Vier jaar na de vurige komst van “Theion“ keert het Zweedse Malakhim terug uit de schaduw met “And in our hearts the Devil sings“, een album dat hun toch al indrukwekkende aanwezigheid binnen het moderne blackmetallandschap verder verstevigt. Waar hun vorige werk naar het goddelijke en het kosmische reikte, richt deze nieuwe creatie zijn blik naar binnen, in de kolkende afgrond van het menselijk hart. In ons gesprek met Malakhim-zanger/tekstschrijver E duiken we in de creatieve wedergeboorte na “Theion”, de spirituele en esthetische krachten achter het nieuwe werk en de blijvende rol van satanische filosofie in de ware betekenis van black metal. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

“And in our hearts the Devil sings” verschijnt vier jaar na “Theion”. Hoe is jullie benadering van songwriting en sfeer geëvolueerd in die periode?
Het schrijfproces had even tijd nodig om weer op gang te komen na “Theion“. De wereldwijde lockdown tijdens de pandemie gooide wat zand in de creatieve motor, wat voor de nodige vertraging zorgde. We zijn nooit een band geweest die met een vastomlijnd doel schrijft, maar er waren wel ideeën om de nadruk meer te leggen op melodie en op het grootse gevoel dat op het album aanwezig is.

Het nieuwe album klinkt inderdaad zowel melodieuzer als grootser, maar blijft tegelijk ook erg traditioneel. Was dat evenwicht een bewuste keuze of een natuurlijke ontwikkeling?
Een combinatie van beide. Onze gebruikelijke manier van werken bleef hetzelfde: de meeste ideeën werden uitgewerkt door een van de hoofdcomponisten, daarna aan de rest gepresenteerd en vervolgens gezamenlijk bijgeschaafd. We kwamen vanzelf uit op iets dat voortbouwde op “Theion”, zonder te ver af te dwalen van het pad dat toen al was ingeslagen.

Malakhim klinkt altijd onmiskenbaar Zweeds, met subtiele invloeden van bijvoorbeeld Watain of Naglfar, zonder in pure imitatie te vervallen. Hoe behouden jullie die regionale blackmetalsfeer zonder in herhaling of nostalgie te vallen?
Geen idee. We schrijven volgens onze eigen voorkeuren en principes, dus ik veronderstel dat die regionale essentie zich vanzelf daarin distilleert. We komen allemaal uit verschillende generaties binnen de scene, maar hebben verrassend genoeg een vrij eensgezinde smaak in wat we waarderen en als invloedrijk beschouwen. Waarschijnlijk is dat net waarom we zo goed met elkaar overweg kunnen.

De titel van het album suggereert zowel toewijding als bezetenheid. Wat vertegenwoordigt de ‘Duivel’ voor jou in deze context?
Heel direct – de Duivel staat hier voor de verleiding die vanuit de schaduw roept, die aanhoudende stem die lokt. Het lijkt een beetje op hoe we dezelfde entiteit presenteerden in de openingstrack van “Theion” – dat stralende baken dat over een zwarte afgrond heen leidt. Een verleider, een gids misschien? Iemand die je ten dans vraagt en als je toestemt, kom je pas los wanneer de muziek voorgoed stopt.

Je hebt eens gezegd: “Black metal is een sonische uitdrukking van de antinomische stromingen die in het Westen het best door Satan worden vertegenwoordigd. Dit is essentieel voor wat black metal is – zonder satanische elementen in esthetiek, teksten of andere aspecten, is er geen black metal.” Als Satan de westerse vorm van antinomische rebellie vertegenwoordigt, kan black metal zich dan ooit oprecht uitdrukken buiten dat westerse kader of is zijn essentie daaraan gebonden?
Zeker niet uitsluitend. Het satanische element kan ook in andere kaders aanwezig zijn, aangezien de meeste spirituele tradities eveneens antinomische stromingen kennen die hetzelfde principe vertegenwoordigen. De namen verschillen, maar de energie blijft dezelfde. Satan is de naam die wij kennen uit de wortels die hier lang geleden in de aarde zijn gezet, dus bij die naam kennen wij Hem. In andere regio’s verschijnt Hij in andere gedaanten, onder andere namen of misschien juist dezelfde.

