armagedda

Geistaz’ika – Trolddomssejd i skovens dybe kedel

Een goeie week terug werd ik er attent op gemaakt dat het Deense label Afgrundsvisioner nog steeds alive and kicking is. Niet alleen werd vorig jaar nog de demo “Kolbítr” van het fantastische Múspellzheimr uitgebracht, het label – immer garant voor kwalitatieve rauwe black metal op Zweedse leest geschoeid – bezorgde ons ook “Trolddomssejd i skovens dybe kedel” van de groep met een al even onuitspreekbare bandnaam: Geistaz’ika. Volgens Google Translate heeft die term in het Japans iets met inktvis te maken, al vermoed ik niet dat dit het uitgangspunt van de band is. Van de groep zijn geen leden bekend, al leidt enig associatief denkwerk me ertoe te vermoeden dat Nohr, die ook de zang opneemt in Grav – daar zijn we weer met Ancient Records – iets met de band of het label te maken heeft. Neem daar nog bij dat Afgrundsvisioner de laatste releases van Sir N.’s projecten Draug en Grav heeft uitgebracht en mijn aanname neigt naar zekerheid. Ah, de mystiek van black metal! In elk geval opent “O nat du skumle Hex” het album met een akoestische intro waar bezwerend gezang de boventoon voert en dat langzaam een sfeer van bedreiging begint uit teademen, ter voorbereiding op de rauwe en opzwepende black metal die in “Når solen bløder rød” losbarst. Bij het horen van de schelle, doch vrij helder klinkende vocalen begint het licht der herkenning te knipperen, want hier horen we wel degelijk Nohr aan het werk. Niet verrassend klinkt het gitaarspel vrij Zweeds (al krijgen we halfweg ook een klassieke heavy metalriff te horen), waarbij agressie en melodie een wispelturige dans ten tonele brengen. Wat de Ancient Records liefhebber ook zal herkennen is het gebruik van cleane gitaarlijnen die door de distorted riffs geweven worden – al komt het volledig akoestische middenstuk in het nummer als een verrassing. Hierbij is ook een referentie naar Armagedda’s meesterwerk “Ond spiritism: djæfvvlens skalder anno serpenti MMIV” niet veraf. Naast Nohrs kenmerkende scherpe uithalen keert doorheen het album ook regelmatig de bezwerende zang uit de intro terug. Helaas zit ze ver weggestopt in de mix waardoor ze niet steeds volledig tot haar recht komt. In het meer dan acht minuten durende (en daarmee het kortste nummer van het album) “I den spejlvendte verden” vindt ook een sfeervol pianolijntje zijn weg naar de oppervlakte, alvorens er middels een slepende riff en opnieuw bijbehorende bezwerende zang richting een climax wordt gewerkt. Afsluiters “Dødens Horeunge” en “Tågedans”, samen goed voor meer dan twintig minuten begeesterende black metal, voegen weinig meer toe aan dit palet maar zijn beide verdomd solide tracks die qua intensiteit niet inboeten tegenover de eerste helft van het album. Hoewel “Trolddomssejd i skovens dybe kedel” pas een eerste teken van leven van Geistaz’ika is, en de versie die op moment van schrijven online staat nog niet eens de finale masterversie is, is het een verdraaid sterk album geworden dat de fans van rauwe, schelle maar melodieuze Zweedse black metal zeker zal kunnen bekoren. Straf spul!

CAS: 84/100

Geistaz’ika – Trolddomssejd i skovens dybe kedel (Afgrundsvisioner 2018)
1. O Nat du skumle Hex
2. Når solen bløder rød
3. I den spejlvendte verden
4. Dødens horeunge
5. Tågedans

