Sabathan – Vasthouden aan de oude tradities

Naar aanleiding van het Sabathan concert op A Thousand Lost Civilisations fest eerder dit jaar besloot ik het heerschap achter de band aan zijn mouw te trekken. Aangezien Lord Sabathan een druk bezet man is die in meerdere bands speelt, bijna wekelijks in het weekend wel ergens op het podium staat en ook meermaals in de studio vertoefde, was het een huzarenstukje om het interview volledig af te krijgen. Maar kijk, beter laat dan nooit! Een gesprek met een levende Belgische black metal-legende. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Hail Sabathan! De voorbije maanden waren erg druk voor jou met o.a. opnames van een nieuw Slaughter Messiah album. Mat mogen we verwachten?
Hi Johan, expect just pure fuckin’ Ancient Metal of Death! Het is de plaat waar ik het meest trots op ben sinds de release van Enthroned’s “Towards the skullthrone of Satan“-album uit 1997. We zijn reeds sinds november 2018 aan de plaat bezig. Het meeste is gedaan, enkel nog een paar details van het grafisch materiaal finetunen. De mensen zullen verbaasd zijn over dit album! Onze debuutlangspeler kreeg de titel “Cursed to the pyre” mee en bevat acht nummers vol pure agressie die gezamenlijk op een 45-tal minuten afklokken. De plaat komt in januari 2020 uit via High Roller Records. We namen onze tijd ervoor, en dat loont.

Na je vertrek bij Enthroned in 2006, speelde je bij de black/thrash metalband Dawn Of Crucifixion, de heavy/speed metalact Horacle en het reeds aangehaalde Slaughter Messiah. Hoe is het om in kleinere meer underground bands te spelen vergeleken met een gevestigde waarde als Enthroned?
De populariteit speelt geen rol. Het belangrijkste voor mij is muziek maken die recht uit mijn hart en ziel komt en die ook een ziel heeft. Er zijn tegenwoordig zo veel bands die fake klinken, passie- en zielloos, met overgeproduceerde platen. Dit is niet wat ik wil doen. Ik wil de oude ziel van het genre voelen, anders hoeft het voor mij niet. Mijn huidige bands Slaughter Messiah, Sabathen en ook Heinous zijn gevestigde namen in de underground en dat is het enige wat telt voor mij. Horacle splitte in 2018 door een gebrek aan passie en devotie van het grootse deel van de line-up. Ik heb een hekel aan spelen met dat soort ‘muzikanten’.

Je bent natuurlijk het meest bekend als zanger en bassist van Enthroned, de band die je in 1993 samen met Cernunnos (RIP) oprichtte en die je net voor de release van “Tetra karcist” verliet. Hoewel ik Enthroned sinds de release van “Towards the skullthrone of Satan” volg, herinner ik me precies niet ooit een statement van jou te hebben gelezen waarom je de band verliet die je ZELF oprichtte?
Goh, het is een verhaal dat veel mensen niet verstaan, maar voor mij is het simpel. In 2006 ging ik door een moeilijke periode met veel persoonlijk problemen waar ik hier niet verder over ga uitweiden. Ik vroeg de andere laden om een pauze van minstens zes maanden in te lassen om mijn zaakjes terug op orde te krijgen. Zij zagen hier geen graten in wat voor veel argumenten tussen mij en Nornagest zorgde. Ik had mijn buik vol van het feit dat ik in een hoek geplaatst werd en onrespectvol behandeld werd, dus gooide ik de handdoek in de ring. Ik had de energie niet om over de bandnaam te vechten, dus ik besloot een ander pad in te slaan. Ik heb hier vandaag de dag geen spijt van en ben er zeker van dat ik toen de juiste beslissing heb genomen.

Na je vertrek, sloeg Enthroned een meer orthodoxe richting in. Wat is jouw mening over dit subgenre met een meer filosofische kijk op black metal waarbij er veel focus is op imago, symboliek en hocus pocus?
Dit is ook zon voorbeeld van een beslissing waarbij ik niet geraadpleegd werd en waardoor ik opstapte. Ik ben geen liefhebber van zulks zielloos spul en zal dat ook nooit zijn. Black metal voor mij staat in de eerste plaats gelijk met een rock ’n roll attitude, wat totaal niet het geval is bij die orthodoxe shit. Ze deden wat ze wilden en het is mijn probleem niet meer. Het verleden is het verleden. Momenteel speel ik oud Enthroned-materiaal dat mij toebehoort onder mijn alias Sabathan en zowel in Slaughter Messiah als Heinous speel ik de muziek waar ik echt van hou tesamen met een bende rockers.

