Encircling Sea – Connecteren met de spiritualiteit van onze voorvaderen

Na vijf jaar radiostilte leverde het Australische Encircling Sea een paar weken geleden zo maar eventjes de beste plaat uit haar discografie af. Hoewel de mix van extreme stijlen die we op “Hearken” horen niets nieuws onder de zon is, is het wel een oerdegelijke plaat geworden die liefhebbers van post-metal, black en sludge zal kunnen bekoren. Ik nam contact op met Robert Allen (zang/gitaar), die naast het bandleven een druk bezet familieman blijkt te zijn. (JOKKE)

Here is the link to the English version of the Addergebroed interview Encircling Sea.

Encircling-Sea by JOHN MILLER
© John Miller

Hallo Robert, waarom duurde het maar liefst vijf jaar om met een opvolger voor “A forgotten land” op de proppen te komen?
Na de release van onze vorige plaat veranderde het leven van alle bandleden grondig. Ikzelf verhuisde eerst naar de bush om een leven met mijn vrouw in de wildernis op te bouwen. Niet lang na de release van “A forgotten land” werd bovendien mijn zoon geboren waardoor ik het grootste deel van deze tijd afgezonderd van de muziekwereld en mijn bandmakkers doorbracht. Nadat we gesetteld waren en onze levens aangepast hadden aan de nieuwe omgeving en het ouderschap was het een heuse uitdaging om terug contact op te nemen met de band aangezien ik op tien uur rijden van hen woonde. Gedurende lange tijd gebeurde er bijgevolg niet veel en onderging de band ook enkele veranderingen waardoor we nu in een nieuwe fase zitten. Ik ben ondertussen teruggekeerd naar de thuisbasis van Encircling Sea en heb de bossen omgeruild voor een leven dicht bij de stad zodat we terug meer kunnen repeteren en samenhokken.

Tijdens deze periode vertrokken twee van jullie leden: baritongitarist Dase Beard en keyboardspeler David Coen. Waarom maken beiden geen deel meer uit van de band en was het gemakkelijk om bassist Dav Byrne aan te trekken? Waarom werd David niet vervangen?
Dave vertrok als eerste wegens verplichtingen met zijn band Whitehorse en we vonden het niet nodig een nieuwe keyboardspeler aan te trekken voor onze toekomstige plannen. In het geval van Dase waren het persoonlijke verschillen die aan de basis van zijn vertrek lagen. Destijds speelde Chris Buckingham tweede gitaar en toen Dase vertrok, switchte hij naar baritongitaar. Chris stond nadien echter op het punt vader te worden en wou in een band spelen die dichter bij zijn persoonlijke smaak lag. Met Dav Byrne hebben we nu voor het eerst een bassist in de band. Er kwamen ook nog twee andere gitaristen bij de band: Damien Vennell van Wildeornes en Justin Franklin die samen met onze drummer in Urns speelde. Deze nieuwe line-up is perfect op muzikaal en persoonlijk vlak.

Jullie nieuwe plaat kreeg de titel “Hearken” mee wat zoveel betekent als ‘aandacht besteden aan’, in dit geval aan de mensen die voor ons kwamen en hun falingen, triomfen en rituelen die de spirituele groei van de mensheid definieerden. Heb je een band met de Aboriginals, de oorspronkelijke bevolking van je thuisland?
Het statement dat je aanhaalt was een perstekst die ons label opstelde naar aanleiding van de release en, wat mij betreft, de bedoelingen van de plaat vrij accuraat weergeeft. Hoewel we als band het diepste respect hebben voor de oorspronkelijke bevolking van ons vaderland, handelt de plaat niet over hun spirituele handelingen en cultuur. “Hearken” is in deze context een poging om contact te leggen met de spiritualiteit van mijn eigen voorvaderen. De nummers zijn praktische verklaringen en reconstructies van rituelen gezien vanuit het perspectief van mijn Europese voorouders. Ik zocht naar een connectie op dieper niveau met mijn eigen afkomst, die ik kon rijmen met mijn moderne leven en me in staat stelde zelf aan spiritualiteit te doen. “A forgotten land” was eerder een poging te connecteren met het land zelf. Ik schreef het in de aanloop van mijn verhuis naar de natuur waar ik de spirituele ideeën kon omzetten in de praktijk. Maar ik vond dit best moeilijk zonder een relatie op te bouwen met de spiritualiteit van mijn voorouders en begon deze dan ook te ontwikkelen tijdens mijn verblijf in de bergen.

