Met “I vinternatt” omarmt het Noorse duo Sort Storm de rauwe sfeer van de Noorse black metal uit de jaren ’90 zonder die simpelweg te proberen reconstrueren. Song- en tekstschrijver Peregrinus put uit het Noorse landschap, folktradities en een fascinatie voor sterfelijkheid. We spreken over de blijvende invloed van de vroege Noorse scene, de rol van de natuur in zijn werk, zijn talrijke muzikale projecten en de vraag waarom terugkijken nog steeds een manier kan zijn om iets betekenisvols in het heden te creëren. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Sort Storm is een naam die duisternis, chaos en gewelddadige natuurkrachten oproept. Wat betekent die naam voor jou?

Wel, je moet hem beschouwen als een voortdurend bewegende kracht van duisternis. Een storm die niet tot bedaren kan worden gebracht. De naam is bewust gekozen om een brug te slaan tussen een natuurlijke kracht die altijd aanwezig is en ons omringt, en de donkere stormen in de menselijke geest.

Als je de songtitels als geheel bekijkt, lijkt er een sterk gevoel van natuur, sterfelijkheid, winter, duisternis en verlangen doorheen te lopen. Was er een bepaald concept dat de nummers verbond toen je “I vinternatt” schreef of kwamen deze thema’s vanzelf naar voren tijdens het schrijfproces?

De rode draad doorheen het album is sterfelijkheid en de meedogenloze en onverzettelijke aanwezigheid van de natuur. Ik besteed veel tijd aan contemplatie en verwondering over de natuurlijke elementen en over hoe nietig de mens is wanneer hij tegenover deze elementen staat. Voor ons wacht alleen de dood. Al de rest gaat verder.

Het schrijven van het album verliep vrij gemakkelijk. Eerst werd de muziek opgenomen. Daarna schreef ik de teksten voor de nummers, in de volgorde waarin het album werd samengesteld. Alle muziek werd in ongeveer een week geschreven. Hetzelfde geldt voor het schrijven en opnemen van de vocalen.

Er zit een duidelijk folkelement verweven in je black metal. Wat trekt je aan in de combinatie van deze twee tradities en wat kan je met folkmuziek uitdrukken wat je met black metal alleen niet kan?

Het belangrijkste doel van de folkgeïnspireerde passages is het toevoegen van puurheid en sereniteit. Een bijna sobere en zuivere kwaliteit die naar mijn gevoel heel goed aansluit bij hoe ik wil dat mijn black metal klinkt, of hoe ik hem ervaar.

Alles speelt zich af binnen een specifieke tijdsperiode waarin er een ‘onschuldige’ en ongeremde wil bestond om te schrijven wat je maar wilde. Noorse folkmuziek en oude muziek vormden een bron van inspiratie. Ik heb dat element bewust meegenomen in het creëren van Sort Storm.

Er zit iets behoorlijk archaïsch in de taal die in verschillende songtitels wordt gebruikt. Is dat bewust? Probeer je via je teksten een oudere Noorse taalkundige of literaire traditie op te roepen?

Ik probeer de woorden en teksten door de tijd aangetast te laten aanvoelen. Door oudere Noorse woorden te gebruiken en zinnen minder modern te maken, transporteer ik zowel de luisteraar als mezelf naar een tijd die iets minder modern en iets minder dom was.

Ik neem zelfs de artistieke vrijheid om ongebruikelijke of ‘niet helemaal juiste’ zinnen of woorden te creëren, om dat archaïsche, oude gevoel over te brengen.

Welke rol speelt het Noorse landschap in je muziek? Is de natuur slechts een esthetisch decor of beïnvloedt ze de manier waarop je componeert en black metal benadert op een dieper niveau?

Het Noorse landschap heeft alles te maken met mijn muziek en het creëren ervan. Het is mijn belangrijkste muze. Ik heb de foto’s voor “I vinternatt” deze winter gemaakt, nadat ik net klaar was met het opnemen van de vocalen. Het was voor mij meteen duidelijk dat dit winterlandschap de hoes van het album moest worden.

Bij vrijwel elke wandeling in de natuur vind ik inspiratie voor teksten of stemmingen om muziek te schrijven.

Invloeden van vroege Satyricon, Kvist en vooral oude Ulver zijn onmiskenbaar. Hoe bewust was de gelijkenis tussen “I vinternatt” en “Nattens Madrigal” van Ulver – niet alleen wat de muzikale sfeer betreft, maar ook de kleurstelling van het artwork? Was dit bedoeld als een bewuste hommage aan een van de meest iconische Noorse blackmetalalbums of weerspiegelt de gelijkenis eerder een gedeelde esthetiek en traditie?

Wat muzikale inspiratie betreft, behoren alle hierboven genoemde bands tot de absolute elite wanneer je over black metal in het algemeen spreekt. Het is bijna een kwestie van: hoe zou je niet door hen geïnspireerd kunnen zijn? Ik luister al sinds de jaren ’90 naar al deze bands, dus het is enigszins natuurlijk dat ze mijn schrijfwerk zouden ‘kleuren’.

