Philippe Tougas, een van Québecs felste meesters op de vier, vijf of hoeveel snaren dan ook, was altijd al iemand om in de gaten te houden. Toch werden we compleet weggeblazen door “La grande hérésie“, het debuutalbum van zijn nieuwste (voornamelijk) soloproject Zeicrydeus, dat een paar maanden geleden uit het niets opdook. Daarop viert hij zijn liefde voor oldschool Griekse black metal op een manier die oprecht en eerbiedig aanvoelt, maar tegelijk ook levendig en avontuurlijk is. In het kader van Zeicrydeus kiest hij ervoor om het pseudoniem Foudre Noire (‘zwarte bliksem’) te gebruiken. Wij vonden dat het hoog tijd was om deze veelzijdige en schijnbaar onvermoeibare man aan de tand te voelen over zijn spannende nieuwe project. (DAVID)

The English version of this interview can be found here.

Gegroet Foudre Noire! Bedankt dat je de tijd wilt nemen om enkele vragen voor ons te beantwoorden. Allereerst vraag ik me af hoe Zeicrydeus is ontstaan. Je was al een heel drukbezet man in de scene. Stond je op een dag op en dacht je: er ontbreekt nog wat, ik heb nog iets nodig om aan een bepaalde behoefte te voldoen waar in geen van mijn andere projecten ruimte voor is? 
Zeicrydeus ontstond in 2018, en was oorspronkelijk geen blackmetalband. Ik probeerde gewoon iets te schrijven in de stijl van Coroner, Rage, Running Wild, Heavens Gate, Abraxas en dergelijke, gecombineerd met Amerikaanse power metal zoals Manowar, Deadly Blessing en Helstar. Ik heb toen echter geen nummers opgenomen, want ik kon hier in Québec geen traditionele heavymetalzanger vinden. In 2024 heb ik dit materiaal van onder het stof gehaald, want ik had besloten om er dan maar blackmetalvocalen aan toe te voegen. Op dat moment kregen de nummers een nieuw gezicht. Het geluid van de band veranderde volledig doordat ik nieuwe arrangementen bedacht, zoals donkerdere overgangen, blastbeats en synths, en door de gitaarsolo’s bijna integraal te laten vallen en te vervangen door bassolo’s. Terwijl ik hiermee in de weer was, schreef ik nog nieuw materiaal en begon het geheel te evolueren in de richting van iets wat ik zou omschrijven als een amalgaam van Duitse speed metal, NWOBHM, Amerikaanse power metal, doom, en natuurlijk Griekse black metal. Dit alles zou uiteraard nooit zijn gebeurd als ik geen uitgesproken verlangen had om door middel van dit album en dit project een helder spiritueel en artistiek statement te maken. Anders zou het gewoon riffs maken om riffs te maken geweest zijn. Dat kan natuurlijk leuk zijn, maar ik wil dat mijn muziek en mijn kunst meer te bieden hebben.

Is Zeicrydeus bedoeld als een eenmalige escapade naast je andere, meer permanente projecten, of droom je ervan om dit project de komende jaren verder uit te werken? Zou je ooit overwegen om met Zeicrydeus live op te treden, gesteld natuurlijk dat je de juiste mensen kunt rekruteren om deze muziek op het podium te brengen?
Ik ben van plan meerdere releases te maken, en denk ook aan live shows en hopelijk festivals in Noord-Amerika en Europa. Ik heb de muzikanten hiervoor ook al gevonden. Nu wacht ik enkel nog tot onze agenda’s wat op elkaar afgestemd geraken.

