virus

Grave Pleasures – Dreamcrash

Ik ben een liefhebber van fysieke muziekreleases en soms (nu minder dan vroeger) laat ik me door een albumhoes overtuigen om een plaat aan te schaffen zonder ook maar één noot muziek gehoord te hebben. En zo geschiedde het dat ik thuis kwam met “Climax” van Beastmilk. De bandnaam en ontzettend gave hoes met doodshoofd en kelk deden me vermoeden dat ik hier met een occult black metal collectief te maken zou hebben. Een blik op de line-up met ondermeer Mat ”Kvohst” McNerney (o.a. ex-Dødheimsgard, Hexvessel, ex-Code) en een gitarist genaamd Goatspeed in de gelederen versterkte mijn voorgevoel nog meer. Groot was mijn verbazing dan ook dat ik extreem catchy apocalyptische post-punk te horen kreeg eens de naald het vinyl raakte. Ik was instant fan en even later schoot de populariteit van de band de hoogte in waarbij hun platen gretig aftrek vonden bij zowel metalheads als indie kids of gothic punks. Spijtig genoeg bleek er al snel een haar in de boter te zitten en na de split met gitarist Johan “Goatspeed” Snell begin 2015, gingen Kvohst en bassist Valtteri Arino verder onder de monniker Grave Pleasures. Enigszins vreemd dat de band zich live nog als een Finse band voorstelt want naast de Finse bassist is Kvohst een Brit en werd de line-up uitgebreid met de (extreem bevallige) Zweedse gitariste en songwriter Linnéa Olsson (ex-The Oath) en vellenmepper Uno Bruniosson van het ter ziele gegane Zweedse In Solitude. Even later vervoegde live en studio gitarist Juho Vanhanen van de Finse psychedelische black metal band Oranssi Pazuzu het kwartet nog wel, maar ik zou de band eerder als een internationaal collectief bestempelen. Soit, over naar de nieuwe plaat “Dreamcrash” die sinds kort in de rekken ligt. Ik ga niet onder stoelen of banken steken dat de eerste twee à drie luisterbeurten vrij teleurstellend waren. De songs bleven niet hangen en het totaalgeluid is van Joy Division worship meer richting indie rock met poppy overtoon opgeschoven. In plaats van “Dreamcrash” meteen volledig af te schrijven, heb ik de plaat echter gemoedelijk op me laten inwerken en uiteindelijk ontplooien de elf nummers zich als een boeiende rit. Up-tempo stampers als “Utopian scream” en “Futureshock“ doen je zowel op plaat als live zin krijgen om je dansschoenen aan te trekken. Zowel Uno als Valtteri zorgen meer dan eens voor een stuwende groove waarover de gitaartandem een dromerig maar tegelijkertijd grimmig sonisch web weeft. Verder valt op dat voornamelijk Kvohst enorm gegroeid is in zijn rol als frontman en een veelzijdig begenadigd zanger blijkt te zijn (hoewel met een hoog love it or hate it gehalte). De teksten bulken nog steeds van onderwerpen als angst, paranoia, dood, liefde, seks, poëzie en tongue-in-cheek sarcasme, hoewel je op basis van het meer poppy karakter het album minder duister zou voordoen dan haar voorganger. Al wie gebrand was op een tweede “Climax” zal dan ook snel met de staart tussen de benen afdruipen. De talrijke krakers als “Death reflects us”, “The wind blows through their skulls”, “Genocidal crush”, “You are now under our control” en “Love in a cold world” van het debuut zijn er niet te vinden, hoewel de single “New hip moon“, het kort maar krachtige “Taste the void” (hallo Danzig!),  en de opener en afsluiter het dichtst in de buurt komen. Grave Pleasures laat op “Dreamcrash” meerdere facetten zien waarbij ze niet bang zijn om ook rustigere wateren te bevaren zoals het ingetogen “Crisis” of het toegankelijke “Girl in a vortex”, zonder dat het er te stroperig aan toe gaat. Een nummer als “Crooked vein” doet het heer dan weer minder goed. De eerder poppy nummers zorgen ervoor dat de band dan ook perfect een meer mainstream StuBru-publiek (liefhebbers van Editors, Kaiser Chiefs, White Lies, …) zou moeten kunnen bekoren. De grote podia lonken dan ook hoewel ik de band liever in een kleine zweterige club bezig zie en hun bandnaam airplay op de grote radiostations niet meteen zal bevorderen, maar dat vinden we allerminst erg!

