arkthinn

HWWAUOCH – Protest against sanity

HWWAUOCH, één van de vijf afgezanten van het mythische ПРАВА Коллектив ofte PRAVA Kollektiv, stond net als metgezellen Pharmakeia, Voidsphere, Arkhtinn en Mahr klaar met een nieuwe release voor de 2020 Campaign van het bovenstaande collectief. Interviews zijn niet te vinden, de afkomst of vorige ervaringen van de bandleden zijn één groot raadsel. Het enige dat wel geweten lijkt, is dat de vijf bands onderling bepaalde leden delen. Dat gezegd zijnde, een duik in de krankzinnige en uitermate duistere wereld van “Protest against sanity” dan maar. De langspeler klokt net onder de veertig minuten af, en weet je in die korte tijdspanne te ontnemen van de laatste eenduidige graankorrels perceptie van de realiteit – als we de quasi-onbestaande maar cryptische en ietwat onheilspellende omschrijving mogen geloven. Nog geen drie minuten later schreeuwt de zanger een zoveelste, door demonen getergde gekrijs in je oren, terwijl de gitaarlijnen als de echo van een door roest, botten en hoofdhaar verteerde cirkelzaag door je hoofd gonzen, en geef je alle pogingen om stand te houden tegen dit onaards spektakel van verdoemenis op. Iedereen die bekend is met de band, of het collectief pur sang, wist eigenlijk van te voren dat er geen kans op verlossing was. Belangrijk om aan te halen is hoe HWWAUOCH er ook op deze derde langspeler in slaagt om magistrale en verslavende riffs te schrijven. Je komt voor de rit naar het meest doortrapte gekkenhuis, en je blijft voor de overdaad aan muzikantschap. De opbouwende intensiteit die de band weet op te wekken op de titeltrack en het daaropvolgende “Chemical illusions” werkt zo goed op je in dat ze bijna de krankzinnige sfeer waarmee de hele plaat doordrenkt is, doen vergeten. Bijna. Het intermezzo op “Eternalism” is tegelijkertijd zo beklijvend en bevrijdend dat onderstaande zich stilaan afvraagt of die schemeringen in de uithoeken van zijn perifeer zicht echt zijn, of niet? En waarom praat hij ook alweer in de derde persoon tegen en over zichzelf? Dat huiveringwekkend intermezzo van op het laatste nummer is terug. Tijd om los te laten…

JULES: 88/100

HWWAUOCH – Protest against sanity (Amor fati Productions 2020)
1. Cryptosphere
2. Distorted perception
3. Protest against sanity
4. Chemical illusion
5. Destroyer
6. Eternalism

