Antwerp Music City – No stage, no backstage, no PA, no monitoring, no sound level limits, no bullshit!

Zo’n vijftiental jaar geleden had je het als hardere band pas “gemaakt” met een optreden in de Gentse Frontline op je palmares. De laatste jaren heeft de Antwerpse Music City die rol ongetwijfeld overgenomen. Deze Antwaarpse muziektempel speelt nog steeds een belangrijke rol in de ontwikkeling van de bloeiende muziekscene van ’t stad. Komend weekend staat er een feestje gepland ter ere van het 25-jarig bestaan van Antwerp Music City. Reden te meer om met Pieter “Pie” Gysen – de man achter deze sympathieke en charmante underground keet – terug te blikken op de afgelopen 25 jaar. (JOKKE)

Zo’n 19 jaar geleden stapte ik voor de eerste keer met mijn toenmalige rockband de repetitieruimte in Antwerp Music City binnen, toen nog uitgebaat door Mon. Enkele jaren later nam jij het complex over als ik het goed heb. Hoe ben je op de idee gekomen om een concertzaal, repetitiekoten en een opnamestudio te gaan runnen?
Muziek heeft op de één of andere manier altijd een onderdeel van mijn leven uitgemaakt. In mijn jeugd heb ik een discobar uitgebouwd en zelf als DJ plaatjes gedraaid. Daarna heb ik op het RITS een opleiding audiovisuele technieken gevolgd en ben ik gaan werken voor de nationale radio. Ik zocht toen in Antwerpen een huis dat groot genoeg was om een repetitieruimte annex opnamestudio in te kunnen bouwen en ben na een tijdje zoeken in 2007 gebotst op de openbare verkoop van ‘Music City’; een groot gebouw dat in 1994 door Mon en Ronald was ingericht met een concertzaal, repetitiekoten en een opnamestudio. Er waren heel veel kosten aan het gebouw en ik werd voor gek verklaard door mijn vrienden, maar ik had mijn hart aan Music City verloren. Er is dan een doorstart gemaakt onder de naam Antwerp Music City en samen met mijn achterneef heb ik den boel een jaar laten draaien terwijl ik het combineerde met mijn job in Brussel. In 2008 heb ik mijn achterneef uitgekocht en besloten om mijn ontslag in te dienen op de VRT om meer tijd te kunnen steken in Music City.

Run jij AMC eigenlijk volledig alleen of zijn er nog andere mensen bij de vzw betrokken?
Ik ben (onbezoldigd) voorzitter van de vzw en vorm samen met mijn beste kameraad en mijn broer de raad van bestuur. Zij adviseren vooral voor beslissingen op lange termijn terwijl ik de dagelijkse werking verzeker, af en toe bijgestaan door vrijwilligers.

Voor veel bands is een geschikte repetitieruimte vinden een grote uitdaging. Wat heeft AMC te bieden op dat vlak?
Music City stelt 16 repetitieruimtes ter beschikking. De meeste zijn ruimtes die voor onbepaalde duur worden verhuurd aan bands die dan zelf kunnen kiezen hoe ze de ruimte inrichten en 2 ruimtes zijn voorzien van een backline en worden per blok van 3 uur verhuurd. Verder mag ook het belang van de bar niet onderschat worden waar de muzikanten van verschillende bands elkaar voor, na en zelfs tijdens de repetities tegenkomen en waar shows worden gegeven om te tonen waarmee ze bezig zijn.

Heb je eigenlijk zelf een verleden als muzikant?
Ik heb ooit een paar jaar muziekschool gedaan en maak graag lawaai op een drumstel, maar zal mezelf niet snel een ‘drummer’ noemen en ik heb ook nul komma nul ambitie om in die hoedanigheid op een podium te kruipen. Als geluidstechnicus help ik muzikanten in Music City wel vaak verder met vragen over geluid.

