Woe

Ultha – Dismal ruins part II

Het loopt bij het Duitse Ultha niet altijd van een leien dakje wat betreft het uitbrengen van split-releases. De release van de split met Paramnesia had heel wat voeten in de aarde en de nummers die de Duitsers oorspronkelijk voor die release hadden geschreven, belandden uiteindelijk op de eerste “Dismal ruins” EP. Nu stond er een collaboratie gepland met hun broeders van het Amerikaanse Woe, maar opnieuw zorgden allerhande perikelen voor uitstel en besloot Ultha het nummer “Vitrescent” ondertussen exclusief onder de noemer “Dismal ruins part II” uit te brengen. De samenwerking met Woe komt er desondanks hopelijk snel aan. De eerste “Dismal ruins” EP liet destijds een nieuwe invalshoek horen waarbij het black metalgeluid van het kwintet opgefleurd werd met keyboardklanken. Ondertussen zijn we de aanpak van de band gewend en we weten dat keyboards enkel gebruikt worden ter ondersteuning van de atmosfeer en nooit de hoofdmoot van de sound zullen uitmaken hoewel ze hier iets prominenter aanwezig lijken. Bij aanvang van het elf minuten durende nummer lijkt het alsof ik de song op een te laag toerental afspeel en ook verderop in de song lijkt het tempo wat te wringen waardoor de sporadische blastbeats nogal ingehouden gespeeld worden in plaats van voluit te gaan. Enkele luisterbeurten later treedt er echter gewenning op en ontpopt het nummer zich tot een erg pakkende (mid-tempo) Ultha-compositie. De hoge ijle screams van bassist Chris wisselen af met de lagere stembanden van Ralph en enkele spoken word-passages die een dramatisch gevoel opwekken. De gitaarriffs klinken de ene keer bezwerend, de andere keer ijzig, postrock-achtig of majestueus en de keys ondersteunen waar nodig. De riff die rond 9:20 de kop opsteekt weet me met haar melancholische insteek zelfs te ontroeren alvorens de song haar bombastische einde nadert. Deze EP wordt eenmalig als 10 inch op 250 exemplaren uitgebracht en is voorzien van prachtig artwork van Gustav Doré. Snel handelen is de boodschap als je deze aan je collectie wilt toevoegen.

JOKKE: 83/100

Ultha – Dismal ruins part II (Vendetta Records 2018)
1. Vitrescent

Wolvhammer – Clawing into black sun

Met “Clawing into black sun” levert het uit Minneapolis afkomstige zwartgeblakerde doodseskader Wolvhammer ons haar derde wapenfeit af. Wat direct opvalt als opener “The silver key” de huiskamer inknalt, is de productie die iets gelikter en transparanter klinkt dan op voorgangers “The obsidian plains” en “Black marketeers of world war III”. Verder bevat het openingsnummer een kick ass groovende riff. Ook het titelnummer is rond een catchy riff opgebouwd en er wordt geëxperimenteerd met koorzang en een hardcore achtig refrein. Door de experimenteerdrift klinkt Wolvhammer toegankelijker als ooit tevoren hoewel de fundering toch opgetrokken blijft uit blackened sludge metal die geïnjecteerd is met de nodige dosis rock ’n roll. “Slaves to the grime” is ook zo’n nummer waarop je hoofd automatisch begint mee te knikken op het militaristische en stampende ritme. “The desanctification” is eerder midtempo van aard en bevat gitaarwerk dat refereert aan het (terecht) populaire Poolse Mgla. Het sludgy element komt het best naar voor in de song “In reverence”. “Death division” hakt er met momenten dan weer genadeloos op in, maar ook hier komt de band onverwacht met een rockende riff aanzetten. Het afsluitende, bijna negen minuten durende “A light that does not yield” bevat cleane zangpassages en laat precies toch nog een sprankeltje hoop doorschemeren tussen het negatieve wereldbeeld dat doorgaans door de screamende zang geproclameerd wordt. Het scherpe randje mag er dan wel een klein beetje van afgepolijst zijn door de productie, toch bevat “Clawing into black sun” nog genoeg misantropie, haat en agressie, weliswaar op tijd en stond aangevuld door een portie melancholie en catchy riffwerk. Wolvhammer bewijst met haar derde plaat een blijver te zijn in deze drukbevolkte scene en is een aanrader voor andere USBM bands genre Woe en Coffinworm. Kwaliteitsplaat, uit op  Profound Lore, hoe kan het ook anders.

JOKKE: 83/100

Wolvhammer – Clawing into black sun (Profound Lore Records 2014)

1. The silver key
2. Clawing into black sun
3. Slaves to the grime
4. The desanctification
5. Lethe
6. In reverence
7. Death division
8. A light that does not yield