het bijzonder heavy “Misdaad loont” verkennen de doodsreutels diepere regionen en structuur is amper aanwezig in deze spastische zwartgeblakerde kneedboel. Ik kan de schadelijke muzikale uitstoot van dit zootje ongeregeld alleen maar toejuichen. De eerste langspeelplaat – ook al duurt ze maar een half uurtje – van deze vieze gore kankerdroezen is dan ook een schot in de roos!

JOKKE: 88/100

Kwade Droes – De duivel en zijn gore oude kankermoer (Ván Records 2018)
1. De teerling is geworpen
2. Lood om oud ijzer
3. De wrange boodschap
4. Drankduivel
5. Misdaad loont
6. De geile lokroep van gene zijde
7. De Satan allerheiligst

Urfaust – The constellatory practice

Urfaust heeft een hoog love-it-or-hate-it gehalte. Velen dromen spontaan weg bij de slepende nummers van VRDRBR en IX, anderen vinden het monotone brol. Ik hoor thuis in het eerste kamp (hun logo staat dan ook geschilderd op mijn trve kvlt leather jacket ov hell) dus sprong ik een jaar na de release van het geniale “Empty space meditation” een gat in de lucht toen werd aangekondigd dat we niet opnieuw 6 jaar op een nieuwe full length zouden moeten wachten. Zonder promo (hoeveel ik Jokke hieromtrent heb lastiggevallen…) en zonder veel boe of ba werd vorige vrijdag dan plots “The constellatory practice” online vrijgegeven en tegelijkertijd gereleased door Ván Records. Urfaust valt op zich met geen enkele andere band echt te vergelijken, en tegelijk verschilt elk album substantieel van het vorige – en toch hoor je vanaf de eerste noten dat je naar onze favoriete zatte Nederlanders luistert. “The constellatory practice” is opnieuw typisch Urfaust, maar de enorme dynamiek die “Empty Space Meditation” kenmerkte is achterwege gelaten. De nieuwe trip die ons wordt voorgeschoteld bevat grotendeels hetzelfde, trage tempo, vergezeld van IX’ klagende zang, af en toe afgewisseld met de screams die op de voorganger werden geïntroduceerd. Het is echter juist dit absolute gebrek aan variatie dat van “The constellatory practice” een gewaagde en moeilijk verteerbare brok maakt. Het is eigenlijk pas met de voorlaatste track “Trail of the conscience of the dead” dat Urfaust me echt wakkerschudt: de plotse, scherpe leadgitaar, over een doomy riff gedrapeerd en gecombineerd met (ik vermoed) cello’s creëert een uitermate bezwerende en melancholische sfeer, die doorheen het hele album duidelijk voelbaar is. Afsluiter “Eradication through hypnotic suggestion” is dan weer een bijna tien minuten durende ambient track, die iets te lang wordt uitgerokken. De clochards tonen ons hier en daar een glimps van de genialiteit die ze bezitten, maar mij kon “The constellatory practice” moeilijker in de ban houden dan eerder werk. Al kan ik me best inbeelden dat het album perfect gepaard gaat bij de melancholische staat van ontnuchtering als je tegen de ochtend terug naar je bed slentert, want zo klinkt het album: als een zatte avond waarna je alleen naar huis zwalpt en beseft dat alles melancholie uitstraalt.

CAS: 76/100

Urfaust – The constellatory practice (Ván Records, 2018)
1. Doctrine of spirit obsession
2. Behind the veil of the trance sleep
3. A course in cosmic meditation
4. False sensorial impressions
5. Trail of the conscience of the dead
6. Eradication through hypnotic suggestion