Ik denk dat we gerust mogen stellen dat de Griekse invloed op Zeicrydeus erg sterk is, en je steekt dit ook niet onder stoelen of banken (wat ook helemaal niet hoeft, uiteraard). Wanneer heb jij de Griekse scene ontdekt en welke impact had dit toen op jou?
Ik heb dankzij mijn vader metal ontdekt in 1996, toen ik 5 jaar oud was. Mijn vader en ooms zijn veteranen in de heavymetalscène in Québec, en dit al sinds de late jaren ’70. Ze hebben hun band DDT opgericht in 1979, hetgeen van hen de eerste Frans-Canadese heavymetalband aller tijden maakt. De Griekse blackmetalscène heb ik pas veel later ontdekt, rond 2010 (toen ik 18 was). Omdat ik in mijn jeugd gevormd was door punk, ‘80s heavy, thrash, death, speed en power metal, sprak deze scene me veel sterker aan dan de Scandinavische tegenhangers: de Griekse bands klinken immers veel meer als een occulte, vervormde versie van klassieke metal met een rebels kantje, en behouden de heaviness van death, doom en thrash metal. De eerste Griekse bands waar ik voor viel waren Agatus en Necromantia. Toen ik “Scarlet evil witching black” voor het eerst hoorde, besefte ik voor het eerst écht wat de ware kracht en het ware potentieel van heel dat blackmetalgebeuren was. Nog later in mijn leven had ik een openbaring toen ik hoorde hoe Necromantia Manowar coverde: dit heeft in hoge mate bijgedragen aan het concept van Zeicrydeus vandaag. Rotting Christ live zien spelen was ook een artistiek ontwaken met een grote impact. En uiteraard gold ook Thou Art Lord als een spiritueel manifest: daarom heb ik ook hun “The era of Satan rising” gecoverd, want dat is in mijn ogen het hoogtepunt en de ultieme belichaming van Griekse black metal.

Ben je zelf ooit in Griekenland geweest? Heb je enige band met het land?
Neen, ik heb geen band met Griekenland. Ik ben door en door Québecois, en ben in grote lijnen dankbaar voor mijn artistieke, culturele en muzikale erfgoed. Ik koester grote bewondering voor mijn voorgangers, net als voor de meesten van mijn tijdgenoten. Ik zal nooit beweren iets anders te zijn dan wat ik ben. Dit gezegd zijnde, resoneert Griekse metal, en dan vooral Griekse black metal, op een veel dieper niveau bij mij dan black metal uit Québec. Als muzikant ben ik gevormd door dezelfde esthetiek, hetzelfde geluid en dezelfde muzikale ideologie die ook Griekse bands gevormd hebben, en daarmee bedoel ik: net zoveel hulde brengen aan het altaar van Bathory en Venom als aan dat van Manowar. Het manifest van Zeicrydeus is ook fundamenteel onverenigbaar met de ethos van de Métal Noir Québecois-beweging, zowel op artistiek en spiritueel als op politiek gebied. Dit maakt Zeicrydeus inherent rebels. Je kunt zelfs zeggen dat de reden waarom dit album is ontstaan deels een reactie was op mijn omgeving, en een verlangen om tegen muzikale trends in te gaan. Nu zijn muzikale trends niet per se slecht, wat mij betreft. Sommige van die trends zijn goed en houden bepaalde genres soms draaiende; maar de drang om tegen de stroom in te gaan blijft niettemin bestaan.

De naam Zeicrydeus ziet er vaag deels Grieks, deels Latijn uit. Waar heb je deze naam vandaan en wat betekent hij (voor jou)?
Ik heb het woord verzonnen want ik verkies originele namen boven de bestaande Engelse woordenschat. Alle goede namen zijn sowieso al opgebruikt! Zeicrydeus is de heer van Zeicryde, een infernale dimensie waar hij samen met zijn volgelingen huist, volgens de mythologie van de Perpetual Planes.