Vanwaar die beslissing om in 2018 met Sabathan het oud Enthroned-materiaal een nieuw leven in te blazen?
Ik liep al geruime tijd met dit idee rond aangezien de oude Enthroned-nummers een belangrijk deel van mijn leven en ziel vormen. Rond 2016motiveerde Alexis Monin, één van mijn beste Franse vrienden, me maar ik had toen Slaughter Messiah al lopen waar ik in januari 2011 tot toetrad. De plannen werden concreter nadat David en Christine van No Compromise Metal Fest me een headlinerspositie aanboden op de 2017 editie. Dit zou samenvallen met de 20 jarige verjaardag van “Towards the skullthrone of Satan” en de tragische dood van Cernunnos waarmee ik Enthroned in 1993 Oprichtte. Er waren zo veel enthousiaste vrienden die me pushten om dit te doen. Ik recruteerde de oude Enthroned line-up met gitarist Nguaroth (lid tussen 2004-2008) en drummer Ahephaïm (2007-2009). Als tweede gitarist vroeg ik mijn makker Thomas Exhumator van Slaughter Messiah. Ons eerste optreden was op 23 september 2017 op het No Compromise festival. Hier begon dit nieuwe avontuur dat als een “back from the grave“-ding voor mij aanvoelt. Elke keer ik deze oude nummers speel, voel ik een vuur in mij branden, een soort van oneindige kracht, iets dat ik moeilijk kan uitleggen. Ik zal deze songs liefhebben tot het einde van mijn dagen.

Heb je nooit overwogen om de oude leden Tsebaoth, Namroth Blackthorn en Nebiros op te trommelen aangezien je materiaal speelt uit de tijd dat zijn in Enthroned zaten?
Neen, aangezien zij de metalscene grotendeels achter zich gelaten hebben en hun muzikale richting en mindset volledig veranderden. Tsebaoth is nog steeds een goede vriend, maar is nu meer met brutale death/grind bezig. Maar het zou wel eens kunnen dat hij volgend jaar op Metal Méan tijdens de 25 jarige verjaardag van “Prophecies of pagan fire” een paar nummers komt meespelen. Geen idee in welke band Nebirus nu speelt, maar hij verloor zijn interesse in black metal al lang geleden. Eveneens geen idee waar Namroth Blackthorn nu uithangt? Ik heb hem al in geen tien jaar meer gezien. Hij was de eerste Horacle drummer, maar stapte na een paar maanden op. Ik denk niet dat hij nog in de metalscene actief is.

(c) S Caedes

Wat ik zo tof vind aan Sabathan is dat die oude Enthroned-muziek me terug katapulteert naar de dagen dat ik black metal ontdekte. Veel van de oude rotten spelen nu meer recent materiaal en negeren hun oud spul. Ben je een nostalgische ziel?
Ik ben zeer zeker een nostalische ziel. Waarom? Metalmuziek was veel beter en opwindender in de jaren ’70 met hard rock, de jaren ’80 met heavy, speed en thrash metal en de jaren ’90 met death en black metal. Mijn ziel werd gevormd door de heavy metalmuziek van de vroege jaren ’80 en dat bloed stroomt nog steeds door mijn aders en zit in elke vezel van mijn lichaam. Ik volg deze scenes nog steeds (of toch datgene wat ik goed en ‘true’ vind). Er zijn zo veel killer bands momenteel, maar ik bedoel dan voornamelijk degene die old school stuff spelen.

Wat was voor jou de meest opwindende muzikale periode uit je leven en wat is je beste herinnering aan Enthroned?
Algemeen beschouwd, de jaren ’80 natuurlijk, daar bestaat geen twijfel over. Wat betreft Enthroned is dat ongetwijfeld de tour met Ancient Rites, Bewitched en Sacramentum die Metalysee Agency ons in juni 1996 aanbood. Het was mijn eerste tournee als muzikant die erop uit was om de wereld te veroveren en dit is iets dat je niet zo maar vergeet. Deze tour staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Zowel “Prophecies of pagan fire” als “Towards the skullthrone of Satan” werden in 2006 door Painkiller Records op vinyl heruitgebracht en die laatste kreeg in 2014 via Back On Black opnieuw een vinylrelease. Zijn er plannen voor een vinylrerelease van “Prophecies of pagan fire”?
Geen idee, dat moet je aan Nornagest vragen aangezien ik geen info krijg over Enthroned re-releases. Ik beschik enkel over de rechten om het oud materiaal te spelen, niet meer dan dat.

