Na een goed onthaalde demo en EP en de “Hic rugitus cavernarum terribilis” live tape als tussendoortje, verblijdt het Zweedse Malakhim zijn achterban in de vorm van “Theion” met een eerste langspeler. Het album zat zo’n twee maand in onze playlist en het vergde heel wat luisterbeurten alvorens het kwartje deze keer op zijn plaats viel. De melodieën en hooks zitten nu doorgaans wat meer verborgen in het orthodox zwartmetaal – vergelijkingen met landgenoten uit het vervlogen No fashion en Solistitium tijdperk zijn nu minder voor de hand liggend – en er is iets aan de massievere, minder ademende productie en de gitaarsound die grofkorreliger klinkt wat “Theion” wat zwaarder te verteren maakt. Desondanks deze randopmerkingen, bevat opener “There is a beacon” nog steeds alle elementen van de Malakhim sound. Het nummer is opgebouwd rond een aangrijpende en onheilspellende hoofdmelodie die bedoeld is om de luisteraar te begeleiden op een innerlijke reis over de oneindige oceaan van de afgrond en naar de horizon waar de vuurtoren van de tegenstander wenkt en roept, aldus frontman/tekstschrijver E. Ook het opzwepende meebrulstuk “Sanctus! Sanctus!” tekent present. Dat was in het verleden op nummers als “Sworn to Satan’s fire” en “A thousand burning worlds” niet anders. “Merciless angel of pestilence” klinkt ontzettend meedogenloos, incorporeert enkele meer thrashy riffs en heeft zijn naam, gezien de ontwikkelingen van het afgelopen jaar, niet gestolen. Middels “Slither o serpent” laat Malakhim het tempo voor een eerste keer wat zakken en de melodielijn doet me gek genoeg wat denken aan een meer terneergeslagen versie van “Only fools rush in” van Elvis, nadien volgt nog wel een schedelsplijtende solo om terug orde op zaken te stellen. Het eveneens grotendeels in mid-tempo regionen opererende “Chalice of ruin” is de meest mystieke compositie op “Theion” en ademt, mede dankzij E’s veelzijdige zang, het meest een uitgesproken orthodox karakter uit. “His voiceless whisper” start aanvankelijk ook wat trager, maar dat lijkt slechts een schijnmanoeuvre te zijn, want al snel gaat de zweep erop. Het is een aanstekelijk nummer dat ons het ene moment doet meedeinen op melodieuze golven om ons vervolgens kopje onder te duwen in gitzwarte draaikolken. Het compacte “Hammer of Satan” – hoe kan het ook anders – is een hondsbrutaal nummer waarbij de zwaar hakkende drums de nagels genadeloos in Jezus’ armen boren en wiens chaotische solo als een doornenkroon je hoofdhuid aan flarden prikt. Ongetwijfeld een live favoriet in wording! Nu Malakhim duidelijk op dreef is, vertikken de vijf muzikanten om water bij de wijn te doen en middels “The splendour of stillborn stars” leveren ze misschien wel de meest pakkende en overtuigende compositie van “Theion” af: agressie, melodie, dynamiek, opzwepende vocalen, …het zit er allemaal in vervat. Afsluiten doen de Zweden met het titelnummer dat ten opzichte van de twee sublieme voorgangers wat aan kracht inboet en wat meer slepende riffs inzet en zelfs met clean gitaargetokkel en subtiele toetsen zijn laatste adem uitblaast. Met groeiplaat “Theion” onder de arm is Malakhim duidelijk op weg een gevestigde waarde in de Zweedse meloblackscene te worden.

JOKKE: 85/100

Malakhim – Theion (Iron Bonehead Productions 2021)
1. There is a beacon
2. Merciless angel of pestilence
3. Slither o serpent
4. Chalice of ruin
5. His voiceless whisper
6. Hammer of Satan
7. The splendour of stillborn stars
8. Theion