Vukari – Aevum

In 2017 ontdekte ik een album dat in ’16 was uitgekomen en met een ruk mijn aandacht trok, enkel en alleen omwille van het sublieme, warme doch mysterieuze artwork. Ik herinner me danig onder de indruk te zijn geweest, maar contradictorisch genoeg lagen zowel bandnaam als albumtitel me op de tong, zonder dat ik de vinger op de wonde kon leggen. Tot plots deze alom herkenbare albumcover waarop een silhouet door een waas van rood vaart, terug opdook als promobeeld voor een aankondiging van het nieuwe album van Vukari. Net zoals hun bij het vorige album “Divination” (en zo zijn jullie ook weer mee) het geval was volgt het artwork van “Aevum”, het derde album van de Amerikanen, deze sfeer op vlak van kleurtinten, alsook verkent het verder de regionen van de atmosferische, maar rechtendeur black metal. Het album wordt nogal braaf op gang getrokken met heldere leads tot “Agnosia” voor het eerst echt dynamiek opbouwt, hier weer voortkabbelend over het water, maar uiteindelijk ontaardend in de epileptische ervaring die een rondvaartje door de helse poort die op de albumhoes geschilderd staat zonder twijfel teweegbrengt. Vukari trekt de kaart van de melodieuze doch uptemo black metal in de cascadian stijl zonder Alda of Wolves In The Throne Room na te apen: de nummers zijn een pak beknopter, maar langer hoefde niet. Less is more is zeker van toepassing bij deze nieuwste worp. In plaats van achttien minuten durende composities is Vukari meer rechttoe rechtaan, waardoor de vijfenvijftig minuten door toch wel 8 volwaardige songs gevuld worden. Het album is doorspekt met op en top Noors geïnspireerd riffwerk en steekt dit niet onder stoelen of banken (het samenspel tussen lead- en basgitaar in “Entire worlds encased in ice” moge duidelijk zijn). Naast de duidelijk horende bas valt ook de variëteit in Marek Cimochowicz’ zang op, waarbij hese, wegwasemende screams met diepere schreeuwen afgewisseld worden, zoals we die bij Regarde Les Hommes Tomber zouden kunnen horen. Met “Voidwalker” sluipen meer post-black invloeden naar binnen en wordt het drumspel inventiever en met momenten bijna frivool, een trend die het volgende halfuur wordt aangehouden en het geheel nog dat extra tikkeltje drama meegeeft. Met “Disparity (the great works)” wordt eventjes volledig de postrock kaart getrokken, terwijl de twaalf minuten durende uitsmijter “Vacating existence (the final departure)” zowel het postrock- alsook steviger black metal werk combineert. Gezien de stijl die de heren er (op een technisch hoogstaand niveau) op nahouden kon het bijna niet anders dan dat dit album via het Berlijnse Vendetta Records uit zou komen, en zo geschiedde. Vukari tapt uit verschillende vaatjes maar blijft toch net iets te veel trouw aan het zwartmetalen geluid om echt als post-black geclasseerd te kunnen worden, hoewel sfeervol, atmosferisch, wanhopig, desolaat en dramatisch enkele termen zijn die het kleinood eer aandoen.

CAS: 85/100

Vukari – Aevum (Vendetta Records 2019)
1. Abrasive hallucinations (reality hemorrhaging)
2. Agnosia
3. Entire worlds encased in ice
4. Curiosity and obsession
5. Voidwalker
6. Disparity (the great works)
7. The true king is death
8. Vacating existence (the final departure)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s