aureole

Krukh – Безглуздість!

Een plastic zeesoepje, vernietigende natuurelementen, corrupte politieke spelletjes, door geldlust gevoede oorlogen, onmenselijke hongersnoden, …de wereld is naar de kloten. Althans dat is de visie die je krijgt door naar het journaal te kijken. Laat je echter niet afschrikken door een pessimistische blik op de wereld en besluiten dat het leven geen zin meer heeft omdat er toch niets meer aan te doen valt, maar probeer kracht en vitaliteit te putten uit de neerwaartse spiraal. Dat is kort door de bocht gezegd de boodschap die Krukh middels haar muziek en debuutlangspeler “Безглуздість!” wil uitdragen. Hoewel de titel en de nummers zich vanuit het Oekraïens laten vertalen als “de absurditeit!”, “dwaasheid”, “verloren”, “verdriet” en “honger” puurt het trio kracht uit existentialisme. Krukh heeft de Verenigde Staten als uitvalsbasis, maar bestaat voor twee derde uit leden met een immigratieachtergrond: de Oezbeekse gitarist Nizam Salimbayev en de Oekraïense zanger/gitarist/bassist Markov Soroka die we kennen van o.a. het geniale Tchornobog en Aureole. De drumkruk wordt bezet door de Amerikaan Shawn Eldridge die ook de drumstokken hanteert bij Abysmal Gates en Death Fortress. Krukh speelt atmosferische en experimentele black die her en der met traditionele elementen uit Oekraïense muziek opgesmukt is. Zo geven serene kerkgezangen het einde van “Горесть” een treurig en plechtstatig karakter mee waardoor het verdriet waar het nummer over handelt nog een extra emotionele geladenheid meekrijgt. Markov heeft ondanks zijn jeugdige leeftijd van 23 jaar een talent voor songwriting en een goed oor voor melodie. Dat uit zich ondermeer in het meer dan elf minuten durende eindepos “Голод” waarin een beklijvende leadgitaar zich over een basis van al dan niet blastende drums drapeert en waarbij de melodie, vlak voor er akoestische gitaren invallen, een gevoel van een zekere berusting uitdraagt. “Бесмысленность” straalt met haar samples van een joelende massa mensen een zekere strijdlust en samenhorigheid uit en bevat een catchy eindriff die het hoofd vlot op en neer doet bewegen. En ook het instrumentale intermezzo “Bтрачений” vertaalt het verloren gevoel perfect middels luidende kerkklokken, samples van regen en onweer en akoestische mineurakkoorden. “Безглуздість!” is een emotioneel geladen existentialistisch black metal-album met een kritische kijk op de wereld. Topper!

JOKKE: 83/100

Krukh – Безглуздість! (Fallen Empire Records 2018)
1. Безглуздість
2. Бесмысленность
3. Bтрачений
4. Горесть
5. Голод

Tchornobog – Tchornobog

Hoewel de bandnaam Tchornobog verwijst naar de Slavische “Zwarte God” draait het bij dit nieuwe project van Markov Soroka (Aureole, Slow) niet om idolatrie maar rond de verschillende metaforen van religie, psychologische wanorde, het begrijpen van het zelfbewustzijn en de betekenisgeving van ons leven. Dit debuut is maar liefst zeven jaar in de maak geweest en gedurende dit lange creatieproces heeft Markov steun gekregen van Svartidauði-drummer Magnús Skúlason en ook Greg Chandler (Esoteric) komt meermaals diep meegrommen op de vier monumentale tracks die samen op maar liefst vijfenzestig minuten speeltijd afklokken. Gedurende dit overrompelende uur komt zowat het hele spectrum aan extreme muziek voorbij geraasd: verstikkende black en dissonante death metal maar ook traag bulderende funeral doom worden tot één misselijkmakend geheel gebald waarin Markov voortdurend worstelt met zijn eigen demonen. Zelfs een tiental luisterbeurten is nog onvoldoende om alle details te ontwaren in dit beklemmende exorcisme. Zo wordt er in het geniale “Non-existence’s warmth (Infinite natality psychosis)” gebruik gemaakt van saxofoon, trompet, piano en cello als aanvullend instrumentarium en mijn god, wat wordt er in deze song een beklijvende sinistere sfeer neergezet waarbij met momenten zelfs een klein lichtpuntje doorheen de gitzwarte duisternis lijkt te schijnen! Na een half uur extreme extravaganza kunnen onze reeds-aan-flarden-geblazen-trommelvliezen tijdens deze song even recupereren om daarna terug bloot gesteld te worden aan de zeventien minuten durende grand finale van “Here, at the disposition of time (Inverting a solar giant)”. Deze muzikale maalstroom is natuurlijk niet voor tere zieltjes weggelegd maar liefhebbers van Death Fetishist, Svartidauði, Skáphe of The Ruins Of Beverast kunnen hier simpelweg niet om heen. De visionaire grandeur die Markov met dit album heeft neerzet is immers overweldigend. Natuurlijk ook weeral een welgemeende “chapeau!” voor kwaliteitsleveranciers I, Voidhanger Records en Fallen Empire Records om ons te laten genieten van dit meesterwerk.

