Sons Of A Wanted Man – Met allerhande invloeden experimenteren

Het uit Limburg afkomstige Sons Of A Wanted Man doorkruiste de voorbije jaren reeds een groot aantal kleine tot middelgrote zalen in ons Belgenlandje. Maar ook het buitenland laat dit sympathieke vijftal niet links liggen. De zonen van de wanted man werken keihard aan hun band, hun platen en live-sound en dat werpt zijn vruchten af. Zo tekende de band een contract met Les Acteurs de l’Ombre Productions voor de release van “Kenoma“, hun eerste volwaardige langspeler. Het is nog even wachten totdat we deze fysiek in onze handen kunnen houden, maar in afwachting van de release stond de band ons al collectief te woord voor een uitgebreide babbel. (JOKKE)

Het is nog even wachten totdat jullie debuut “Kenoma” op 7 februari zal verschijnen. Hoe strak zijn de zenuwen gespannen?
Voor ons is het meest stresserende op dit moment wel achter de rug. De plaat is volledig opgenomen, gemixt, gemastered en we weten nu ook wanneer ze gaat uitkomen en op welk label dat zal zijn. Alles ligt dus klaar, we hebben er lang genoeg op kunnen broeden en nu zijn we erg benieuwd wat de reacties zullen zijn wanneer we “Kenoma” de wijde wereld insturen. We hebben nu tijd om de release volop voor te bereiden en daar hoort wel een beetje gezonde spanning bij. Ondertussen blijft onze molen ook gewoon draaien en zijn we steeds aan het werken aan nieuwe nummers. Ook dat houdt onze blik scherp naar de toekomst toe.

Voor de release tekenden jullie een deal bij het eclectische Les Acteurs de l’Ombre Productions waarbij jullie, bij mijn weten, de enige Belgische band zijn. Was het een moeilijke labelzoektocht?
We hadden een klein verlanglijstje verzameld met labels waarmee we eventueel een samenwerking wilden aangaan voor deze release. Ergens helemaal bovenaan op dit lijstje stond Les Acteurs de l’Ombre Productions en we zijn enorm blij dat dit uiteindelijk uit de bus is gekomen. Onze sound is verre van evident voor de meeste labels, daarom zijn we ook bewust selectief te werk moeten gaan. Bovendien was er ook nog steeds de optie om het opnieuw volledig DIY te doen, maar met het oog op het bereiken van een internationaal publiek zijn we toch ontzettend gelukkig dat er een match was met LADLO en dat ze ons op relatief korte termijn nog in hun planning hebben kunnen wringen. Veel underground labels hebben het vaak immers ontzettend druk en hebben zowel qua planning als financiën weinig speelruimte om er snel nieuwe releases bij te nemen.
Qua filosofie merken we dat we vrijwel op één lijn zitten met de mensen van LADLO, waardoor de samenwerking voor deze release zelfs nog veel beter verloopt dan we zelf op voorhand durfden denken. Langs de andere kant is dit echter niet zo verwonderlijk wanneer we kijken naar enkele bands waarmee ze al hebben samengewerkt: Au-Dessus, Regarde Les Hommes Tomber, Mur, Wildernessking, Time Lurker,… Stuk voor stuk pareltjes van releases waar we zelf eigenlijk grote fan van zijn.