Er is echter geen enkele poging gedaan om rechtstreeks iets te kopiëren. Daar zit een groot verschil tussen. Op zijn minst moet je moeite doen om een origineel nummer te schrijven dat losjes gebaseerd is op of geïnspireerd is door iets geweldigs.

Voor de hoes van “I vinternatt” was het maken van de foto niet bedoeld als een poging om de esthetiek van “Nattens madrigal” te benaderen. Toen ik later met de foto’s ging zitten en ze heel licht bewerkte, werd het me duidelijk hoe goed de foto als albumhoes werkte.

Hoewel het landschap niet hetzelfde is, zijn de wilde rauwheid en sfeer die je in “Nattens Madrigal” vindt, ook aanwezig in het andere maar toch vertrouwd aanvoelende landschap van “I Vinternatt”.

Wanneer je naar je eigen materiaal luistert, hoor je dan precies wat je voor ogen had of ontdek je soms betekenissen of emoties waarvan je je tijdens het creëren niet bewust was?

Ik kan niet zeggen dat ik verrast word of iets ontdek wat niet bewust bedoeld was wanneer ik terugluister. Ik doe al het schrijfwerk en bespeel alle instrumenten, behalve de drums. Daarna neem ik de vocalen op. De verschillende lagen zijn dus goed doordacht.

Omdat ik alles zo vaak terugbeluister, weet ik al vroeg heel goed waar de nummers naartoe gaan. Als er al iets is, dan is het eerder een gevoel van vervoering omdat alles precies uitpakt zoals ik het in mijn hoofd had bedoeld.

Je bent naast Sort Storm betrokken bij tal van andere projecten. Hoe stellen deze verschillende uitlaatkleppen je in staat om andere aspecten van je muzikale persoonlijkheid te verkennen? En wat maakt Sort Storm anders dan je andere werk?

Er zijn verschillende kanalen, of bands, die ik kan gebruiken om specifieke thematische of emotionele concepten uit te drukken of te onderzoeken. Ik dwing mezelf nooit om voor een specifiek project te schrijven. Het gaat altijd om wat er op natuurlijke wijze uitkomt en bij welk project het past.

Het kan dus gebeuren dat er twee Sort Storm-albums na elkaar verschijnen, in plaats van dat ik de projecten in een vaste cyclus afwerk. Ik heb dat proces spontaan en natuurlijk nodig.

Je alias Peregrinus kan verwijzen naar iemand die vreemdeling of buitenstaander is, of naar iemand die door onbekend gebied reist. Herken je jezelf in dat idee van een buitenstaander wanneer je naar muziek en de blackmetalscene kijkt?

Ja, het ‘stigma’ van de buitenstaander blijft aanwezig binnen de blackmetalbeweging. Hoewel het genre tegenwoordig enigszins mainstream is geworden, beschouw ik het nog steeds als outsider-muziek. Het staat haaks op veel aspecten van de moderne wereld en op de religies van weleer.

A stranger in a strange land, zoals Iron Maiden het welsprekend verwoordde – het is geen gevoel dat mij onbekend is. De naam is dus uit al deze zaken voortgekomen.

Je hebt een aanzienlijk deel van je werk uitgebracht via Sonorous Night. Is er een bepaalde filosofie of esthetiek die je met het label deelt en die ervoor zorgt dat het zo goed bij je muziek past?

Het label is zoiets als een verlengstuk van de opkomende labels uit de vroege jaren ’90, zoals Malicious, End All Life, No Colors en Fossbrenna Creations. Die labels vormden een inspiratie voor Sonorous Night, maar ook voor Sort Storm.

De Noorse gezamenlijke visie op hoe en wat black metal zou moeten zijn, is volgens ons de belangrijkste reden waarom we zo sterk met Sonorous Night verweven zijn. Zonder enige twijfel het beste label van dit moment.

Black metal heeft altijd een gecompliceerde relatie gehad met zijn eigen verleden. Probeer je met Sort Storm, dat zo sterk put uit de klank en beeldtaal van de vroege Noorse black metal, een bepaald tijdperk in stand te houden? Of geloof je dat er nog steeds iets artistiek relevants te ontdekken valt door ernaar terug te keren?

De Noorse black metal waarvan ik in de jaren ’90 het meest genoot toen ik hem ontdekte, is nog steeds de black metal waar ik in 2026 het meest van geniet. Voor mij zit daar iets in wat heel moeilijk te vinden is in hedendaagse black metal.

Er zijn enkele bands en kringen van mensen die erin slagen iets unieks en nieuws te creëren en aan te boren, maar ze zijn dun gezaaid. Met Sort Storm probeer ik iets te creëren waarvan ik als tiener enthousiast zou zijn geworden als ik het had ontdekt, terwijl ik destijds verslond wat er aan metal en undergroundmuziek bestond.

Persoonlijk gaat het voor mij enigszins om het bewaren van een bepaald stukje geschiedenis dat voor mij bijzonder aanvoelt. Meer dan wat dan ook wordt Sort Storm aangedreven door een egoïstische drang.