angelcorpse

Lucifericon – Al-Khem-Me

Onze Nederlandse vrienden kennen de laatste jaren een serieuze opflakkering van hun black metal-scene, maar laat ons niet vergeten dat ze in een verder verleden ook op death metal-gebied vaak baanbrekend werk afleverden. Lucifericon is een band die in 2009 opgericht werd en wiens (ex-)leden een verleden hebben in Nederlandse grootheden zoals Asphyx, Pentacle en God Dethroned. Deze veteranen van dienst brachten reeds 2 EP’s uit (“The occult waters” uit 2012 en “Brimstone altar” uit 2016), maar het nagelnieuwe “Al-khem-me” is mijn eerste kennismaking met de band. Geen gore toestanden of horroreske taferelen, maar zwartgeblakerd doodsmetaal met occulte thematiek en uit de alchemie ontleende inspiratie zoals de woordspeling in de titel aangeeft. De muziek van Lucifericon bevat een heuze old-school insteek en enkele thrash-elementen. Daar zit het kortstondig lidmaatschap van frontman/bassist Rob Reijnders bij Deströyer 666 misschien wel voor iets tussen? Diens raspende vocalen hebben trouwens ook heel wat weg van Pete Helmkamp’s (Angelcorpse) stijl. Maar ook muzikaal vallen er in bijvoorbeeld “Flesh unto void, void unto flesh (The twofold gate)“, “Azothoz : The alpha & omega of Zoa-Azoa” of de felle titeltrack parallellen te trekken met dit Amerikaanse trio. De band verliest de dynamiek niet uit het oog zodat er tussen de blastbeats en energieke tremoloriffs ook mid-tempo werk te beluisteren valt zoals “Zsin-Niaq-Sa“, “Intrinsic being” en de hekkensluiter “Sevenfold“, tevens ook de iets langere tracks op “Al-Khem-Me“. In de razernij is ruimte behouden voor (melodieuze) leads en ook de basgitaar eist meermaals haar plaatsje op in de mix die lekker korrelig maar krachtig klinkt. Wanneer het vijftal een gave riff heeft weten schrijven, passeert die ook meermaals de revue, waarbij dat in de afsluiter misschien net wat te veel van het goede is. Dat is dan ook het enige minpuntje dat ik op deze eerste langspeler van Lucifericon kan aanmerken. Voor de rest is “Al-khem-me” dan ook een plaat om trots op te zijn.

JOKKE: 80/100

Lucifericon – Al-khem-me (Invictus 2018)
1. Inside the serpent’s “I”
2. Succubus of the 12th aether
3. Zsin-Niaq-Sa
4. Flesh unto void, void unto flesh (The twofold gate)
5. Intrinsic being
6. Azothoz : The alpha & omega of Zoa-Azoa
7. Al-khem-me
8. Sevenfold

Degial – Predator reign

Ik zag Degial eerlijk gezegd altijd al wat als een band zonder eigen gezicht die iets te veel Morbid Angel worship voor de dag legde. En hoewel de eerste vrijgegeven single “Thousand spears impale” van de derde langspeler “Predator reign” nog steeds een ode aan Trey en Co is (met een vleugje Angelcorpse) slaagt Morbid Angel er al jaren niet meer in om zulke degelijke nummers te schrijven. Drumbeest Emil Svensson en zanger/gitarist Hampus Eriksson klussen tevens bij in de live line-up van Watain (waarvan Erik instond voor het artwork van “Predator reign“) wat waarschijnlijk verklaart waarom er een zwartmetalen gordijn over de doodsklanken van het kwartet gedrapeerd hangt. De tien nummers ademen dood, verderf, geweld en gevaar uit en het tempo ligt doorgaans verschroeiend hoog met talloze solosalvo’s die je rond de oren vliegen en de energieke, onnavolgbare drums van Emil als drijvende kracht. Halfweg springt “Devilspawn” in het oog met haar dodelijke riffs en blastende drums die voor een black metal feel zorgen maar evengoed een aanstekelijke headbang-passage laat horen. Voor de daaropvolgende snelheidsmaniak kon de titel “Hellstorm” niet beter gekozen zijn en we scanderen de woorden “A storm is coming!” dan ook luidruchtig mee. Uit de chaotische intro van “Triumphant extinction” doemt een simpele, doch effectieve groovy riff op die ook deze track eruit doet schieten. Op het einde van de plaat trakteren de Zweden ons middels het zes minuten durende “Clangor of subjugation” op een epische noot wanneer de razernij halfweg plaats ruimt voor een doomy atmosfeer waarbij de lage snaren van bassist P.J., de toms van Emil en de snelle riffs van gitaartandem Rickard en Hampus een repetitief patroon aanhouden dat langzaamaan uitsterft. Positief verrast!