Als “Theion” naar het hemelgewelf keek, richt jullie nieuwste creatie zijn brandende blik naar binnen, in de afgrond van het hart, waar de Duivel zijn zaad plant tussen onze hartstochten. Wat inspireerde die verschuiving van focus?
De tekstuele ideeën – en vooral de titel – kwamen voort uit één enkele illustratie van Marcel Roux, getiteld “Humans offering their hearts to Satan“. Het is een ongelooflijk indringend beeld, en er was iets aan dat me direct raakte. Vanuit die illustratie ontstond een groot deel van de teksten op het album. Dat was niet gepland; ik beschouw het eerder als iets dat mij werd aangereikt – een soort goddelijke interventie, misschien?

De teksten handelen over de verkenning van ‘Yetzer Hara’, de menselijke neiging tot kwaad binnen de joodse gedachte. Zie je dat als een kracht om te omarmen, te weerstaan of te overstijgen?
‘Verkennen’ is misschien wat overdreven, maar in combinatie met de illustratie was dat concept iets dat me om de een of andere reden aansprak, en de puzzelstukjes vielen gewoon op hun plek. Om duidelijk te zijn: er loopt geen volledig thematische lijn door de teksten of de nummers – het is dus geen conceptalbum.

Wat het idee zelf betreft: het is een fascinerend concept. Net zoals ‘Malak’ in het Aramees ‘engel’ of ‘boodschapper’ betekent, en ‘Malakhim’ de Hebreeuwse vorm daarvan is. ‘Yetzer Hara‘ is niet per se een puur kwaad principe; het kan ook slaan op passie of eigenbelang – macht, genot, overleving – geen dingen die op zichzelf slecht zijn. Ik zou zeggen dat het iets is om te omarmen en doorheen te transcenderen. Net zoals “Theion” directer was en onderliggende thema’s had over transcendentie door strijd, is de constante aanwezigheid van de Duivel in ons oor iets dat ons inspireert, maar ons tegelijk wegtrekt van de beperkende wetten van God.

Het artwork is ronduit schitterend en ik kan niet wachten om de vinylversie in handen te houden. Hoe nauw hebben jullie samengewerkt met K. Pavleska en Karmazid om de thema’s te visualiseren?
Zoals gewoonlijk geven we de mensen met wie we werken veel vrijheid bij de visuele concepten. Dit keer hadden we wel een iets concreter idee voor het hoesontwerp en Kristina heeft dat fantastisch weten te vertalen. Dat is een belangrijk onderdeel van de algehele esthetiek. Wij geven vorm aan de muziek en de teksten en hun bijdrage is om dat visueel te vertalen, maar dan in hun eigen stijl en medium. Karmazid is inmiddels een vaste samenwerkingspartner en opnieuw heeft hij geweldig werk geleverd in alle details.

Malakhim is uitgegroeid van een undergroundproject tot een van de voornaamste namen bij Iron Bonehead. Voelen jullie je nog steeds deel van de underground of is de reikwijdte inmiddels veranderd?
Zeker. We horen hier thuis en we hebben geen enkele intentie om uit de undergroundscene te stappen. We zijn blij dat we opnieuw met Iron Bonehead konden samenwerken aan dit album en zijn steun wordt enorm gewaardeerd. We hebben eigenlijk nooit een ‘plan’ in die zin gehad. We blijven muziek schrijven zolang de muze ons inspireert en wat daaruit voortkomt, zal voortkomen.

“Theion” introduceerde jullie bij veel luisteraars, maar “And in our hearts the Devil sings” voelt als een ware intentieverklaring. Wat hoop je dat het album met de luisteraars doet?
Ik hoop dat ze dromen van de leegte tussen de sterren en van de verschrikkingen die daar schuilgaan.

Jullie staan op het punt om op tour te gaan met Whoredom Rife en Halphas. Welke rol speelt live performance in het uitdrukken van dit materiaal? Zie je jullie concerten als ritueel, katharsis of confrontatie?
Het is in zekere zin een katharsis. Een confrontatie? Misschien. Ik verlies mezelf vaak in het moment, dus voor mij gebeurt er zeker iets. Er breekt bijna iets in mijn hoofd wanneer we het podium betreden en spelen. Ik kan niet echt zeggen dat het een ritueel is, eerder een soort preek over de dingen waar we over schrijven en die we aanbidden. Of er iets op reageert, wie zal het zeggen. Ik hoop dat die energie overgaat op het publiek dat getuige is van onze optredens.

Tot slot – wanneer de Duivel in je hart zingt, is dat dan een vloek, een zegen, of gewoon het geluid van de waarheid?
Hoe cliché het ook klinkt: het is alles tegelijk en niets daarvan. Het hangt ervan af of je ervoor kiest het lied te horen en op de melodie te dansen – of dat je je ervan afwendt.