Avast – Een freakshow aan muzikale voorkeuren

Bij Noorwegen denkt de extreme muziekfan natuurlijk meteen aan black metal en alle clichés die erbij horen. Er zijn echter ook bands die met het genre aan de slag gaan zonder dat er corpsepaint, kogelriemen, pinnenbanden, zwarte lederen broeken en Kiss-boots aan te pas komen. Avast uit Stavanger is zo’n band. Ook op goedkope duivelsaanbidding of occulte grootspraak zal je deze Noren niet kunnen betrappen. Hoe kijken de bandleden dan tegen black metal aan? We hadden een gesprek met Hans Olaf Myrvang (zang en bas) en Trond (gitaar). (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

(c) Katharina Ueland

Laten we met een clichévraag van start gaan. Welk idee zit er achter de bandnaam verscholen?
Hans Olaf: We wilden eigenlijk gewoon een korte bandnaam die makkelijk te onthouden is. ‘Avast’ is bovendien een Nederlandse term uit de nautische wetenschappen die ‘stop’ betekent en daardoor ook in lijn ligt met onze tekstuele boodschap, namelijk dat het tijd is om te stoppen waar we als mensheid mee bezig zijn en dat we moeten nadenken over wat we de wereld aandoen. 

Op jullie website staat een lange lijst positieve reviews van jullie debuut “Mother culture“. Is er ook al negatieve kritiek gekomen en hoe gaan jullie om met minder positieve feedback op jullie muziek?
Hans Olaf: Er zijn eigenlijk bijna enkel positieve reacties. De lijst op onze website bevat trouwens alle geregistreerde feedback, we hebben niet enkel de beste reviews geselecteerd. Soms krijgen we wel eens te horen dat we klinken als andere bands uit ons segment, iets wat je als negatieve kritiek zou kunnen beschouwen. Om eerlijk te zijn, zijn we het hier ook wel mee eens, maar we malen er niet om. Het is bijna onmogelijk om in het huidig muzikaal landschap nog innovatief voor de dag te komen en het is dus ook geen schande om dingen te doen die anderen reeds gedaan hebben, zo lang het op een goede manier gebracht wordt. Niet elke band kan een nieuw genre uitvinden. We proberen natuurlijk wel onze eigen draai aan het genre te geven, iets waar we volgens ons wel in slagen.

In 2016 brachten jullie in eigen beheer een self-titled EP uit. Was het op basis van deze release dat jullie tekenden bij Dark Essence Records? Kwam er veel reactie van andere labels?
Hans Olaf: Een van de mensen die bij Dark Essence Records werkt is een oude vriend van mij. Hij had interesse om ons te tekenen nadat hij onze EP had gehoord en ons later dat jaar live aan het werk had gezien op een festival. Er was ook interesse van andere labels maar van in het begin was er een sterke band met Dark Essence. Er zal veel nodig zijn om ons bij hen weg te plukken. 

Ik leerde Avast niet kennen via een labeladvertentie maar via een Facebookpost van concertfotograaf Stefan Raduta die lovend over jullie was. Zijn jullie tevreden over de promotionele aanpak van jullie label?
Hans Olaf: Ja hoor! Ze doen erg veel om ons te promoten en we zijn hen hier extreem dankbaar voor.

Het bandrooster van Dark Essence Records is vrij divers. Ze hebben traditionele black metal-bands zoals Taake en Sarkom, enkele Viking bands zoals Hades Almighty, Mistur en Helheim en ook meer progressieve acts in de vorm van Hail Spirit Noir en post-metal bands zoals Dwaal en Five The Hierophant. Wie is jullie favoriete labelcollega? 
Trond: Als we over black metal en extreme metal in het algemeen spreken, heb ik een serieuze boon voor de old school Noorse sound van pioneers als Darkthrone en Emperor. Mijn favoriete Dark Essence-band is dus Taake. De muziek en atmosfeer die ze op hun platen creëren is vrij uniek en de zang is zo fucking intens. De ideale soundtrack voor een grimmige en frostbitten winterse dag in Noorwegen. 

