wolvhammer

Urzeit – Anmoksha

Bijna gelijktijdig met de nieuweling van Ash Borer laten twee van diens leden ook met Urzeit horen hoe een solide brok black metal uit de krochten van Portland’s broeiende black metal scene klinkt. Na twee demo’s en een geweldige split met Akatharsia vormt “Anmoksha” het debuut voor het trio waarbij zanger/gitarist R.F. en bassist M elkaar ook op de repetities van Dagger Lust, Serum Dreg, Triumvir Foul en Uškumgallu – allen bands van het Vrasubatlat label, waar Urzeit echter geen deel van uit maakt – terug zien, terwijl we drummer/zanger A.L.N. bij Hell en מזמור op de drumstoel terug vinden. In tegenstelling tot Ash Borer wordt de gebalde haat hier geventileerd in minder lang uitgesponnen nummers en zorgt een Darkthronish punky ondertoon voor de nodige pepers in de reet. Ik moet regelmatig aan een Wolvhammer denken, maar dan wel r(a)uwer als diens laatste wapenfeit. De tien meedogenloze nummers hakken erin en de basgitaar zoemt en dendert lekker doorheen de ruwe bolster riffs. Voeg Horned Almighty dus ook maar aan het lijstje referentiebands toe. “Nascphanin” is met zijn gevarieerde vocalen en slachtoffers makende riffsalvo een explosief nummer waarbij het shrapnel in het rond vliegt, terwijl “Gravvivek” met zijn donkere, dreigende midtempo riffs ook wel wat Amenra in zich draagt, totdat halfweg haar zeven minuten speeltijd de nekspieren terug danig los geschud kunnen worden. Ik pik er nu deze twee nummers uit maar eigenlijk zijn ook de acht andere songs schoolvoorbeelden van intense black metal waar elke vorm van subtiliteit, weemoed of romantisch verlangen ver zoek zijn. Regelmatig passeren supersonisch hoge screams de revue die door merg en been gaan en hoewel de opzwepende stukken misschien wat onderling inwisselbaar zijn, kan dit stuk venijn niet snel genoeg zijn weg naar mijn muziekcollectie vinden!

JOKKE: 85/100

Urzeit – Anmoksha (Eigen beheer 2016)
1. Imnagas
2. Anmoksha
3. Exeris
4. Nascphanin
5. Bellisunya
6. Illartha
7. Autmomus
8. Migrakama
9. Gravvivek
10. Entitiksha

Abigail Williams – The accuser

Ken Sorceron, oprichter en bezieler van het Amerikaanse Abigail Williams heeft me hier serieus bij mijn pietje. Daar waar ik dacht dat zijn band eerder in de symfonische black metal hoek of zelfs het metalcore straatje zat, is daar op het nieuwe “The accuser” niet veel van te merken, gelukkig maar! Oorspronkelijk was de band gesitueerd in Phoenix (Arizona), maar momenteel is Olympia (Washington) de uitvalsbasis. En dat heeft zo zijn invloed op het geluid dat nu sterke paralellen vertoont met streekgenoten Wolves In The Throne Room en dus vrij rauwe en primitieve, doch atmosferische black metal omvat. Maar er is veel meer aan de hand. Eigenlijk biedt “The accuser” een dwarsdoorsnede van de huidige USBM-scene: ruw blastwerk met striemende riffs à la Fell Voices (“Path of broken glass”), creepy noisy en psychedelisch materiaal dat aan Twilight refereert (“The cold lines”), met lichte New Wave invloeden doordrenkte Krieg worship (“Nuumite”), beklemmende en verstikkende duisternis in het straatje van Nightbringer (“Of the outer darkness” en “Godhead”), meer catchy naar Nachtmystium neigend materiaal inclusief melodieuze solo (“Will, wish and desire”) en snerpende schuursponsvocalen die herinneren aan George Clarke (Deafheaven). Deze invloeden worden voor de hand liggend als je ziet welke strijdkrachten de heer Sorceron rond zich verzameld heeft om deze plaat in te blikken: Jeff Wilson (o.a. Wolvhammer), Charlie Fell (ex-Nachtmystium, ex-Lord Mantis), Will Lindsay (Indian, Lord Mantis, ex-Wolves In The Throne Room), Neil Jameson (Krieg, Twilight). Need I say more? Wees echter op je hoede met het ouder materiaal van deze band, want dat is toch wel beduidend minder. “The accuser” is echter een schot in de roos bij ondergetekende!

JOKKE: 85/100

Abigail Williams – The accuser (Candlelight Records 2015)
1. Path of broken glass
2. The cold lines
3. Of the outer darkness
4. Will, wish and desire
5. Godhead
6. Forever kingdom of dirt
7. Lost communion
8. Nuumite