JOKKE: 90/100

Tchornobog – Tchornobog (I, Voidhanger Records 2017)
1. The vomiting tchornobog (Slithering gods of cognitive dissonance)
2. Hallucinatory black breath of possession (Mountain-eye amalgamation)
3. Non-existence’s warmth (Infinite natality psychosis)
4. Here, at the disposition of time (Inverting a solar giant)

Mare Cognitum – Luminiferous aether

Hoewel de split met Aureole nog naar nieuw ruikt, levert Mare Cognitum via I, Voidhanger Records (de vinylversie verschijnt later op het jaar via Fallen Empire Records) met “Luminiferous aether” alweer langspeler nummer vier af. Een writer’s block lijkt niet meteen in Jacob Buczarski’s woordenboek voor te komen, want ook nu weer krijgen we vijftig minuten lang progressieve maar atmosferische black metal voorgeschoteld. Zoals we van Jacob gewend zijn, wordt er bij zijn lange epossen ter meerdere eer en glorie van de kosmos niet op een minuutje meer of minder gekeken (“Constellation hipparchia” overschreidt bijvoorbeeld de twaalf minuten grens). Zijn kijk op de mensheid en het universum is allerminst positief te noemen want de songschrijver dissecteert op de nieuwe songs de donkere natuur van de mensheid die op snel tempo op haar einde afstevent (“The incessant void rests in open palms . A canvas on which to create and destroy. Catalyzing time and space as energy .The hands clasp the shards of nothingness.”). Opener “Heliacal rising” laat een luchtigere, meer etherische en rustgevende sound horen waar post-rock gitaren de stemming neerzetten. Ik hoor Mare Cognitum persoonlijk liever bezig wanneer het aantal BPM van de drumcomputer – je hoort amper dat hier geen drummer van vlees en bloed aan het werk is – serieus de hoogte ingestuwd wordt en Jacob’s vingers vliegensvlug over de gitaarhals vliegen. Dit is het geval in het opvolgende “The first point of aries” waarbij de achterliggende toetsen de song een bombastisch en episch karakter geven. Het reeds eerder aangehaalde “Constellation hipparchia” start enigszins emotioneel, om vervolgens naar een rock-georiënteerde groove over te stappen en uiteindelijk het meer vertrouwde geluid van de band tentoon te stellen. Hoewel Jacob de nieuwe plaat gewelddadiger, nihilistischer en intenser beschouwt ten opzichte van voorgaand werk, durf ik deze stelling toch enigszins tegen te spreken. In het geval van het aan “IX Equilibrium” -era Emperor refererende “Occultated temporal dimensions” – met onmenselijk snelle blasts rond de zes minuten grens – ben ik het volmondig met Jacob eens, maar kort de bocht genomen, vind ik deze plaat toch net iets minder agressief overkomen in vergelijking met het oude werk, waar op zich natuurlijk niets mis mee is. “Majestueus” blijft echter een kernwoord in het omschrijven van Mare Cognitum’s sound. Liefhebbers van de voorgaande platen, kunnen dit “Luminiferous aether” dan ook zonder knipogen aan hun verzameling toevoegen.

JOKKE: 81/100

Mare Cognitum – Luminiferous aether (I, Voidhanger Records 2016)
1. Heliacal rising
2. The first point of aries
3. Constellation hipparchia
4. Occultated temporal dimensions
5. Aether wind