Twee van de drie voorgaande EP’s werden in eigen beheer uitgebracht, maar ondanks jullie DIY-aanpak verscheen de “Awakening” EP uit 2018 in een mooi afgewerkte gelimiteerde cassettebox die allerhande leuke hebbedingetjes zoals een poster, een plectrum, een patch, twee buttons, een totebag en een shirt bevatte. Zijn jullie zulke zaken in de toekomst ook nog van plan of is de vrijheid nu beperkter door bij een label te zitten?
Die DIY-aanpak is voor ons erg belangrijk dus het geeft ontzettend veel voldoening wanneer mensen dit weten te appreciëren. Zo belandt ons werk niet enkel in een cd-rek, maar bijvoorbeeld ook boven de haard, zoals bij de houten cassettebox. (En hopelijk niet IN de haard!)
Het is een hoop werk, maar we doen liefst zoveel mogelijk zelf. Gelukkig voor ons hoeven we totaal niet aan vrijheid of creativiteit in te boeten nu we met LADLO samenwerken. Integendeel, zij geloven zelf ook in deze aanpak en bieden ons de juiste ondersteuning om dit verder uit te bouwen. Dat wil zeggen dat we de lijn dus zullen doortrekken en dat er een speciale editie van “Kenoma” zal uitkomen. Dit zijn we momenteel zelf nog volop aan het voorbereiden. Wat het concreet zal zijn kunnen we nog niet prijsgeven. Het zal iets zijn wat we zelf nog nooit gedaan hebben, dus ook voor ons is het ontzettend spannend.

Jullie debuut langspeler kreeg de naam “Kenoma” mee, wat Grieks is voor “leegte”. In de gnostiek staat het tegenover “Pleroma”, wat Grieks is voor “volheid” en verwijst naar de volheid, de structuur en verblijfplaats van de goddelijke wereld. Niet toevallig is dit ook de titel van het laatste nummer. Is er sprake van een overkoepelend thema in de songteksten?
Het concept “Kenoma/Pleroma” kwam naar voren tijdens de research voor het nummer “Kenoma” en vormt respectievelijk het vertrekpunt en het eindpunt van de plaat. Zonder dat het echt een overkoepelend thema is, geeft het ons de mogelijkheid om de luisteraar een bepaald pad te laten afleggen doorheen de plaat.
In de nummers komen heel uiteenlopende thema’s aan bod: de manier waarop we soms omgaan met onze medemens, met de planeet of met dieren, maar ook een paar persoonlijke issues zitten erin verwerkt. Vaak wordt er vertrokken vanuit een soort verontwaardiging waarin negatieve gevoelens zitten verwerkt. Hier staat echter tegenover dat het proces dat zich doorheen de plaat afspeelt in feite positief van aard is: door te vertrekken vanuit een status van ‘leegte’ creëren we de mogelijkheid om bepaalde zaken in vraag te stellen en vervolgens ons bewustzijn in te kleuren met nieuwe inzichten die onze persoonlijke ideeënwereld verrijken. Zo staat elk nummer in feite symbool voor bepaalde ideeën die werden verworven tijdens het schrijven van dit album. Ideeën die wellicht niet konden ontstaan door een ‘leegte’ die eraan voorafging. Telkens je de plaat na afloop omdraait en van het nummer “Pleroma” terug naar “Kenoma” gaat, begint het proces dus opnieuw.
Iedereen die de tijd neemt om het album te beluisteren is uiteraard ook vrij om er zijn of haar eigen ding mee te doen, dat is voor ons vanzelfsprekend. Daarom heeft het misschien op dit moment weinig zin om er op inhoudelijk vlak nog dieper op in te gaan. Maar je kan geen driekwartier aan ‘atmosferische’ herrie maken zonder je af te vragen wat je wil dat mensen ervan zullen opsteken.