Mahr – Soulmare I & II

Na de uitstekende nieuwe release van Voidsphere, is Mahr de tweede band uit het Prava Kollektiv die we onder de loep nemen. Deze (Russen?) brengen gelijktijdig twee EP’s uit waarop telkens één kolossale track van twintig minuten prijkt. Over debuut “Antelux” waren we vorig jaar zeer te spreken, dus keken we reikhalzend uit naar deze twee nieuwe worpen. We bijten de spits af met “Soulmare I” en meteen valt op dat het tempo een pak lager ligt vergeleken met het debuut. Geen ratelende drumsalvo’s hier, maar een band die zijn sonische terreur op een doomtempo de kosmos instuurt. Triomfantelijke keyboards en blazers doen de heroïsche en slepende muziek nog grootser klinken en de heldere gezangen, die we tussen de ijselijke screams door te horen krijgen, lijken wel door (gevallen) engelen ingezongen te zijn. Wie denkt dat het tempo later in het monumentale nummer opgeschroefd zal worden, is eraan voor de moeite (tijdens de eerste luisterbeurt had ik reeds een donkerbruin vermoeden dat het snelle werk dan wel voor de tweede EP gereserveerd zou zijn). Hoewel “Soulmare I” enkele pakkende passages bevat (o.a. het reeds besproken sacraal klinkende stuk met cleane zang en de epische melodie die rond de elfminutengrens ingezet wordt) worden de basisriffs net wat te lang uitgemolken om de gehele rit aan de boxen gekluisterd te blijven zitten. Meer afwisseling had welgekomen geweest (dit puntje van kritiek had ik ook voor het debuut) en stiekem bleef ik toch hopen op een snelheidsuitbarsting. Mijn eerder vermelde speculaties bleken gegrond te zijn want in “Soulmare II” wordt het gaspedaal wel regelmatig ingedrukt wat meteen resulteert in een exponentiële toename van de auditieve waanzin die we te horen krijgen. In dit nummer ligt de klemtoon meer op dynamiek (zoals op het debuut) in plaats van op de bezwerende repetitiviteit van “Soulmare I“. Ik kan me wel niet van de indruk ontdoen dat Mahr per se twee nummers van twintig minuten speeltijd wou neerpennen zodat beide EP’s een soort van coherent geheel zouden vormen. Deze aanpak – zoals ook Kollektiv-genoten Arkthinn toepassen – resulteert spijtig genoeg in twee songs die mij niet van start tot finish weten te boeien. Meer focus op het daadwerkelijk afleveren van een sterk nummer zou moeten primeren over songlengte jongens. De band zal dit waarschijnlijk wel contesteren en beweren dat ze steeds vanuit de opzet van een ‘song’ vertrekken, wat misschien ook wel een foute woordkeuze is voor dergelijke structuurloze en moeilijk behapbare brok muziek. Op deze EP’s resulteert dat – naast de adembenemende en overrompelende passages die er gelukkig nog steeds zijn – echter ook in overbodige vulling. De scores vallen dus net wat lager uit dan de ‘acht’ die “Antelux” te beurt viel.

JOKKE: Soulmare I: 77/100 – Soulmare II: 73/100

Mahr – Soulmare I & II (Prava Kollektiv/Amor Fati Productions 2019)
1. Soulmare I
2. Soulmare II

Mahr – Antelux

Gelijktijdig met het zesde hoofdstuk in de Arkthinn saga verschijnt ook het eerste werk van Mahr waarachter onder andere één of meerdere leden van Arkthinn schuil gaan. Beide bands maken samen met het geweldige Voidsphere deel uit van het ПРАВА КОЛЛЕКТИВ ofte Prava Kollektiv. Als vanzelfsprekend komt de cassette uit via Fallen Empire Records, broodheer van dienst voor alle drie de acts. Wat meteen opvalt als de eerste tonen van “Apostasy” uit mijn boxen knallen is dat we een verstikkend geluid te verwerken krijgen waarbij beklemmende gitaarriffs, ratelende computerdrums, esoterische keyboardlagen en ijselijke/wanhopige dierlijke screams het mooi weer maken, al is dat laatste natuurlijk niet zo’n passend woordgebruik in geval van deze gitzwarte duisternis. Enige structuur die als houvast kan dienen bij het afzakken in deze vormloze afgrond is ver te bespeuren. Gelijkenissen met de eerder aangehaalde bands kunnen min of meer opgemerkt worden (de bombastische grandeur en het kosmische van Arkthinn en het dissonante en onnavolgbare van Voidsphere), maar ook met het geniale Skáphe kan er qua verstikkende maalstroom een parallel getrokken worden. Iets meer afwisseling had welgekomen geweest maar voor de rest is dit een ideale soundtrack voor de nachtelijke uurtjes…verwacht alleen nadien niet vredig als een roos in te slapen want deze angstaanjagende tonen kruipen diep onder je vel en creëren een onbehaaglijk gevoel dat je amper loslaat.

JOKKE: 80/100

Mahr – Antelux (Fallen Empire Records 2018)
1. Apostasy
2. Noctaeon
3. Onirism
4. Hypnophobia