Je hebt een erg specifieke en unieke love it or hate it manier van screamen met een hoge pitch. Heb je een speciale techniek en hoe train je je stem voor tournees of opnames zodat je geen last hebt van beschadigde stembanden?
Awel, het volgende verhaal lijkt misschien vreemd, maar zal je wat meer inzicht geven in mijn manier van zingen. Toen ik in 1986 Bathory ontdekte middels “The return“, was ik compleet weggeblazen door Quorthon’s stem. Ik wou ook zo kunnen zingen. Een jaar later zat ik samen met Cernunnos in de band Morbid Death waarbij hij zong. Toen we “Under the sign of the black mark“, de derde Bathory-plaat, ontdekten, begon ik mijn stem te trainen middels dit album. Ik was toen zeventien jaar en was een gestoorde maniak die bezeten was van alle vormen van extreme metal (destijds waren dat Bathory, Slayer, Venom, Mayhem, Morbid Angel, Possessed, Death, Dark Angel, Destruction, Sodom, Kreator en vele anderen…), maar zowel Quorthon’s zang net als de stem van King Diamond, bezorgden me telkens weer kippenvel. Telkens wanneer ik naar die platen luisterde, dompelde ik me in de zang onder. Op een dag besloot ik midden in de nacjt het bos in te trekken met mijn walkman en een cassette van “Under the sign of the black mark“. Ik had de teksten van “Call from the Grave”, “13 candles”, “Enter the eternal fire” en “Massacre” van buiten geleerd en trok de bossen in om zo het delay/reverb-effect van Quorthon na te kunnen bootsen. Ik begon te krijsen en de teksten te screamen met een toorts in de hand en mijn walkman koptelefoon op. Ik deed dit destijds twee keer per week. Op een keer passeerde er een man vlakbij die zijn hond uitliet. Hij hoorde me bezig en was doodsbang waardoor hij de politie belde. Toen ik de blauwe zwaailichten zag afkomen in de verte, verstopte ik me in een kleine grot in het bos. Ze vonden me niet, maar ik was zelf ook doodsbang hahahaha! Dit is hoe ik leerde screamen. Later beschikte ik in de repetitieruimte natuurlijk over een zanginstallatie en reverb en delay-effecten.

Slaughter Messiah

Ik zag Sabathan al drie keer aan het werk. Mogen we nog veel shows verwachten?
We krijgen veel aanvragen binnen, maar we willen niet meer dan één keer per jaar in België spelen. De show tijdens A Thousand Lost Civilisations in Brussel en de twee uitverkochte concerten met Ancient Rites zijn de enige shows voor 2019. In 2020 staat de laatste editie van Metal Méan op de planning en zetten we de 25-jarige verjaardag van “Prophecies of pagan fire” in de bloemetjes.

Bestaat de mogelijkheid dat je ooit de studio induikt om nummers in de stijl van oude Enthroned op te nemen?
Tuurijk, maar we zijn er nog niet aan begonnen. Ik focus eerst op mijn andere projecten Slaughter Messiah en Heinous.

Laten we het eens over die laatste hebben. Ik zag Heinous live aan het werk op het concert met Black Cilice en de energie die jullie ontketenden was magisch. Wat kan je over Heinous kwijt?
Heinous startte in februari 2018 en ik ben de bassist. We brachten reeds een vier songs tellende demo uit op tape en 10 inch via New Era Productions en een 7 inch EP “Lucifer vult” die ook via NEP uitkwam. We speelden onze eerste show op het Zwitserse Forest fest in juli 2019 en onze tweede show was degene die je vermeldde met Black Cilice. In 2020 zullen we een plaat opnemen.

Heinous

De Belgische extreme undergound scene is erg vruchtbaar met enerzijds veel nieuwe bands maar ook veel oude rotten die opnieuw het leven werden ingeroepen (Paragon Impure, Gotmoor, Thronum Vrondor en Kludde. Wat vind jij van de staat van onze vaderlandse scene?
Ik ben altijd trots geweest op de Belgische scene. Ik kan je Possession, Saqra’s Cult en Terrifiant aanraden. Die laatste is de beste heavy/speed metal band die we hebben gehad sinds Acid (RIP 1986). Verder ook nog Violent Sin, Bütcher, Gae Bolga, Ars Veneficium, Carnation, Evil Invaders, Solfatare, Tyrant’s Kall, Catharall, Flatched Creed, …en zo veel anderen. De lijst is lang. We hebben altijd al veel interessante bands gehad, alleen lijkt het alsof de buitenlandse media geen aandacht hebben voor ons kleine landje. Een schande omdat we best veel concurrentie voor de sterke Zweeds en Duitse scenes hebben. Er loopt hier veel kwaliteit rond voor zo’n klein land!

Enthroned is ongetwijfeld de belangrijkste band voor de Belgische black metal-scene, hoewel ik soms het gevoel heb dat jullie buiten de landsgrenzen populairder waren, vooral dan in Latijns-Amerika. Ben je tevreden over wat je destijds met Enthroned bereikt hebt?
Absoluut! Ik stapte in oktober 2006 op, maar ben trots op mijn dertienjarige carrière sinds het ontstaan van de band. Ik ga alles wat ik in me had voor deze band. Het was een moeilijke strijd, we beschikten destijds niet over dezelfde middelen als andere bands omdat we uit België kwamen. We hadden niet de voordelen die de Noorse en Zweedse bands hadden, maar we gaven nooit op. Ik ben ervan overtuigd dat geloven in wat je doet en dat met alle passie en overtuiging die je hebt, de sleutel tot succes is. Nu ben ik terug met dit Sabathan-project dat de oude geest van Enthroned verder zet en de oude vlam doet branden. De mentaliteit is vandaag de dag sterk veranderd, maar ik hou vast aan mijn tradities, zonder trends te volgen. Idem voor Slaughter Messiah.

Bedankt voor dit interview en veel succes met al je bands en projecten!
Bedankt voor de support! Gegroet aan Vlaanderen en alle échte metal warriors! Keep the black flame burning…666!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s