Muzikaal gezien tappen jullie uit een modern post-black metal/shoegaze-vaatje. Jullie roots liggen op de “Ascension/3rd sun” EP echter eerder in de stoner en hardcore scene waarvan de normen en waarden nogal eens kunnen contrasteren met die uit het black metal-wereldje. Wat was de trigger om meer elementen uit black metal te intrigeren in jullie sound?
Ascension” en “3rd Sun” dateren natuurlijk nog vanuit de periode dat de band nog niet zo lang bestond. Sons Of A Wanted Man is dan ook begonnen als een donkere instrumentale post-rockband en is van daaruit verder beginnen evolueren. In 2015 was de basis grotendeels gelegd, maar welke weg we zouden inslaan lag nog volledig open. Bovendien hebben we allemaal ook heel verschillende achtergronden: de ene heeft in death metal bands gespeeld, de andere komt uit de thrash metal, de rest uit de post-rock,… Op creatief vlak was deze band voor ons allemaal een gloednieuw avontuur dat ons de mogelijkheid gaf om volop te experimenteren met allerhande invloeden.
De genremix waarin we ons op dit moment bevinden, is toen eigenlijk heel organisch gegroeid omdat we ook op individueel vlak al deze uiteenlopende invloeden hebben. We vinden onszelf momenteel dan ook niet meteen een (post-)black metal band. In essentie vertrekken wij steeds vanuit post-metal en beginnen we van daaruit te experimenteren met elementen uit black metal, post-rock, hardcore, shoegaze, etc. De grote mate van black metal invloeden op deze plaat is echter wel te wijten aan het feit dat velen van ons al lange tijd geïntrigeerd zijn door dit genre en omdat het wonderbaarlijk goed weet te blenden met onze andere invloeden. Door blastbeats en snijdende riffs te gebruiken creëren we voor onszelf ook meer mogelijkheden om zowel onszelf als de luisteraar te verrassen met een intensiteit die we in traditionele post-rock en post-metal niet meteen vonden. Maar we zullen wellicht een band zijn die steeds nieuwe invloeden blijft zoeken. Zo laten we in het nummer “Under a lightless sky” al weten dat we niet echt vies zijn van een streepje death metal links en rechts, een evolutie die zich stiekem ook doorzet in de nummers waar we op dit moment nog aan werken.

(c) David Hartl

Jullie sound is een evenwichtsoefening tussen enerzijds blastbeats en agressieve elementen en anderzijds emotionele en melodieuze passages. De afsluiter “Pleroma” richt zich grotendeels op jullie mellow kant, maar is eerder een soort van outro. Nooit aan gedacht om de extremen nog meer uit mekaar te trekken en ook eens een ‘echt’ nummer te schrijven dat zich puur op een akoestische of ingetogen sfeer concentreert? Of dient het evenwicht binnen elke song in balans te zijn?
Na onze “Black days black dust” EP moesten we op zoek gaan naar manieren om rustpunten te creëren in een plaat. Met het idee van deze full length in het achterhoofd probeerden we nummers met meer contrasten en meer dynamiek te creëren, zonder onszelf te veel regels op te leggen of volledig te breken met onze oudere nummers. Onze eigen extremen zoeken we momenteel dus meer op door te experimenteren met tempo’s, grooves en melodieën in plaats van bijvoorbeeld een akoestische sound toe te voegen. De originele intentie van “Pleroma” was dan ook om een soundscape te maken die een rustpunt in de plaat moest creëren, maar uiteindelijk is het uitgedraaid tot een echt studionummer dat een volwaardige plaats verdiende op de plaat, ondanks het feit dat het voor ons een compleet atypisch nummer is. Maar misschien dat het een inspiratiebron kan zijn om hier in de toekomst nog meer mee te experimenteren, we zullen zien wat de toekomst brengt!