Op welke manier past Avast tussen de Dark Essence-bands?
Trond: Daar ben ik niet mee bezig om eerlijk te zijn. Black metal en punkrock, het genre waarmee ik opgroeide, gaan in se over speciaal zijn en afwijken van de norm of ergens niet bij horen. Ik lig er dus niet van wakker of we al dan niet in het reeds aangehaalde rijtje bands thuis horen.

Ik ken eigenlijk niet zo veel Noorse post-black metal-bands. Dat komt natuurlijk door het grote aanbod van jullie landgenoten dat True Norwegian black metal speelt en er een meer traditionele kijk op het genre op nahoudt. Avast heeft haar roots echter in punkrock en hardcore. Welke bands wakkerden het black metal-vuur bij jullie aan en wat trekt jullie zo aan in het genre?
Trond: De eerste black metal-plaat die ik meer dan vijftien jaar geleden hoorde was Darkthrone’s “Transilvanian hunger“. Ik was toen zestien en was deze muziek niet gewend. De hardste bands waar ik toen naar luisterde waren G.B.H. en Minor Threat. “Transilvanian hunger” absorberen was dus een uitdagende ervaring. Na een tijdje ontdekte ik echter mooie melodieën en een betoverende atmosfeer die onder alle noise verstopt zaten. De melodieën en atmosfeer zijn ook de elementen die me aantrokken in het genre. 

Is er een levendige muziekscene in jullie thuisstad Stavanger? 
Hans Olaf: Ik vind dat we een vrij goeie lokale muziekscene hebben, maar dat hangt natuurlijk af van persoonlijke smaak. Stavanger is een kleine stad met weinig bands maar sommige onder hen spelen muziek op een internationaal niveau binnen hun genre.

Kennen jullie de mannen van Gehenna, een van de bekendste bands uit Stavanger en een persoonlijke favoriet? 
Hans Olaf: Gehenna is inderdaad een goeie band. Wanneer ik ze tegen kom, spreek ik er wel eens mee, maar ik ken ze niet goed op persoonlijk vlak.

(c) Katharina Ueland

Avast speelt een vorm van post-black of blackgaze waarbij de agressie van black metal gemengd wordt met de atmosfeer en emotie van post-rock zoals Caspian of This Will Destroy You. Hebben jullie allemaal dezelfde muzikale interesses of zit er een typische “blackie” in de band?
Trond: We zijn een fuckin‘ freakshow op gebied van muzikale voorkeuren! Aangezien ik het grootste deel van de muziek schrijf wil ik dat niet vergallen met een oninteressante lijst aan bands die iedereen al een miljoen keer eerder heeft gehoord.   

‘Blackgaze’ en ‘post-black’ zijn vuile woorden geworden in menig black metal-cirkel en worden dikwijls neerbuigend bestempeld als hipstermuziek. De Amerikaanse band Deafheaven lijkt me een voor de hand liggende inspiratiebron voor Avast en heeft al dikwijls vernietigende reacties gekregen van de scene police. Hebben jullie al negatieve reacties ontvangen van de trve black metal cvlt
Hans Olaf: We vingen inderdaad op sociale media reacties op dat onze muziek geen black metal is volgens deze individuen, maar ik beschouw dit niet als negatieve kritiek.

Welke black metal-bands vormen een inspiratie voor jullie?
Trond: Darkthrone en Emperor. En ik denk dat beide bands ook wel de nodige kritiek van de scene police hebben gekregen toen de eerste een tijd lang eerder de crustpunk-richting uitging en de tweede omwille van haar symfonische aanpak. Maar uiteindelijk maken we enkel muziek om onszelf te plezieren. 