JOKKE: 83/100

Grave Pleasures – Dreamcrash (Sony Music/Columbia 2015)
1. Utopian scream
2. New hip moon
3. Crying wolves
4. Futureshock
5. Crisis
6. Worn threads
7. Taste the void
8. Lipstick on your tombstone
9. Girl in a vortex
10. Crooked vein
11. No survival

Dødheimsgard – A umbra omega

Onvoorspelbaar. Eigenzinnig. Vreemd. Dødheimsgard. Al berustend in het feit dat dit Noorse ras uitgestorven was na het schitterende “Supervillain outcast” verschijnt weliswaar 8 volledige seizoenscyclussen later “A umbra omega“. Alvorens op bedevaart te trekken richting Oslo, dient album nummer 5 toch even met de nodige aandacht onder loep genomen te worden. De intro buiten beschouwing gelaten; “Aphelion void” start zoals de band destijds geëindigd was, maar meer dan ooit verandert de sfeer en feeling. In een tijdspanne van 15 minuten mag dat natuurlijk, maar het sijpelt niet vlotjes in de hersenpan op deze manier. Van verwoestende blastbeats naar jazzy intermezzo’s met blazers tot dissonant klinkende black metalakkoorden en romantische akoestische passages. Het komt allemaal voorbij! Al-le-maal! Het haast even lang durende “God protocol axiom” begin op haast exact dezelfde manier als zijn voorganger. Het lijkt alsof het erom gedaan is, want ook het nummer hierna, het Virus geïnspireerde “The unlocking“, lijkt aan te vangen als een kopie van het voorgaande. De invloeden van laatstgenoemde en Ved Buens Ende tekenen meer dan ooit present. Maar dan heftiger. Dødheimsgard staat tevens bekend om hun felle zanglijnen en apart stemgebruik. Op “A umbra omega” is dat niet anders en worden alle schreeuwregisters opengetrokken. In één woord: hysterisch. Maar deze keer nemen enkel Aldrahn en Vicotnic de honneurs waar. Geen Kvohst meer. Het klinkt waanzinniger dan ooit tevoren en dat is soms even wennen. In die mate zelfs dat het niet altijd even gemakkelijk luistert. Trop is te veel, u weet wel. Soms is het zelfs vervelend en mogen de heren hun klep eens houden. Dankjewel! Hij kan echt wel beter. Dødheimsgard klinkt op “A umbra omega” zeer geïnspireerd. Meer dan tevoren wordt furieuze (bij wijlen industrial aandoende) black metal afgewisseld met elektronische drums, pianostukken en sfeervolle koren. En dát in combinatie met overijverig gezang schotelt 2 conclusies voor: enerzijds: een puur technische luisterbeurt is een hemelse beleving. Er gebeurt steeds wat en tevens op een hoog niveau. Er is over nagedacht en het muzikale vakmanschap staat niet ter twijfel. Anderzijds: het van-de-hak-op-de-takgevoel met te enthousiaste zangers brengt geen rust, regelmaat en herkenningspunten. Dødheimsgard kan dit thans wel. Met dat in het achterhoofd weegt helaas de teleurstelling door. Judge yourself.

Flp: 69/100

Dødheimsgard – A umbra omega (Peaceville 2015)
1. The love divine
2. Aphelion void
3. God protocol axiom
4. The unlocking
5. Architect of darkness
6. Blue moon duel

Foscor – Those horrors wither

Dat de meeste mensen nog nooit gehoord hebben van Foscor is niet perse uitzonderlijk. Toch heeft deze Catalaanse grootmacht zopas (al) hun vierde langspeler op de mensheid losgelaten. En het mag gezegd worden; de muziek die Foscor ons toevertrouwt is van zo’n hoog niveau dat het de meeste black metallers het petje te boven gaat. Voorganger “Groans to the guilty” uit 2009 bracht prachtige vernieuwende zwarte klanken, erg geïnspireerd door Enslaved. Dat de aanloop tot de nieuweling zo lang duurde heeft alles te maken met het lot. Het voortbestaan van Foscor hing aan een zijden draadje en uiteindelijk is “Those horrors wither” het licht aan het eind van de tunnel geworden. Het is de wedergeboorte van een nieuw Foscor en een donkere periode is voorgoed afgesloten. Welkom Foscor.2! Toetertoet, feestje! Als “Wirl of dead” inzet, is het overduidelijk dat Enslaved nog steeds als grootste inspiratiebron geldt (en wie zoekt eens uit waarop “Graceful pandora” lijkt?) . Tags: avontuurlijke black metal met erg veel progressieve elementen en cleane zang afgewisseld met rochelstemmen. En daarmee wordt de voornaamste update verklaard. Keelman Fiar bedient zichzelf enerzijds van een erg-aan-Enslaved-aanleunende heldere zang en anderzijds een psychedelisch, haast seventies klinkende variant daarop. Een eenzijdige vergelijking met de Vikings uit Bergen zou Foscor echter oneer aandoen. Ze zijn niet alleen beter (!), maar doen ook zoveel meer. “Addiction” heeft een vreemde jazzy Ved Buens Ende vibe en een softe versie van Deathspell Omega drijft met regelmaat aan het oppervlakte. In wezen is er niks negatiefs of slechts te horen op “Those horrors wither“, maar het blijft verdorie moeilijk hem echt te vatten. Er gebeurt zoveel en na x+1 aantal luisterbeurten beklijft hij even goed als David Hasselhoff die “Looking for freedom” inzet. Is dat een teken? Zelf ben ik ook lichtjes erotisch betoverd door het oude Foscor waardoor deze update helemaal niet moest voor mij. Hunkerend vol nostalgie zeg ik: “ja, dit is een sterke plaat, maar… Ik mis het verleden.”