Antwerp Music City heeft ongetwijfeld een zeer belangrijke rol gespeeld voor vele bands uit de Antwerpse scene. Het gaat hierbij niet enkel over bands uit het hardere genre. Zo heb ik bijvoorbeeld ook al een Guy Swinnen of een zwarte wereldmuziekband bij jou gespot. Iets zegt me dat ook jij een eclectische muzieksmaak hebt. Waar luister jij zoal naar?
De platen in mijn collectie zijn inderdaad moeilijk in één vakje te duwen. Achter de toog van Music City heb ik steeds een selectie van nieuw aangekochte platen staan die een tijdje in heavy rotation komen. Wanneer de plaats achter de toog te krap begint te worden, verhuizen een 50 à 100 tal platen naar mijn collectie thuis en verplicht ik mijzelf bijgevolg om andere plaatjes te luisteren in de bar. Die zijn veelal van lokale groepen en/of bands die in Music City gespeeld hebben, maar ook aanraders-van-horen-zeggen-of-uit-de-boekskes en klassiekers die ik (eindelijk 😉 ) heb kunnen scoren op vinyl.

Wat vind je van de huidige staat van de Antwerpse muziekscene vergeleken met een vijftal jaar geleden?
Ondanks de sluiting van tal van goeie podia en muziekcafés in’t stad, is de Antwerpse underground music scene alive and kicking. Er zijn veel promotors en bookers actief in verschillende genres met een grote onderlinge solidariteit en een gezonde DIY-mentaliteit. Die onafhankelijkheid van subsidies blijkt de laatste jaren voor velen een troef in plaats van een nadeel.

Ik heb zelf meerdere shows gespeeld in AMC en die behoorden steeds bij de beste en leukste van mijn respectievelijke bands. Ik herinner me nog een gesprek met New Keepers Of The Water Towers die enkele dagen voor hun show in AMC als after show voor Dream Theater gepland stonden in de Heineken Music Hall. Ze vertelden me na hun Antwerpse show dat ze eigenlijk veel meer genieten van kleinere intieme shows. Wat is volgens jou de reden dat veel bands zo’n goede herinneringen hebben aan AMC en de shows veelal erg goed zijn?
De shows in Music City zijn heel back-to-basics. Het credo is: “No stage, no backstage, no PA, no monitoring, no sound level limits, no bullshit.” Het zijn floorshows waarbij enkel vocals, kickdrum en samples door een stevige zanginstallatie gaan. De band moet in balans spelen met de niet versterkte drums. “Komt gerust een stapke dichter” is niet van toepassing: band en publiek staan letterlijk oog in oog en horen de muziek uit dezelfde speakers komen. De grootste invloed die ik zelf kan hebben op de klank was door de ruimte akoestisch te verbeteren, verder is de kwaliteit van de klank voornamelijk het vakmanschap en de keuze van de band zelf. Er is niet veel foefelaré mee gemoeid: what you see is what you get. Door het ontbreken van een backstage veranderen muzikanten van de ene band in toeschouwers voor de volgende band en verlaagt de drempel om te verbroederen. Als er 15 man binnen staat heb je al het gevoel dat er een publiek is, terwijl dat er op diezelfde vierkante meters ook al meer dan 150 man bij elkaar is gepropt geweest. In Music City moet je ook nooit ver zoeken naar een vervangversterker of -instrument in onverhoopt geval van panne en is er een oplossing voor zo goed als elk technisch probleem. Het is steeds muziek die primeert en dat wordt zowel door de bands als het publiek geapprecieerd.

Als bands toekomen aan AMC zie je soms wel wat gefronste wenkbrauwen (veelal door de multiculturele buurt die sommigen kan afschrikken als je dat niet gewend bent) of de beperkte ruimte die er is om te spelen. Meestal zijn na de shows alle twijfels weg bij de muzikanten. Zijn er echter ook bands die weigerden om in AMC op te treden?
Eén keer: Jan Cassiers van Ondergronds heeft ooit een bende Italiaanse deathmetallers geboekt die in de namiddag Music City zijn binnen gekomen, tevergeefs een podium hebben gezocht en met een “This ain’t gonna work” terug in hun buske zijn gekropen om ergens anders de diva uit te gaan hangen. Als ik mij niet vergis was dat Devangelic.
Verder is het inderdaad zo dat eventuele twijfels vóór een show volledig vervangen worden door enthousiaste reacties op het einde van de avond en komen bands heel graag terug naar Music City. Het is zelfs al gebeurd dat bands stoppen aan Music City om naar toilet te gaan, een klapke te doen en wat drank in te slaan terwijl ze op doorreis zijn.