De plaat klinkt alvast als een huis! Wie verzorgde de sound en waar werd “Kenoma” ingeblikt?
Heel erg bedankt, het doet ons oprecht veel deugd om dit te horen! We zijn zelf erg veel met onze sound bezig omdat we beseffen hoe belangrijk dit is voor deze band. Maar onze kennis is uiteraard ook beperkt dus hiervoor hebben we het geluk omringd te zijn door een paar mensen die hier veel beter in thuis zijn dan wij. We hadden iets voor ogen en hiervoor hadden we de juiste personen rond ons nodig die we vertrouwden als klankbord. Zo werken we bijvoorbeeld al een tijdje samen met de jonge getalenteerde sound engineer Joren Knieper om onze live-sound zo goed mogelijk te verzorgen.
Voor de pré-productie van de plaat zijn we naar Neon Cactus Studios gegaan in Genk. Thomas kan als geen ander onze ideeën omzetten naar een technisch kader dat werkt in de studio. Bij hem zijn we onze sound en de nummers gaan finetunen voordat we naar Studio Jupiter in Tongeren trokken waar Koenraad de pees erop heeft gelegd en waar we samen de plaat volledig hebben opgenomen en gemixt. Tijdens dit proces hebben we opnieuw heel ons sound-team als klankbord gebruikt om tot een professionele mix te komen. Na drie verschillende testmasters is ons oor uiteindelijk gevallen voor de mastering van Magnus Lindberg uit Stockholm. Zijn mastering gaf de nummers de juiste afwerking qua kleur en dynamiek die we zochten. Heel verrassend is dit eigenlijk niet, aangezien hij deel uitmaakt van het iconische Cult Of Luna en ook de mastering verzorgde voor o.a. Russian Circles, Alcest, Thot en pg.lost. Uiteindelijk is het voor ons een lang leerproces geweest dat we als band zijn ondergaan, maar we zijn zeer gelukkig met het resultaat op “Kenoma“.

Het nummer “Canine devotion” wordt voor een groot deel gedragen door hemelse vrouwelijk zang. Wie is deze dame en zal zij live ook soms van de partij zijn om deze songs net dat extra laagje te geven?
Dit live brengen is voor ons niet meteen aan de orde, maar we zijn wel ontzettend blij dat Isa Holliday van Slow Crush wilde meewerken aan deze plaat. De idee om een ander stemgeluid in een nummer van ons te steken begon al te borrelen tijdens een weekend in Frankrijk in mei 2017. Het duurde echter nog tien maanden voor dit idee al iets concreter werd. Toen speelden we in Berlijn één van de vele shows die we uiteindelijk met Slow Crush samen zouden spelen. We dachten dat de mix van Isa haar stem met onze sound wel een interessant geheel zou kunnen zijn en tot ons groot plezier blijkt dit op “Canine devotion” wel degelijk heel goed te werken. Ondertussen is ook Slow Crush helemaal internationaal aan het doorbreken met een intens tourschema en ons respect voor deze hardwerkende band is sindsdien alleen maar blijven groeien.

In 2018 deelden jullie het podium met Deafheaven en Inter Arma, twee bands waarvan de invloeden me niet te ontkennen vallen. Hoe kijken jullie op deze concertavond terug en wat vinden jullie van de kritiek die het controversiële Deafheaven soms ten dele valt?
Voor het eerst in die grote zaal van Trix spelen was echt een onwaarschijnlijke ervaring. Bovendien was het verre vanzelfsprekend dat wij er die avond speelden. We waren uiteindelijk de enige lokale support band tijdens deze tour, wat op zich al een bijzonder unieke kans is. Maar we hebben de voorbije jaren erg vaak in Antwerpen kunnen spelen en dankzij de hulp van mensen die in ons geloven hebben we dit kunnen realiseren. We zijn dan ook ontzettend blij dat er al veel volk zo vroeg bij was om ons te checken, waardoor de zaal al lekker vol zat. Dat is sowieso al een heerlijk gevoel.
Dat een band als Deafheaven kritiek krijgt omdat ze simpelweg zichzelf zijn en gewoon lekker hun eigen ding willen doen is voor ons gewoon belachelijk. Wie zijn wij ook om daarover te oordelen? Gelukkig zijn er nog meer dan genoeg mensen die inzien dat deze band gewoon prachtige platen aflevert en stiekem vinden wij het ook wel leuk dat ze buiten de lijntjes durven te kleuren. Het is ook niet voor niets dat ze op tour kunnen met gerenommeerde namen als Carcass en Emperor. Zij werken er immers ook keihard voor en daar kunnen we enkel maar respect voor hebben. Ook die avond in de backstage waren zowel de mannen van Inter Arma als Deafheaven gewoon keihard zichzelf: heel down to earth en relaxed. We hebben de volledige show ook gespeeld onder goedkeurend oog van George Clarke van Deafheaven. We hadden vernomen dat ze onze muziek al op voorhand hadden geluisterd en zijn commentaar achteraf was ook lovend. Dus ook qua wederzijds respect zat die avond meer dan snor. Het team van Trix levert dan ook heel goed werk en doet er ook echt alles aan om artiesten op hun gemak te stellen. En ook voor hen was het blijkbaar een leuke ervaring om ons op hun podium te hebben want we mochten een tijdje later nog eens terugkomen om samen met Birds in Row en Great Grief in het café te spelen. Zo hebben we het natuurlijk graag!