Flp: 79/100

Foscor – Those horrors wither (Alone Records 2014)
1. Whirl of dread
2. Addiction
3. Senescència
4. L.amor.T.
5. Those horrors wither
6. Graceful pandora
7. To strangle a ghost

Terra Tenebrosa – V.I.T.R.I.O.L. – Purging the tunnels

Die koekoek die daar in Zweden rondfladdert had blijkbaar nog wat extraatjes opgenomen tijdens de sessies van vorige langspelers “The tunnels” (2011) en “The purging” (2013). Het is me dan ook een raadsel hoe Terra Tenebrosa met het geweldig klinkend “V.I.T.R.I.O.L. – Purging the tunnels” op de proppen is gekomen. Wat een genialiteit! Nu goed ja, alle sarcasme op een stokje. Beide nummers van deze plaat zijn alles behalve opvullertjes en geven perfect weer wat je van de rare, demonische Zweden kunt verwachten. “Draining the well” is pure muzikale waanzin. Haast 20 minuten lang. Het is ook het oudste nummer van beide en is net zoals hun debuut “The tunnels” onvoorspelbaar, dreigend, origineel, krankzinnig, atonaal, onaards,… Een heel stuk bestaat uit dromerige en ruisende soundscapes. Meer toegankelijk is het rockende – tongbreker alert – “Apokatastasis“, incluis vreemde zang met babygehuil en allerlei geprevel. Opgelet, het tweede woord uit de vorige zin mag u met een zee vol zout nemen. Het blijft immers Terra Tenebrosa, een band die zich absoluut niet gemakkelijk laat omschrijven. Maar als je een meer donkere versie van Virus of Ved Buens Ende weet te appreciëren, zal je hieraan een erg vette kluif hebben. Mij smaakt het alvast naar meer. Veel meer!

Flp: 95/100

Terra Tenebrosa – V.I.T.R.I.O.L. – Purging the tunnels (Apocaplexy Records 2014)
1. Draining the well
2. Apokatastasis

Terra Tenebrosa – The purging

Rare naam, rare muziek, rare kwasten. Jazeker, Terra Tenebrosa (te vertalen als “land der duisternis”) brengt met “The purging” hun tweede langspeler uit. Enkele jaren geleden mochten we het licht aan het einde van “The tunnels” aanschouwen en werd de heren hun vreemde avant-garde (black) metal uitstekend voorgesteld aan de mensheid. De nieuweling gaat mooi op datzelfde elan verder. Het valt niet mee om Terra Tenebrosa te definiëren. Echt niet. Mede door de duivels gemaskerde voorstellingen van de bandleden, roept alles een vreemd sfeertje van onbehagen op. “The compression chamber” klinkt heerlijk dissonant en lekker onaards. Misschien dat mijn appreciatie voor bands zoals Virus, Deathspell Omega en het onbekende Whirling het toelaat open te staan voor Terra Tenebrosa’s duisternis. Het is een paradox; enerzijds ligt de muziek alles behalve gemakkelijk in het oor, maar anderzijds kom je er toch gemakkelijk mee weg. Het gaspedaal wordt nooit echt hard ingedrukt, maar mist absoluut zijn doel niet, zoals het uptempo “Black pearl in a crystalline shell” en “The purging”. Beide tracks nemen je onmiddellijk bij het nekvel. Al is snelheid niet dadelijk een van de kenmerken op “The purging”. Passende dark ambient scapes zorgen ervoor dat het album duister blijft van A tot het Z. Het lijkt de ideale soundtrack te zijn voor een kunstzinnige en erg donkere film. Een nummer als “The nucleus turbine” is er dan ook helemaal over met zijn rare geluiden, rommelige percussie en horrorachtige keys. Het beangstigende overheerst en de vele lagen van gitaren en aparte geluiden schreeuwen om vele luisterbeurten. Terra Tenebrosa laat zich niet snel vangen en zet met “The purging” een letterlijk krankzinnig album neer. Dit vergt tijd. Luisteren maar!

fLP: 81/100

Terra Tenebrosa – The Purging (Trust No One Recordings 2013)
1. The redeeming teratoma
2. The compression chamber
3. Black pearl in a crystalline shell
4. House of flesh
5. The nucleus turbine
6. The purging
7. Terra tenebrosa
8. At the foot of the tree
9. Disintegration
10. The reave