Toxic Shock live at Music City (c) Belgian Hardcore Punk Thrash

Welke vijf shows uit AMC zullen tot het einde van jouw dagen in je geheugen gegrift staan?
Slechts 5 shows? Pfieuuuw… ik hoop dat ik mij later iets meer herinner, haha! Zo direct, los uit de pols:
1) Vorige zaterdag stond Monkey3, één van mijn persoonlijke favorieten, in Music City. Zoals het een instrumentale band betaamt, is het niet in woorden te vatten hoe magisch deze show was. Niet enkel voor mezelf: iedereen in de zaal had precies een collectief orgasme beleefd.
2) Zelden heb ik zo vaak moeten antwoorden op de vraag “Ge ziet da toch écht zitten?” als toen Peter Daems Eat The Turnbuckle naar Music City heeft gehaald voor hun “Fans bring weapons“-tour. Een combinatie van deftige hardcore punk en bloederige catch. Zo’n pijnlijk entertainende combo dat we ze later terug naar Antwerpen hebben gehaald om te spelen op een Rodeofest in de Wommel.
3) Als één band ooit schandalig hard zijn voeten heeft geveegd aan de maximale capaciteit van Music City, dan is het wel Cheap Drugs door 167 kaarten te verkopen voor de release-party van hun LP “Angst“. Die show is integraal gefilmd en in verschillende clips terug te vinden op Youtube. Een hardcore feestje in meerdere betekenissen.
4) De canadezen van ‘Trigger Effect’ hebben we meermaals mogen ontvangen op de fameuze rodeoshows in Music City. De meest memorabele keer was toen ze in Zaventem zijn aangekomen en door een staking van de bagageafhandelaars zonder instrumenten waren gebleven. Na een oproep bij lokale muzikanten zijn we aan de gewenste instrumenten geraakt en hebben ze ’s avonds toch de pannen van’t dak kunnen spelen.
5) Kro van For Those About To Rawk haalde vorig jaar The Bennies van Australië naar Music City voor een uitverkochte show. Er waren relatief weinig usual suspects in het publiek, maar het bleken wel allemaal uitzinnige fans. Vanaf de eerste tonen begon iedereen enthousiast te springen en mee te zingen en na 3 seconden staken er al 2 crowd surfers in de lucht. Heel de avond enkel lachende gezichten gezien en onmetelijk veel knuffels gekregen van wildvreemden. Ik heb nog nooit “nen bol” geslikt, maar volgens mij kwam die ervaring dicht in de geburen.

Ik hoor soms van mensen die ver buiten Antwerpen wonen dat ze graag zouden afkomen naar een bepaalde show maar door het parkeerprobleem in de buurt afhaken. Zie je dat zelf als een nadeel voor de bezoekersaantallen van shows die bij jou doorgaan? Heeft de lage-emissiezone veel effect op bands die – dikwijls in oude busjes – op tour zijn en tot aan AMC moeten geraken?
De LEZ en het parkeerbeleid waarbij steeds minder openbare ruimte ter beschikking wordt gesteld om privaat vervoersmiddelen op te parkeren, zijn uitermate geschikte onderwerpen voor toogpolitiek, maar een logische evolutie van stedelijk beleid en ruimtelijke planning.
Als groene jongen, kan ik ecologische maatregelen alleen maar aanmoedigen, maar anderzijds is het wraakroepend dat het in Antwerpen een beetje een verborgen taks is die niet van toepassing is op de grootste luchtvervuilers: de schepen in de haven. Dat sommige financieel zwakkere weggebruikers verplicht worden om een andere auto of bus te kopen (zonder de ecologische voetafdruk van productie en recyclage af te wegen aan de resterende levensduur van een ouder vervoermiddel met een iets hoger verbruik/vervuiling) werkt soms in het nadeel van DIY-bands.
Uiteindelijk is de Lage-Emissie-Zone een ‘tijdelijk probleem’ dat zichzelf versneld zal oplossen navenant er meer steden een LEZ invoeren en autofabrikanten enkel nog auto’s produceren met lagere uitstoot. Bedrijven die toursupport voorzien anticiperen daarop door de busjes die ze verhuren aan de nieuwe wetgeving te laten voldoen. Voor sommige DIY-bands die (eindelijk!) een ‘goei buske’ hebben kunnen kopen dat nu de LEZ niet meer binnen mag, is dat wel een zure appel.
Parking is een andere situatie: het verdwijnen van de helft van de parkeerplaatsen in de Handelstraat was even schrikken, maar we merken dat de doorstroming van het verkeer veel vlotter is geworden en dat wie in de straat woont of werkt veelal een andere oplossing heeft gevonden dan op straat te parkeren. De beschikbare parkeerplaatsen hebben een groter verloop en worden vooral door klanten van de handelszaken gebruikt. Dit maakt dat er meer parking vrijkomt vanaf dat de winkels beginnen sluiten. Dat werkt in het voordeel van Music City waar het vaak ’s avonds pas drukker begint te worden.
De curfew voor live-muziek is om 23u zodat je na de shows nog de kans hebt om openbaar vervoer te gebruiken; verder promoten wij fietsen (en de velokes van’t stad), carpooling en carsharing. 