Je lijkt zelf een mythologische wereld te scheppen die je afzondelijke bands overstijgt. Heb ik het bij het rechte eind als ik zeg dat de teksten van Zeicrydeus gesitueerd moeten worden in hetzelfde Majora-universum als die voor Chthe’ilist en Atramentus – maar dan met een vleugje Griekse mythologie eraan toegevoegd? En klopt het dat er een verband is met de wereld van Zelda?
Mijn teksten en de lore die ik heb geschapen houden geen verband met computerspelletjes, films of series; ze zijn volledig mijn eigen ding. Twee nummers van Chthe’ilist zijn geïnspireerd door of verwijzen rechtstreeks naar spelletjes van tien jaar geleden, maar de lyrics hiervan zijn ongerelateerde variaties en behoren niet tot de ‘canon’ van dit universum. Al mijn bands hebben teksten die in verband staan met de Perpetual Planes-mythos, behalve First Fragment. “La grande hérésie” is een conceptalbum dat verhaalt over gebeurtenissen die vlak aan die van “Stygian” (van mijn funeral doom band Atramentus) voorafgaan. Het verhaal van “Stygian” gaat over een ridder die onsterfelijkheid verkrijgt door middel van een vervloekt godenzwaard, en die het einde der tijden in gang zet en gadeslaat door zijn onsterfelijke ogen. “La grande hérésie” gaat dieper in op verscheidene zaken die hiertoe hebben geleid, evenals de schepping van het zwaard zelf. Je zou dus van een soort prequel kunnen spreken. “La grande hérésie” is de naam van een canoniek gebeuren in de mythos waarbij de mensheid in opstand kwam tegen tirannieke goden en hun trawanten, en dit onder leiding van Zeicrydeus, hetgeen de aanzet heeft gevormd tot een oorlog tussen de hemel en het aardse. Deze oorlog zal dan, over een periode van duizenden jaren, de eerder vermelde gebeurtenissen met zich mee brengen.

Temidden van al dit fantasy-achtige materiaal is het behoorlijk verrassend om plots enkele zeer directe politieke (in casu antifascistische) tekstregels aan te treffen. Wat heeft je ertoe aangezet om deze extra laag aan het Zeicrydeus-universum toe te voegen?
De teksten van Zeicrydeus mogen dan fantasy-achtig aandoen, maar het zijn verhalen over gewelddadige rebellie tegen onderdrukkende, tirannieke krachten en tegen sektarisch religieuze dogma’s. Het zijn allegorieën met spirituele en politieke implicaties. Ik ben het niet eens met de stelling dat kunst niet politiek van aard is of dit niet hoort te zijn: dat is in mijn ogen laf en simpelweg onjuist. Bovendien ben ik van mening dat rebelse, satanische, ECHTE metal altijd anti-autoritair, antifascistisch en anti-onderdrukking is geweest en moet zijn. Als je hier een voorbeeld van zoekt, moet je maar eens naar de vroege albums van Running Wild luisteren en het tekstboekje erbij nemen!

Je neemt je politieke standpunten duidelijk heel serieus. Ben je zelf politiek actief, maak je bv. deel uit van bepaalde organisaties of protestacties?
Mijn muziek is mijn manier om vuur met vuur te bestrijden, mijn manier om te protesteren en mijn innerlijke woede tot uiting te brengen. Voor de rest maak ik geen deel uit van politieke organisaties. Ik heb ook geen interesse om geassocieerd te worden met de RABM-beweging, want veel van die bands zijn op muzikaal vlak haast even weinig bezield als NSBM-bands. Zoals ik al zei, echte metal is van nature rebels. Deze muziek is voor mij altijd anti-autoritair, anti-fascistisch, anti-onderdrukking en anti-politie geweest. Dit is gewoon het absolute minimum dat je van een metalband mag verwachten, dus dat op zich maakt Zeicrydeus of anderen die hiernaar handelen niet speciaal, noch dient er daarom een RABM-label opgeplakt te worden. Wat ik wel zal zeggen is dit: als een panseksuele man die vroeger school liep met neonazibendes, en die heeft gezien hoeveel van diezelfde fuckers met nog steeds diezelfde strontopinies de metalscene doorheen de jaren hebben geïnfiltreerd, ben ik van mening dat homofoben, transfoben en nationalisten mogen verrekken. Hetzelfde geldt voor al wie oproept tot genocide en de onderdrukking van persoonlijke vrijheden, of er toe bijdraagt, of dit sponsort. Ik ben absoluut niet tolerant, en ik geloof niet in vrede of compromissen sluiten met onderdrukkers!

Je lijkt je met gemak van het ene metal-subgenre naar het andere te bewegen. Is er hier één van die voor jou als ‘thuis’ aanvoelt? En hou je daarnaast ook van andere muziekstijlen dan metal?
Voor mij is het allemaal metal, dus het voelt allemaal als thuis aan. Ik heb wel een voorkeur om black metal, doom metal, traditionele heavy metal en melodieuze hard rock te spelen, zowel thuis als live.

