Fluisteraars – Bloem

Nederland en Eisenwald lijken een goede combinatie te zijn, want na Turia’s laatste album komt in dezelfde maand vanuit Gelderland “Bloem” van Fluisteraars aangewaaid, een band die van trio naar duo is geëvolueerd. Het atypische artwork en de vredelievend aandoende titel werden met gemengde reacties onthaald, maar het draait bij ons nog steeds om de muziek. Voor inspiratie wordt gepuurd uit de weidse bossen van de Veluwe, een natuurgebied van bijna 1000 hectare waar de mensheid zich (gelukkig) nog niet te veel heeft gemoeid. “Tere muur” bijt de spits af en barst meteen uit zijn voegen met een stroom blast beats en de eerste ijselijke uithalen van Bob Mollema, die zoals gewoonlijk zijn teksten in het Nederlands krijst. De raspende schreeuwen zijn hier en daar verstaanbaar, maar net zoals op de vorige langspeler Luwtedurf ik me wel eens ergeren aan het accent. Kan de beste man niks aan doen natuurlijk. Gelukkig zijn de teksten meer niet dan wel te ontwaren waardoor dit ‘euvel’ maar occasioneel ten tonele verschijnt. Naast het snelle openingsnummer laten “Nasleep” (met knappe cleane melodie naar het einde toe) en het daaropvolgende “Eeuwige ram” meer ademruimte en ligt het tempo beduidend lager. In het laatstgenoemde nummer nemen de vocalen ook een meer wanhopige, getormenteerde vorm aan en zou de hoofdmelodie ook op een DSBM-album niet hebben misstaan. U hoort het, van het geram, gebeuk en riffwerk dat bijwijlen aan Der Weg Einer Freiheit deed denken op “Luwte” wordt duidelijk niet per se vastgehouden. Mid-tempo voldoende gehad, moeten de Gelderlanders gedacht hebben, want “Vlek” laat er terug geen gras over groeien en keert toch even terug naar de vroegere stijl, zonder deze klakkeloos de kopiëren. Het akoestische intermezzo halfweg het nummer geeft de aanzet tot lang uitgesponnen epiek waarin ook wat akoestisch getokkel wordt verweven en “Maanruimte” sluit het geheel op een haast ingetogen, zo goed als instrumentale manier af waarbij naast enkele screams in het begin haast enkel heldere zang wordt ingezet naar het einde toe. Zodus levert Fluisteraars met “Bloem” hun meest gevarieerde en eclectische album tot op heden af en klinkt bijzonder gebalanceerd. Geen wonder dat het vijf jaar duurde voor die nieuwe plaat het levenslicht zag! “Bloem” is alvast geen album dat je in één zitting weet te doorgronden en moet in zijn geheel worden opgenomen om de grandeur van de natuur volledig te laten doordringen. De heren houden niet vast aan de conventies van het black metalgenre en dat kan ik enkel maar prijzen. Omwille van de – opnieuw – heldere productie, de veelheid aan variatie en ondanks het feit dat het album maar drieëndertig minuten duurt, levert het duo hun tot op heden meest veelzijdige werk af.

CAS: 86/100

Fluisteraars – Bloem (Eisenwald, 2020)
1. Tere muur
2. Nasleep
3. Eeuwige ram
4. Vlek
5. Maanruimte

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s