Legendarisch zijn ook de vele rodeoshows die uiteindelijk zijn uitgegroeid tot enkele Rodeofests op locatie. Waarom zijn Samuel Paul De Roeck en jij na de 2017 editie met dit initiatief gestopt?
Toen Rodeo begon, vulde het een leemte in Antwerpen. Het is een beetje een DIY-beweging die gegroeid is uit het gegeven “Wie gaat het anders doen?” en “Wat gaat ge anders doen op ne zondag?”. Het concept was klassiek en simpel: een tourende band die we zelf echt de moeite vonden een free donation show laten spelen in Antwerpen om een gat in hun tour op te vullen. We boekten lokale bands als voorprogramma zonder al te hard wakker te liggen van een clash aan stijlen. Iedere zomer staken we een iets groter festivallletje in elkaar en iedere winter een winterfest. Na enkele succesvolle rodeojaren, waren er meerdere organisaties bijgekomen die vaak iets meer genregericht shows boekten en bleek er een volwaardige underground music scene te zijn gegroeid. We legden voor onszelf de lat hoger op vlak van bands die we wilden boeken en verwezen vaker door naar de andere organisaties. Vanaf dat we merkten dat we met problemen zaten om onszelf te motiveren om twee keer per jaar het nodige volk op de been te krijgen om de festivals te organiseren, hebben we een sabbatical ingelast die nog steeds van toepassing is voor de festivals. Eind januari hebben we met de Rodeo-crew nog eens een rodeoshow in elkaar gebokst voor Billy Bio, al was dat niet haalbaar volgens het free donation-concept. We sluiten niet uit dat we in de toekomt nog vaker de handen in elkaar slaan om helden ‘in onze living’ te laten spelen.

Billy Bio live at Music City (c) ladandmisfit

De laatste jaren werk je qua concerten veel samen met Ondergronds en Peter Daems van Het Bos waardoor er meerdere avonden per week wel concerten in AMC doorgaan. Tel daarbij nog alle andere shows in o.a. Kavka, Het Bos en Trix en er ontstaat op sommige momenten misschien wel een overkill aan shows in het Antwerpse. Hoe kijk jij hier tegenaan?
Zolang iedere organisatie genoeg volk op de been weet te brengen om niet verlieslatend te zijn, kan ik de levendige scene enkel aanmoedigen. Iedere avond een aantrekkelijk muzikaal alternatief kunnen bieden voor een avondje buishangen is wat mij betreft een zeer mooie situatie. Dat je af en toe voor een moeilijke keuze staat omdat er meerdere goeie bands op dezelfde avond spelen op verschillende locaties zie ik niet als overkill maar als een rijkdom aan keuze.