Jullie muziek bevat ook een creatieve gevoeligheid die het jachtige van de industriële beschaving en de primitieve schoonheid van de natuur samenbrengt.
Dat was ook een statement van het label, niet van ons en is bijgevolg hun interpretatie van de plaat. Tijdens het schrijfproces leefde ik op het platteland waar mijn kinderen ook geboren werden en waar ik de funderingen van mijn eigen nageslacht legde. De plaat beschrijft voor een stuk deze reis, die niet altijd gemakkelijk is, en soms zelfs frustrerend. De angst die je hoort op de plaat komt voort uit het spanningsveld dat ik voel door verbonden te zijn met de twee tegenovergestelde werelden die het platteland en de stad zijn. Momenteel leef ik in een middelgroot ruraal stadje, maar voel me nog steeds diep verbonden met de seizoenen, de natuurkrachten en hun impact op de omgeving.

ES LIVE 1 by Nathan Goldsworthy© Nathan Goldsworthy

Op “A forgotten land” klonken jullie ruraal, folky, nostalgisch en melancholisch terwijl het nieuwe werk eerder kan gelinkt worden aan termen als ‘urbaan’, ‘modern’ en ‘geciviliseerd’. Kan je je vinden in deze analyse? Was het de bedoeling om voor een meer rechttoe rechtaan en zwaardere aanpak te gaan of ontstond deze evolutie spontaan tijdens het schrijfproces?
Je maakte een goede analyse wat mij betreft: het album klinkt straightforward, er ligt minder nadruk op herhaling en akoestische gitaren ontbreken. “Hearken” is minder grillig denk ik, wat komt door de verfijning van mijn muzikale ideeën voor deze plaat en de mogelijke frustraties in mijn leven destijds. Bij “A forgotten land” vond ik vrede in het schrijfproces dat me bevrijdde van het stedelijke leven dat ik leidde terwijl ik voor “Hearken“de muziek gebruikte als escapisme voor de stress van het leven. Een leven in de natuur wordt dikwijls gelinkt aan een kalm, gemakkelijk en stressvrij leven in tegenstelling tot de stad. De realiteit is echter complexer aangezien beide levens hun eigen uitdagingen hebben. Muzikaal gezien is “A forgotten land” een idealistische interpretatie van het rurale leven.

Een andere evolutie die ik vaststelde is dat jullie nummers – hoewel nog steeds rond de tien minuten – per release korter worden. Jullie debuut “I” en diens opvolger “Ecru” bevatten beide één kolossaal nummer van respectievelijk 48 en 37 minuten. Op “A forgotten land” prijkten meerdere nummers, hoewel sommige nog wel op een twintigtal minuten afklokten. Als het zo doorgaat, spelen jullie grindcore bij de release van jullie tiende plaat! Werd het schrijven van kortere nummers beïnvloed door het spelen van live shows?
Haha, je weet nooit, ik hou wel van een goede grindcore plaat! Ik denk dat deze evolutie eerder het gevolg is van een verfijnde songwriting en volwassenheid als band dan een bewuste keuze. Een nummer duurt zo lang als nodig is, dus de uitkomst weet je nooit op voorhand. Maar tien minuten werkt wel lekker momenteel.

Jullie sound is een combinatie van elementen uit post-metal, post-rock, sludge, doom en black metal. Welke bands hebben jullie beïnvloed?
Neurosis en Darkthrone gelden als grootste gemeenschappelijke invloeden.

In de openingstrack hoor ik Cult Of Luna terug en ik vind dat jouw vocalen ook veel weg hebben van Johannes Persson.
Ik snap je link. Cult Of Luna is persoonlijk een grote invloed en ik hou van Johannes zijn zangstijl. Op deze plaat wou ik op een meer natuurlijke manier zingen, dus wat je hoort is mijn natuurlijke zware stem, de tonaliteit waarbij ik me het meest comfortabel voel en die het best samengaat met onze gitaarstemming. Het was dus geen poging om een bepaalde sound of stijl te bereiken, maar om datgene te doen wat het beste past bij de muziek die ik had geschreven.

De sound van “Hearken” is impressionant. Waar werd het album opgenomen?
De plaat werd samen met onze goede vriend Joel Taylor opgenomen in zijn studio (The Black Lodge) in Melbourne. Joel stond reeds in voor de opnames, mix en mastering van onze eerste twee albums en mixte “A forgotten land” waardoor hij ondertussen bijna als een volwaardig bandlid aanvoelt. Ik ban al lang bevriend met hem en werkte in het verleden al met hem aan verschillende projecten waardoor ik compleet op mijn gemak ben tijdens het opnameproces. We zijn zelf erg tevreden met het geluid van de plaat en vinden het een privilege om met iemand samen te werken die onze bedoelingen volledig begrijpt én kan realiseren.