Stilla – Synviljor

Album nummer vier alweer voor het Zweedse Stilla, een band die de kneepjes van het black metal-genre tot in de puntjes beheerst. Hoewel Zweeds van oorsprong klinken de zeven nieuwe composities op “Synviljor” eerder Noors getint genre Kvist, oude Gehenna en Satyricon (dit zou de overgangsplaat tussen diens “The shadowthrone” en “Nemesis divina” kunnen geweest zijn) of een nieuwere band als The Deathtrip. Zo komt zanger Andreas Petterson meermaals en vooral in het meer dan acht minuten durende “Över blodiga vidder” aardig in de buurt van diens meesterzanger Aldrahn. Het kwartet bestaande uit (ex-)leden van Bergraven, Armagedda en LIK bewijst dat Scandinavische black nog zoooo veel cooler/koeler klinkt als deze in de moerstaal uitgevoerd wordt. De klank en uitspraak van vele Zweedse woorden (waarvan ‘mörk’ met voorsprong) klinken zo bijtend als natriumhydroxide. Maar check ook het mooie a capella-gezongen en naar Wardruna-neigende einde van opener “Frälsefrosten“. Vol heimwee naar de jaren negentig neem ik de mix van weemoedige (“Myr“), kwaadaardige, folky (“Ut ur tid och rum“), frostbitten en majestueuze black in me op waarbij vooral de door-weids-klinkende-drumaanslagen-en-astrale-toetsen-ondersteunende accenten in ondermeer “Den kusligaste av gäster” mijn hartslag de hoogte in jagen. Maar schenk ook aandacht aan de in-het-oor-springende basloopjes in o.a. “En närvaro av då“.”Synviljor” (‘optische illusie’) staat garant voor driekwartier heerlijk snerpende natuurgeïnspireerde Scandinavische black opgesmukt met de nodige orchestrale keyboards en bijtende screams. De nostalgische sound van “Synviljor” ademt ijskoude bitterheid uit wat tevens wordt weergegeven in de mooie albumcover waarop besneeuwde naaldboombossen onder een demonisch ogend noorderlicht prijken. Al wie Scandinavische black een warm (of beter gezegd koud) hart toedraagt kan niet om deze plaat heen. 

JOKKE: 88/100  

Stilla – Synviljor (Nordvis 2018)
1. Frälsefrosten  
2. Skogsbrand 
3. En närvaro av då 
4. Den kusligaste av gäster
5. Myr
6. Över blodiga vidder
7. Ut ur tid och rum

Barshasketh/Outre – Sein Zeit

Fundamentele vragen in verband met het menselijk bestaan; iedereen stelt ze wel eens of worstelt ermee. Zo ook het uit Nieuw-Zeeland afkomstige, maar in Schotland residerende, Barshasketh en het Poolse Outre die hieromtrent samen een conceptuele split creëerden. Beide bands haalden inspiratie uit het boek “Zijn en tijd” (“Sein und Zeit“), het in 1927 verschenen magnum opus van de Duitse filosoof Martin Heidegger waarin hij de “vraag van het zijn” onderzoekt. In het nummer “Being” gaat Barshasketh op zoek naar een eigen doel en de ware wil van het “zijn” om zo de eigen geest te versterken. Voor de band is het reeds een derde split na eerdere collaboraties met Krawwl en Void Ritual. Op muzikaal gebied eert Barshasketh, net als op het in 2015 verschenen “Ophidian henosis“, de Noorse ijskoude gardes zoals een Gorgoroth: de ijzige en bijtende tremolo picking riffs vliegen dan ook acht minuten lang onomwonden rond de bevroren oren en wekken in elk geval een brandend verlangen naar meer op. Qua sound klinkt dit nummer dankzij de beruchte Necromorbus Studio tevens top-notch. Ook bij Outre gaat het er hevig en stevig aan toe waarbij in de vingervlugge riffs een meer moderne en progressieve post-black inslag waar te nemen valt die door de hypersnelle blasts en gecomprimeerde sound verstikkende werkt, wat positief bedoeld is. “Do I really exist? Or am I only flesh“? Tekstueel gezien handelt “Time” over de tijd, een geconsolideerd raamwerk van afgelopen en toekomstige gebeurtenissen, die ons “zijn” vorm geeft. Nadien smijt het Poolse kwintet er nog hun versie van de Armagedda song “Only true believers” tegenaan. Het origineel is een vette thrashy black metal underground-kraker en ook deze zwaarder klinkende herbewerking mag absoluut gehoord worden. Beide bands klinken absoluut overtuigend op deze existentiële split. Leuk hebbedingetje om aan te schaffen dus.

JOKKE: 82/100 (Barshasketh: 84/100 – Outre: 80/100)

Barshasketh/Outre – Sein Zeit (Blut & Eisen Productions/Third Eye Temple 2017)
1. Barshasketh – Being
2. Outre – Time
3. Outre – Only true believers (Armagedda cover)