Jullie hebben reeds een minitour doorheen Oost-Europa ondernomen. Hoe verliepen deze optredens vergeleken met jullie verwachtingen? Kenden ze Sons Of A Wanted Man daar al een beetje of was het echt de eerste kennismaking voor het publiek ginder achter? Hoe waren de reacties?
Oost-Europa is ons gelukkig niet vreemd. We zijn er de voorbije jaren meerdere keren naartoe getrokken om er een paar kleinere tours te doen. Het doel was deze keer echter om eens een aantal nieuwe landen te ontdekken en zo zijn we dan aan onze allereerste shows in Slovenië, Kroatië en Roemenië geraakt.
Zoals dat natuurlijk gaat bij praktisch elke underground tour is de ene avond de andere niet: sommigen vallen een beetje tegen, terwijl anderen dan weer onvergetelijk goed zijn. Daar gaan we ook niet over liegen. Maar zelfs op de avonden dat de opkomst minder is, zijn de reacties nog steeds ontzettend positief. Het is dan ook een beetje op avontuur gaan natuurlijk: je ontmoet veel verschillende mensen, je komt op unieke plekken, doet elke dag weer nieuwe ervaringen op. Je maakt prachtige momenten mee, maar soms kan het ook gewoon ontzettend kut zijn. Maar eerlijk gezegd: we love it all! Onze ervaring is vaak ook: hoe verder we rijden, hoe zotter de shows worden. Zo zit onze eerste (en voorlopig jammer genoeg ook nog onze enige) show in Polen uit 2017 voor altijd in ons geheugen gegrift als één van de meest geflipte avonden van ons leven. Het publiek werd gewoon compleet gek tijdens elk nummer en halverwege de show waren onze setlists onleesbaar geworden omdat ze doordrenkt waren van het zweet. Achteraf hebben we ook urenlang moeten poseren met mensen die met ons op de foto wilden, alsof de Beatles in Zuid-Polen speelden!
Onze eerste show in Roemenië was toch wel een hoogtepunt. We speelden in één van de beste underground zalen van Timisoara, de support band uit Transsylvanië speelde beenharde death metal en we waren héél aangenaam verrast met de massale opkomst voor onze show die avond. Je weet dus nooit echt wat je kan verwachten in deze landen. Zo was onze eerste passage in Slovenië onvergetelijk op een heel andere manier. Na onze show kwam een jonge vrouw ons uitgebreid bedanken omdat we haar die avond op een bepaalde manier gemoedsrust konden schenken met onze muziek. Een paar uur eerder zat ze nog op de begrafenis van haar eigen grootmoeder en tijdens onze muziek vond ze eindelijk de tijd om haar tranen de vrije loop te laten. Dat we op dergelijke momenten mensen op emotionele wijze kunnen raken, maakt het voor ons ook de moeite waard. Na de show hebben we nog lang samen aan de toog gezeten en kennis gemaakt met de unieke Sloveense zwarte humor.