A forgotten land” werd uitgebracht door Natural World Records en als ik me goed herinner kocht ik een exemplaar via Sickmangettingsick Records. Voor “Hearken” werd een deal gemaakt met het Australische EVP Records. Vanwaar deze switch en bij welke Europese distributeurs kan ik terecht voor de nieuwe plaat?
Je hebt het gedeeltelijk juist. Ik bracht de CD-versie op mijn eigen Natural World-label uit en SMGS en Replenish Records brachten het album daarna uit op vinyl. Oorspronkelijk zou “Hearken” ook via SMGS verschijnen maar onze vooropgestelde timing lukte niet voor hen, waardoor we nog veel langer zouden hebben moeten wachten. Toen ik op zoek ging naar andere opties startte mijn vriend Lochlan Watt als A&R manager bij EVP en hij was geïnteresseerd in wat we aan het doen waren met de nieuwe plaat. Lochlan is sinds lange tijd een fan van de band en we werkten in het verleden al samen. Het zou dus stom geweest zijn om niet samen in zee te gaan. Wat betreft Europese distributie kan ik je spijtig genoeg geen antwoord geven, hoewel ik zo’n zaken zou moeten weten.

Voor het nummer “Elderfire” namen jullie een prachtige videoclip op die een soort neo-heidens ritueel laat zien dat uitgevoerd wordt in de Australische bush. Wiens idee was dit en wat is het verhaal achter de clip?
De video was een gezamenlijke inspanning van mezelf, director Wilson Bambrick en choreograaf Megan White van het Theatre Of Thunder Dance Troupe. Wilson en ikzelf hadden veel gesprekken aangaande de inhoud van de video en hij deed op zijn beurt meerdere brainstormsessies met Megan waarna we één gezamenlijke conference call hadden om de uiteindelijke ideeën vast te leggen. De uitvoering gebeurde volledig door Wilson, Megan en haar dansers en onze goede vriend Edyran, die als sjamaan opduikt in de clip.
Elke song op de plaat handelt over een specifiek ritueel, wat we op een oprechte manier wilden visualiseren. Edyran en ikzelf hebben samen reeds verscheidene rituelen uitgevoerd waarbij er muziek aan te pas komt. Het voelde met andere woorden juist om samen te werken met iemand die dit op een oprechte manier kon uitbeelden. Hij leverde uitstekend werk en ik dank zowel hem als zijn verloofde Ella voor het vele werk dat in de voorbereidingen kroop. Dit geldt natuurlijk ook voor Emma en in het bijzonder Wilson die erg veel tijd en energie in het proces stak om dit allemaal tot een goed einde te brengen.
Wat betreft de video zelf, zien we een sjamaan die door de bossen dwaalt en het gesprek aangaat met de natuurgeesten om zo een toegang te verkrijgen tot de spirituele wereld. Meer ga ik daar niet over zeggen.

Tijdens de intro van de video clip lezen we ook een quote van Johann Wolfgang von Goethe: “Each one of us must carry within the proof of immortality, it cannot be given from outside of us. To be sure, everything in nature is change but behind the change there is something eternal.
Correct, deze quote maakt ook deel uit van het artwork van de plaat en vat perfect samen wat het betekent om verbonden te zijn met je voorouders. Alles verandert, dat is de constante in het leven en vooral in het moderne leven dat wij vandaag leiden. Maar je eigen geschiedenis verandert nooit. Ik vind het een doodzonde dat velen tegenwoordig niet meer weten wat hun geschiedenis is en waar ze vandaan komen, ik bedoel niet enkele maar duizenden generaties geleden. Deze quote zegt dat je beide kan appreciëren. De natuur zal altijd evolueren, net zoals de mens, maar we mogen niet vergeten wat ons tot hier heeft gebracht: de optelsom van duizenden levens, hard werk, falingen, bloed, zweet en tranen. Waarom zouden we geen aandacht besteden aan deze geschiedenis?

Jullie deden recent een korte Australische tour en speelden enkele shows met ons eigenste Wiegedood. Hoe verliep de tour?
We speelden inderdaad twee shows met Wiegedood als deel van het Direct Underground festival. Geweldige tijd en de mannen van Wiegedood zijn heel vriendelijk en down to earth. We speelden tevens enkele headline shows en die verliepen allemaal vlot. Mooie opkomst en goede optredens met fantastische bands. Het was ook leuk om te zien dat onze nieuwe line-up de eerste test doorstond.

Je hebt nog een persoonlijk project genaamd Vaiya dat focust op ambient black metal. Zit er nieuwe muziek in de pijplijn en richt je je met Vaiya meer op atmosfeer nu je met Encircling Sea zwaardere wateren doorkruist? Als ik me niet vergis is er een link tussen beide bandnamen?
Ik heb een nieuwe Vaiya-plaat geschreven en het is enkel nog een kwestie van tijd vinden om ze op te nemen. Vaiya is de omzetting van Encircling Sea aangezien Vaiya “omcirkelende zee” betekent in de Tolkien-taal, hoewel Vaiya donkerder is qua opzet en eerder draait om het verlichten van negatieve energie uit het ‘zijn’. Ik gebruik Vaiya bewust als een manier van zuivering. Muzikaal gezien klinkt het anders, hoewel het ook meer agressie bevat aangezien het tijdens het schrijven van “Hearken” ontstond.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s