Het lijkt erop dat jullie enkel van de muzikale elementen van black metal houden aangezien jullie geen pinnenbanden en lederen broeken in de kleerkast hebben hangen of potjes zwarte en witte make-up in jullie beauty case hebben zitten. Bovendien zingen jullie niet over de typische satanische en occulte thema’s. Speelt Avast dan black metal of niet?
Hans Olaf: De genre-discussie is fascinerend. De meeste leden binnen Avast komen uit de punk- en hardcore-scene waar dezelfde idiote vragen voortdurend gesteld werden: Wat is punk? Wat is hardcore? Nu we metal spelen, duiken dezelfde vragen opnieuw op. Wat is black metal? Speelt Avast black metal? Wat ik me dan altijd afvraag is wie dat bepaalt? Voor mij is het vrij duidelijk dat het neerkomt op persoonlijke definities zoals dat bij de meeste kunstvormen is. Natuurlijk kan je ABBA of de Bee Gees niet als black metal bestempelen, maar waarom mag dat niet als een band tremolo picking, blast beats en kwaadaardige screams hanteert? Omdat een band niet klinkt of er niet uitziet zoals alle andere Noorse bands uit de jaren negentig? Voor mij voelt dat heel vreemd aan. Op die manier kan je ook redeneren dat enkel de Sex Pistols en alle bands die als een exacte kopie klinken, de enige echte punk-bands zijn. Persoonlijk beschouw ik Avast als black metal naast andere genres aangezien we zoals vele bands vandaag de dag nog elementen van andere stijlen in onze sound verwerken. Maar uiteindelijk liggen we met de band ook niet echt wakker van deze discussie. We spelen deze stijl enorm graag of je het nu als black metal, post-metal of post-black wil omschrijven. We kunnen onze stijl toch niet wijzigen omdat enkele puristen ons niet goed vinden?

Tekstueel gezien behandelen jullie sociale en milieugerelateerde onderwerpen. “Mother culture” is gebaseerd op het filosofische verhaal “Ishmael” van Daniel Quinn waarin het gevaar van een globale catastrofe wordt behandeld. Dit boek werd geschreven om kennis naar buiten te brengen over hoe de mensheid handelt en om mensen te laten inzien dat de manier waarop ze bezig zijn als een katalysator werkt die het einde van de wereld versnelt. Denk je dat het nog mogelijk is om de mindset en het gedrag van de mensheid te veranderen om de planeet en onszelf te redden van zelfvernietiging?  
Trond: Wow, dat is echt een moeilijke vraag om heel eerlijk te zijn. Het is waarschijnlijk al te laat om alle schade die we de aarde hebben aangebracht terug te draaien. En met het huidige politieke klimaat in Europa en de Verenigde Staten, zie ik de toekomst van de mensheid niet al te rooskleurig tegemoet.

De albumtitel is ook geïnspireerd op Daniel Quinn’s boek. De term ‘moedercultuur’ wordt gebruikt voor het geheel van ‘niet in vraag gestelde invloeden’ of ‘verborgen stellingen’ die de leden van een cultuur eerder als universeel waar beschouwen dan als cultureel-specifiek en die in grote mate bepalen hoe die mensen de wereld bekijken en zich in die wereld gedragen. Kunnen jullie deze term linken met enkele voorbeelden van de Scandinavische manier van leven?
Trond: Dat is niet zo evident door de globalisering die de voorbije jaren heeft plaatsgevonden. De westerse wereld verandert langzaam in één grote smeltkroes. Twee woorden die ik echter zou willen linken aan de Scandinavische cultuur zijn ‘bescheidenheid’ en ‘beleefdheid’. Ik kan hier geen simpele verklaring voor geven, misschien is het mijn eigen moedercultuur die me zegt dat dit twee relevante en belangrijke waarden zijn in onze samenleving. Spijtig genoeg merk ik als leraar dat deze waarden langzaamaan uit onze Noorse cultuur verdwijnen en vervangen worden door ‘individualiteit’ en ‘egoïsme’, waarden die ik als Amerikaans beschouw.  

Noorwegen is gekend voor haar enorme oliefonds, hoge staatswerkgelegenheid, lage werkloosheidsgraad, hoge persoonsbelasting en grote werknemersvoordelen. Maar wat op vlak van milieugerelateerde zaken? Kunnen we op dat vlak iets van jullie leren? 
Trond: Aangezien het grote belang van olie voor Noorwegen denk ik niet dat we moeten opscheppen op vlak van milieuzaken. Aangaande sociale en politieke vraagstukken denk ik wel dat de meeste landen nog iets kunnen leren van ons, maar zeker ook van Zweden en Denemarken. Ik wil echter geen politieke richting aan dit interview geven dus ga hier verder ook niet op in.