(c) Lies Gaethofs

Voor het elf minuten durende titelnummer werd een videoclip opgenomen. Hoewel deze erg professioneel oogt, vind ik het ergens een gemiste kans dat de video elf minuten lang focust op de band die staat te spelen. De songlengte leek me ideaal voor een meer verhalend of filmisch scenario, niet?
Voor ons was het op dit moment vooral belangrijk om een videoclip te hebben die onze energie als live band naar voren weet te brengen. Live spelen is ook gewoon ontzettend belangrijk voor ons en qua promo voor optredens naar de toekomst toe hebben we dus bewust gekozen voor een clip die focust op de band. Toen we aan de plaat werkten hadden we het gevoel dat het nummer “Kenoma” de energie van de plaat goed wist samen te vatten. Dus als er één nummer was dat we absoluut wilden gebruiken, dan was het dat wel. Toevallig duurt dat nummer inderdaad wel een dikke elf minuten. Het was dus de uitdaging om dat visueel interessant te houden. Hiervoor gaan al de credits naar Jens De Vos (van Panda Productions en gitarist van Off The Cross) die in het verleden al werkte met o.a. Aborted, Danko Jones, Carnation, Diablo Blvd, Evil Invaders, etc. Het was voor ons de allereerste keer dat we een videoclip maakten en Jens heeft dit heel erg goed aangepakt en ons bijzonder goed begeleid tijdens heel dit proces.
We hebben dus niet gekozen voor een verhalend scenario, maar de locatie was voor ons wel erg belangrijk. De keuze voor de koolmijn van Beringen is ook niet zomaar gebeurd. Dit jaar is het exact 30 jaar geleden dat de koolmijn in onze thuisstad werd gesloten maar de band tussen de inwoners en de mijn is nog steeds heel groot. Zelf hebben we ook familie en kennissen die er jaren in het stof hebben gewerkt.

Wat staat er de komende maanden nog zoal op de planning ter promotie van “Kenoma”?
Op dit moment zijn we onze planning voor volgend jaar aan het voorbereiden. We willen uiteraard zoveel mogelijk goede kansen grijpen om onze plaat aan de man te brengen wanneer hij officieel uitkomt op 7 februari. Een eerste belangrijk hoogtepunt hier rond is uiteraard onze release show op 1 februari in de gloednieuwe concertzaal van Club 9 in onze thuishaven Beringen. Ondertussen zal de PR-molen van ons nieuw label ook volop draaien. We kijken ernaar uit wat een Frans label ons qua visibiliteit bij onze zuiderburen en in de rest van Europa zal opleveren. Op dit moment nemen we ook zoveel mogelijk kansen aan op vlak van publiciteit. En ook niet onbelangrijk: binnenkort zullen we nog wat nieuwe muziek vanop de plaat loslaten. We zijn alvast benieuwd naar wat de reacties zullen zijn!

Hoe ver reiken jullie ambities met Sons Of A Wanted Man?
Toen we met deze band begonnen hadden we absoluut geen idee welke verwachtingen we mochten koesteren, maar een paar jaar verder blijven onze ambities groeien. In de eerste plaats blijft het voor ons belangrijk om leuke muziek te maken waar we voldoening uit halen. Deze band is dan ook ontstaan vanuit de absolute noodzaak om deze uitlaatklep te hebben.
Gelukkig kunnen we als hardwerkende underground DIY-band toch al een hoop zaken van onze bucketlist kunnen schrappen. We prijzen ons ontzettend gelukkig dat we de afgelopen jaren de kansen hebben gekregen om te kunnen spelen op plekken als Trix, Het Bos, Magasin 4, Botanique, Muziekodroom, Rock Herk, Antwerp Metal Fest,… en tal van grotere en kleinere zalen in binnen- en buitenland waar we onvergetelijke ervaringen hebben beleefd. Als we hierop verder kunnen bouwen en ondertussen plaatjes kunnen blijven verkopen, interessante mensen kunnen ontmoeten en met nog meer inspirerende bands kunnen spelen dan kunnen we niet anders dan verder blijven genieten van dit avontuur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s