JOKKE: 82/100

Degial – Predator reign (Sepulchral Voice Records 2017)
1. Predator reign
2. Thousand spears impale
3. The savage covenant
4. Crown of fire
5. Devil spawn
6. Hellstorm
7. Heretical repugnance
8. Annihilation banner
9. Triumphant extinction
10. Clangor of subjugation

 

Funeral Chant – Funeral Chant

Wie zijn metal graag rauw, smerig, chaotisch en primitief heeft, zit bij Funeral Chant aan het juiste adres. Het betreft hier een nieuwe Amerikaanse band opgetrokken uit leden die voorheen actief waren in de death/grind band Dead Man. Geef mij maar hun nieuwe bezigheidstherapie want deze eerste EP blinkt uit in lo-fi, allesvernietigende black/death metal waarbij de vocalen van gitarist † Voidbringer soms aan de salpeterschuur van Pete Helmkamp van Angelcorpse doen denken. Ook muzikaal heeft deze doodscacofonie wel wat weg van hun landgenoten. Wie doorheen deze ruwe aan de waanzin grenzende chaos luistert, hoort echter muzikanten aan het werk die hun instrumenten goed beheersen en een ritmisch dynamische voor de dag leggen dat het boeltje uitermate spannend houdt. De cover van Repugnant’s “Morbid ways” valt absoluut niet uit de toon tussen het sterke eigen werk en maakt het feestje compleet.

JOKKE: 80/100

Funeral Chant – Funeral Chant (Caverna Abismal/Duplicate Records 2017)
1. Spiral into madness
2. Cacophony of death
3. Flood of damnation
4. Cosmic burial
5. Morbid ways (Repugnant cover)
6. Funeral chant

Cryptic Fog – Staring through the veil

Na de demo “Path of the withering moon” uit 2009 werd het muisstil rond Cryptic Fog, een Amerikaanse death metal band die draait rond het songwriters duo Dave Bennett (gitaar en bas) en Dan Klein (drum en zang). Na een lange afwezigheid laten ze met debuutlangspeler “Staring through the veil” echter opnieuw van zich horen. Met vijf songs die samen op driekwartier muziek afklokken, mag de term “episch” gerust van stal gehaald worden als adjectief voor de hybride vorm aan death en black metal die we door onze speakers horen knallen. Wat het doodsmetalen element betreft horen we invloeden terug uit zowel de Tampa (de meer technische en progressieve riffs) als Stockholm death metal school (de hakkende ritmes) en dit alles wordt overgoten met een zwart sausje. De lange songs bevatten heel wat twists en hooks, maar ook voldoende terugkerende motieven, zodat je niet verdwaalt in de cryptische mist. Doorheen het extreme en rauwe karakter van een song als “Cast into the ghastly pits of execration” hoor ik wat Angelcorpse-invloeden doorschemeren evenals in het gejaagde en van apocalyptische solo’s voorziene “Cursed oil upon the abhorrent idols of man“. “Eternal internment of the prolific paradigm; Staring through the veil of aberration” is een hele mond vol als songtitel en is ook de meest technische song van de vijf waarin melodische gitaarlijnen en modern klinkende chugga-chugga-riffs elkaar afwisselen. De surprise zit hem echter op het einde van het twaalf minuten durende “Cleansed by the black flame of absolution” want na een hondsdolle rit maakt de agressie plaats voor een episch einde waarin subtiele rituele achtergrondzang plots overgaat in een Bathory-eske cleane zanguithaal. Op “Staring through the veil” is Cryptic Fog erin geslaagd om old-school invloeden te mengen met modernere elementen en er een spannend geheel van te maken. Fijne ontdekking!

JOKKE: 82/100

Cryptic Fog – Staring through the veil (Blood Harvest 2017)
1. The grand berator walks among the hall of misery
2. Cast into the ghastly pits of execration
3. Cursed oil upon the abhorrent idols of man
4. Eternal internment of the prolific paradigm; Staring through the veil of aberration
5. Cleansed by the black flame of absolution

Centurian – Contra rationem

De nieuwte van Centurian, Nox, uhh Centurian…. Nee, Inquisitor! Soit, “Contra rationem” is de jongste worp van Rob Oorthuis en co. De heren weten niet goed onder welke noemer ze het kleinood willen uitbrengen, maar dat zal ons worst wezen! Feit is dat we hier een kwalitatief hoogstaand occult death metalplaatje vasthebben. Naar goede traditie duurt “Contra rationem” slechts een half uurtje, maar meer van dit geweld houden we ook niet vol. Het gitaarwerk van Rob is erg herkenbaar en het plaatst Centurian net enkele treden hoger dan de grijs muizige death metalband. Centurian klinkt exact hetzelfde als ten tijde van Nox en ook als ten tijde van het eerste Centurian, dat al sinds 1997 het mooie weer maakt. Alleen is de productie wel beter dan zijn voorganger “Ixaxaar” (van Nox) die ongewild niet gemasterd werd en super clean klinkt. De ietwat chaotischere sound van het oude Centurian is ook op de nieuweling aanwezig. Zo hoort het! De nummers zijn overwegend in vijfde vitesse gespeeld en veel ademruimte wordt er niet gegeven. De band blijft wel erg duidelijk geïnspireerd door Angelcorpse en het oudere Morbid Angel (incluis uitstekende aardedonkere grunt van luchtverplaatser Niels Adams, tevens actief in het vrouwvriendelijke Prostitude Disfigurement). Niets slecht mee, want het niveau is dermate hoog dat het Centurian gemakkelijk met de grootste kan wedijveren.

fLP: 79/100

Centurian – Contra rationem (Listenable 2012)
1. Thou shallt bleed for the lord thy god
2. Crown of bones
3. Feast of the cross
4. Judas among twelve
5. Antinomian
6. The will of the torch
7. Sin upon man
8. Damnatio memoriae
9. Adversu