Is de studio in AMC eigenlijk nog actief?
De opnamestudio van Music City is eigenlijk altijd een ‘demostudio’ geweest tot de opkomst van Digital Audio Workstations een home studio een stuk betaalbaarder maakten en het gemakkelijk werd om thuis een demo van behoorlijke kwaliteit te produceren.
Omdat de studio van Music City akoestisch een aantal beperkingen had (en omdat het dak zo rot als snot was), hebben we besloten om grondig te verbouwen met het oog op een betere studio om de demokwaliteit te overstijgen. Wegens een onbetrouwbare aannemer hebben we een stevige financiële tegenslag gehad en hebben de verbouwingen vertraging opgelopen. Aangezien ik als gediplomeerd geluidstechnicus de opnamestudio als mijn speeltuin bekijk, wil ik die zeker terug up and running hebben.

Welke bands hebben er zoal opgenomen bij jou en op welke plaat afkomstig uit jouw studio ben je het meest trots?
Mijn favoriete herinneringen aan de studio zijn de opname van de Aguardente-demo waardoor ik Martin Furia’s talent voor knoppendraaierij heb leren kennen. Martin heeft nadien carte blanche gekregen en nog tal van plaatjes opgenomen in de studio. Onder andere stukken van “The quietus” van Your Highness. Een conceptplaat met veel gastmuzikanten en technisch een samenwerking van Martin met Frank Rotthier, deels opgenomen in Trix en deels in Music City. Een trip van ruim 20 minuten die ik geregeld nog eens op de platenspeler leg.

Komend weekend staat er in Hangar 27 in Edegem een benefiet gepland ter ere van 25 jaar Antwerp Music City en om de verdere verbouwingen van Music City te sponsoren. Wat mogen we zoal verwachten?
Hangar 27 voelt aan als vertrouwd terrein aangezien we daar een paar jaar het Rodeo Winterfest hebben georganiseerd. Heel wat van de helpende handen die dag zullen ook hun sporen verdiend hebben op die festivals. Waaronder de helden van de ‘Anckaer-clan’ die het eten zullen voorzien voor zowel de bands als het publiek.
Ik ben zelf uitermate tevreden over de line-up van de avond. Eerst zijn er shows van een aantal bands die een trouw Music City publiek hebben weten te verzamelen: Huracan, Psychonaut en Tangled Horns. Stuk voor stuk bands die ik heb zien groeien van beginnende band tot overtuigende acts die elke keer weer bevestigen en de verwachtingen weten te overstijgen. Tussendoor komt Brame “Vleesklak” tonen wat voor geniale (of zoals hij zelf zou zeggen ‘genitale’) hersenkronkels hij heeft met zowel De Blenders als zijn alter ego Tonnie Anders.
Vervolgens wordt het podium ingepalmd voor een set vol verrassingen en gasten die we voor het gemak als “Antwerp Music City All Star Band” op de affiche hebben geschreven. Ik ga er niet over uitweiden, want ik wil niets verklappen.
Als er één band het label ‘MC house band’ verdient, is het Aguardente. Het is altijd een huzarenstuk om ze bij elkaar te krijgen, maar het is ons gelukt! Wie hen kent, weet dat hij nog steeds het onverwachte mag verwachten; wie hen niet kent, wacht de complete verrassing.
Na de optredens komt Goe Vur In Den Otto den boel slopen. Wanneer de kans zich voordoet, speel ik met veel plezier chauffeur, roadie en technieker voor deze nozems en stook ik ze aan om zoveel mogelijk confetti in de lucht te jagen. In den Hangar ben ik zelf verantwoordelijk voor den opkuis en probeer ik hen bijgevolg in te tomen… Ik vrees tevergeefs. Ze hebben minstens één smoking hot special guest voorzien. Be afraid. Be very afraid.
De avond afsluiten, gebeurt in stijl door twee levende legendes achter de draaitafels: Peter ‘Lintfabriek’ Daems en Aldo Struyf.
Het is geweldig om te merken hoe alle artiesten en vrijwilligers uitkijken naar die avond, dus ik hoop op een goede opkomst en overtroffen verwachtingen. Er wacht meer dan 1500 liter bier. Wir schaffen das! 🙂

One comment

  1. Pingback: addergebroed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s