Het is alweer een decennium geleden dat we iets van Yagian, oftewel Devon Yagian-Boutelle hadden vernomen. Daarbij tel ik de in 2017 uitgebrachte titelloze demo onder de naam King Vishap niet mee, maar die misstap tracht ik zoveel mogelijk uit mijn geheugen te verbannen gezien ze een blamage op de geweldige discografie van de naar de VS verhuisde Armeniër vormt. Wie is Yagian, hoor ik u vragen? Het heerschap is voornamelijk bekend van het (in mijn ogen) baanbrekende Rhinocervs label/project, dat hij in de eerste drie jaar van het voorbije decennium samen met A. (Austin Omar Delgadillo) vormde. Zonder Rhinocervs geen Black Twilight Circle, en zonder die projecten mag je de ganse ‘native American’ of ‘mesoamerican’ stroming wel op je buik schrijven. Ik vraag me na al die jaren nog steeds af waarom Rhinocervs nog steeds door zovelen over het hoofd wordt gezien, gezien diens “RH-07” en “RH-11” demo’s toch écht wel de crème de la crème zijn wat rauwe black metal met tegendraadse leadlijnen betreft. Yagian zelf hield er in die tijd ook soloproject Odz Manouk op na, terwijl tegenhanger A. op zijn eentje onder andere Tukaaria uit de grond stampte en de twee projecten ook een enorm gesmaakte split uitbrachten. Knap staaltje incest-scene, zoals we ook van de BTC of de IJslanders gewend zijn. Enfin, ik wil maar zeggen dat Yagian als muzikant reeds meer dan zijn strepen heeft verdiend. Dat de man ooit opnieuw zou komen bovendrijven had ik na tien lange jaren stilte niet verwacht, maar wat blijkt: Odz Manouk is springlevend, en brengt niet één, maar twee full lenghts tegelijk uit! Men zou haast gaan denken dat Swartadauþuz of Sir N. niet de enigen zijn die dit kunstje onder de knie hebben.

Dat de albums onderling een sterkte samenhang hebben blijkt reeds uit een blik op de tracklist: waar “Bosoragazan (​Բ​ո​ս​ո​ր​ա​գ​ա​զ​ա​ն​)” de titel van een album is, blijkt het ook een track op “Ծ​ո​ւ​ռ (Tzurr)” te zijn. Waar “Bosoragazan” Engelstalige tracktitels heeft en de Armeense vertaling tussen parentheses staat, is dat op “Tzurr” net omgekeerd: hier krijgt elk nummer een Armeense titel waarvan het Engels equivalent tussen haakjes wordt geplaatst – voor het gemak hou ik het hier op de Engelstalige titels. Het maakt in elk geval duidelijk dat Yagian heel bewust aan de twee albums tegelijk bezig was en ze ook niet los van elkaar kon zien.

Zowel “Bosoragazan” als “Tzurr” gaan ontegensprekelijk verder waar Odz Manouk en Rhinocervs destijds (tijdelijk) het bijltje neergelegd hadden. Beide albums zijn ontegensprekelijk rauwe black metal waarbij de messcherpe, doch soms ijle riffs je om de oren vliegen en op een tempowissel meer of minder wordt niet gekeken, hoewel op beide albums het blastbeatgehalte vrij hoog ligt maar hier en daar een ambient intermezzo de kop opsteekt, zonder echter de vaart uit de platen te halen. Ook geluidsgewijs borduren de nieuwelingen voort op de rauwe sound van weleer, alhoewel Yagian de mix toch wat heeft opgeblonken tegenover weleer. Odz Manouk staat steeds garant voor een organische sound: Yagian speelde alles dan ook zelf in, met inbegrip van de drums (no way dat dit computerdrums zijn!) en op beide releases worden ook toetsen spaarzaam ingezet.

Toch vallen ook duidelijke verschillen tussen beide albums waar te nemen, zoals het verschil in speelduur: net geen uur bij “Bosoragazan”, een dik halfuur in het geval van “Tzurr”. “Bosoragazan” moet het meer hebben van een rechttoe-rechtaan aanpak – de eerst vrijgegeven single “The last bastion of the serpent’s tongue” is er een perfect voorbeeld van, wat een absolute kraker is die song toch. Riffs die als een wespennest rond je hoofd heen zoemen met agressieve, rauwe vocalen is wat de klok slaat. Dat hier en daar een verdwaalde dissonante Rhinocervs-riff de kop opsteekt juichen we ook toe, en dat brengt ons zo goed als naadloos bij “Tzurr” want hier gaat Yagian veel opvallender de dissonante weg op, wat resulteert in een veel beklemmender geluid dan bij de tegenhanger het geval is. Dat “Tzurr” dan ook een dik kwartier minder lang duurt, en door de band genomen ook uit compactere composities bestaat, is dan ook een goede zaak want deze nummers vergen toch iets meer inspanning en aandacht van de luisteraar. Het gitaarwerk klinkt meer verwrongen en ongeremd, de zang blaffender en het algemene geluid net iets dunner: “Tzurr” is duidelijk meer bedoeld om je als luisteraar ongemakkelijk te doen voelen. Vooral omwille van het geluid ligt “Tzurr” iets meer in het verlengde van het psychotisch aandoend debuut en de daaropvolgende split met Tukaaria.

Dat Yagian ooit nog nieuw materiaal onder de noemer Odz Manouk zou uitbrengen had ik in mijn stoutste dromen niet verwacht. Dat het twee albums waren verbaasde me zo mogelijk nog meer. Echter heeft Yagian de truken van de foor nog niet verleerd en brengt hij ontegensprekelijk vakmanschap. Elk jaar krijgen we wel een handvol onverwachte comebacks van dood gewaande projecten, en dit jaar steekt Odz Manouk er (tot nu toe) met kop en schouders bovenuit.

CAS: “Bosoragazan (​Բ​ո​ս​ո​ր​ա​գ​ա​զ​ա​ն​)”: 87/100; “Ծ​ո​ւ​ռ (Tzurr)”: 85/100

Odz Manouk – Bosoragazan (​Բ​ո​ս​ո​ր​ա​գ​ա​զ​ա​ն​) (Blood Coloured Beast 2023)
1. Mtnshagh
2. To feast on celestial bodies
3. Arevordik
4. My scepter of skull bone
5. Morratsk
6. The last bastion of the serpent’s tongue
7. Requiem for a kingdom that never was

Odz Manouk – Ծ​ո​ւ​ռ (Tzurr) (Blood Coloured Beast 2023)
1. Ամբերդ (Amberd)
2. Դյուցազնամարտ (Dyutsaznamart)
3. Բոսորագազան (Bosoragazan)
4. Օձազունք (Odzazunq)
5. Անուլիոս (Anulios)