Ik las ergens dat je ook actief bent als gitaarleraar. Leer je je studenten shredden zoals je zelf bv. bij First Fragment doet, of laat je hen ook oefenen op andere genres?
Ik heb al gewerkt met muzikanten uit de metalscene (death, black, power, thrash, speed, doom, prog, traditionele heavy metal), uit de punk, hardcore, pop en rock… en ook met shredders. Het genre doet er niet toe: passie is alles wat telt. Sommige van mijn leerlingen hebben totaal geen interesse om te leren shredden, en dat bevalt mij opperbest. Ik ben namelijk op de eerste plaats geïnteresseerd in songwriting en productie.

In Zeicrydeus is de bas overduidelijk de ster van de show. Heb je jezelf met dit project uitgedaagd om te tonen wat je op dit instrument kon bereiken, en of je er je prestaties op de gitaar mee kon evenaren? En zo ja, heb je het gevoel dat je hierin geslaagd bent?
Ik zie het niet echt als een competitie. De muziek van Zeicrydeus is diep beïnvloed door Manowar en Mortuary Drape, dus het leek me niet meer dan natuurlijk om de bas zo centraal te plaatsen. Ik vond ook dat die bassolo’s hielpen, niet enkel om voor deze band een apart geluid te creëren, maar vooral ook in functie van de muziek, omdat het mij ertoe aanzette om in de solopassages meer met ritmische frasering te werken. Ik gebruik verscheidene vraag-en-antwoordstukjes rond een bepaalde groove om solo’s uit op te bouwen, in plaats van mijn typische melodische frasering op de gitaar. De solosecties zijn er ook niet gewoon om de songs wat ‘flitsender’ te maken. Ik gebruik ze altijd als keerpunten om het momentum in de muziek verder op te bouwen, en ook om de nummers naar hun climax toe te stuwen.

Bepaalde drumpassages op het album lijken live ingespeeld te zijn terwijl andere geprogrammeerd zijn. Hoe is deze situatie ontstaan?
Dat klopt! Charlie Koryn, livedrummer voor Incantation en Morbid Angel, en daarnaast ook mijn bandmaat in Funebrarum, heeft me drumsamples en fills geleverd waarmee ik hem tot een heuse drummachine kon omtoveren. Dit album diende een bombastisch jaren ’80 drumgeluid te hebben met de sfeer van vroege Griekse black metal, dus heb ik ervoor gekozen geen echte drums te gebruiken. Tegelijk wilde ik echter het gevoel van organische drumfills en luide, diepe toms behouden, dus voor mij is dit een ideaal compromis.

Kun je enkele bands of albums noemen die dit jaar indruk hebben gemaakt op jou?
Ik zou zeggen dat Void uit Lafayette voor mij de show gestolen heeft. Zij hebben het allemaal: de jeugdige passie, de riffs, de solo’s en de algehele muzikaliteit, én een authentieke esthetiek.

Weet je iets af over de Belgische scene? Zijn er bands van hier waar je van houdt of waarmee je in contact staat?
Ik hou van Ancient Rites, Acid, Chemical Breath, Lugubrum, Ostrogoth en Target, en ik bezit verschillende first-press cd’s van vroege Caducity-albums. Ik heb enkele heel goede vrienden in België (bonjour Alex!).

Wat heeft de nabije toekomst voor jou in petto? Op welke projecten ben je tegenwoordig het meest aan het focussen? En komt er ooit een tweede album van Chthe’ilist?
Alleen al in 2026 komen er nieuwe albums van Exxûl (epische doom met wat power metal en black metal erdoorheen), Worm (black doom) en Funebrarum (death metal). Het Exxûl-album verschijnt op mijn eigen label TSO, en zal gevolgd worden door een aantal live shows. Ooit komt er een tweede en zelfs derde album van Chthe’ilist, opnieuw gekoppeld aan enkele optredens, die nog ergens ingepast moeten worden in het drukke tourschema van Worm. Verwacht je tenslotte aan nog meer Zeicrydeus én een nieuw, voorlopig naamloos blackmetalproject in 2026 en 2027!