Een bekende quote van Daniel Quinn zegt dat “onze levensstijl evolutionair gezien onstabiel is en daardoor zichzelf ook op een ordinaire manier aan het vernietigen is.” Welke inspanningen leveren jullie met het verkleinen van jullie ecologische voetafdruk?
Trond: Ik rij met mijn fiets naar mijn werk, ben veganist en probeer zo goed mogelijk te recycleren. En waarschijnlijk douche ik ook niet zo veel als ik eigenlijk zou moeten.

Quinn meent ook dat omringd zijn door de natuur een positief effect heeft: “Het is de idee dat mensen die dicht bij de natuur leven, de neiging hebben om nobel te zijn. Je kan niet van een zonsondergang genieten en daarna de tipi van je buren in brand steken. In de natuur wonen is wonderbaarlijk voor je mentale gezondheid.” Wat is jullie relatie met de wonderschone Noorse natuur? 
Trond: De natuur in Noorwegen is zoals je aangeeft erg mooi en majestueus. Er gaat niets boven het gevoel dat je krijgt wanneer je in de koude Noorse bossen rondloopt terwijl je luistert naar Darkthrone’s “Inn i de dype skogers favn”. Als je een bos en een Darkthrone-plaat in de buurt hebt, weet je wat doen.

Voor het nummer “An earnest desire” namen jullie een prachtige video op met erg knappe natuurlandschappen. Waar werd deze video ingeblikt?
Hans Olaf: De opnames vonden plaats iets ten zuiden van onze thuisstad Stavanger in het rurale gebied ‘Jæren’ dat gekend is voor zijn weidse landschappen en waar je grote stranden gekend als ‘Jærstrendene’ of de ‘Jær stranden’ aantreft. De beelden werden geschoten op één van deze stranden namelijk Borestranden of ‘Drill Beach’ in het Engels. Ivar Vasstveit, één van mijn beste vrienden, nam de beelden op en het meisje in de video is mijn vriendin Katharina. Het is inderdaad een erg mooie videoclip.

Voor “The world belongs to man” brachten jullie een lyric video uit. Dit nummer handelt over de huidige staat van de mensheid en reflecteert waar we ons de dag van vandaag bevinden nu we stilaan beginnen te beseffen dat we de aarde langzaamaan aan het uitmoorden zijn. De song straalt ook kwaadheid en frustratie uit omdat we dit proces niet kunnen stoppen zonder een radicaal politieke, economische en culturele ommezwaai waarbij sommige mensen heel wat geld en invloed zouden verliezen. De video bevat beelden van de zwart-witfilm “Dante’s inferno” uit 1911. Op welke manier zijn deze film en het nummer met mekaar verbonden?
Trond: Het nummer en de video staan voor onze interpretatie van de Hel, die als een plaats vol pijn en kwelling sterk gerelateerd is aan onze cultuur en culturele waarden. De terugkerende tekstregel “Mother, what have I done to this world?” onderstreept ons culturele besef dat we in een wereld geboren zijn die dicht aanleunt bij de Bijbelse mythe van de Hel maar dat we er niets aan kunnen veranderen. Dit besef veroorzaakt angst en ongerustheid waardoor we op zoek gaan naar antwoorden in vervormde versies van de realiteit zoals bijvoorbeeld religies en mythes.  

In 2016 tourden jullie met de Zweedse crustband Myteri en deden jullie ook België aan. Waar vond de show plaats en hoe kijken jullie erop terug?
Trond: We speelden toen in Den Bristol in Gent. De Belgische crustband Link speelde die avond ook. Het was een geweldige avond!

Zijn er plannen om “Mother culture” met een nieuwe tour te promoten?
Hans Olaf: Na enkele jaren te touren als DIY-muzikanten willen we nu even wachten om te zien of we een solide fanbasis kunnen opbouwen alvorens op tour te vertrekken. Momenteel hebben de we komende zes maanden enkel shows in Scandinavië gepland. Misschien komen we volgende herfst of winter wel opnieuw jullie kanten uit. We zien wel.

One comment

  1. Pingback: addergebroed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s