blasphemy

Serpent Mass – Mass of the serpent

Er is weer heel wat activiteit in de Belgische black metal-scene en daar zijn we bij Addergebroed heel blij mee. In navolging van Medieval Prophecy Records is er nu in de vorm van het Belgisch/Duitse Haunted by Ill Angels-label nog een nieuwe speler bij die diep in de krochten van de vaderlandse ondergrond spit om beloftevolle acts naar boven te halen. De eerste (cassette)release waar het label ons mee verblijdt, is er één van het Gentse Serpent Mass. De aliassen van de bandleden (J. Witchfvkker, J. Deathhammerer en M. Bestial Nekromancer) verraden meteen in welke hoek van het genre we het trio kunnen situeren en ook de allesbehalve subtiele songtitels laten niets aan de verbeelding over. Serpent Mass spuwt zeventien minuten lang een primitieve DIY-black metal sound uit waarin heel wat invloeden van war metal te horen zijn, vooral in een nummer als “Denunciation of Christ, bastard son of a worthless God“. Normaal gezien zijn we niet zo voor deze bestiale klanken te vinden, maar in het geval van Serpent Mass blijf ik toch getriggerd worden door deze barbaarse vuiligheid. Hoewel de nummers geen technische hoogstandjes laten horen, zijn ze toch minder eenvoudig en rechtlijnig dan wat er doorgaans door de vele Blasphemy- en Beherit-worshippers geproduceerd wordt. En ook de vocalen vertonen meer afwisseling dan wat er in deze muzikale niche gangbaar is. Het gebruik van keyboards voegt in “Grand conjuration of the master of the revolted, Lucifer” een sacraal sfeertje toe wat erg gesmaakt wordt. Toffe eerste release van Haunted by Ill Angels en we kunnen weeral op speurtocht gaan naar de identiteit van dit trio.

JOKKE: 75/100

Serpent Mass – Mass of the serpent (Haunted by Ill Angels 2019)
1. Hypnotic invocation / Unholy communion, feed upon the naked bitch
2. Denunciation of Christ, bastard son of a worthless God
3. Midnight’s deathslut
4. Grand conjuration of the master of the revolted, Lucifer

Perverticon – Wounds of divinity

Iron Bonehead Productions staat bekend om haar grote lading bestial/war metal bands, wat niet meteen mijn meug is. Toen ik de naam Perverticon zag passeren, vermoedde ik dan ook godslasterlijke klanken die in het Blasphemy-straatje zitten. De stupide aliassen die de bandleden aannemen beloofden ook niet veel goeds: Omnicremationist Supreme op drums en zang, Uncleanest Invictus op gitaar en Necrosadistic Elite op gitaar en bas. Van infantiele metalclichés gesproken! Groot was echter mijn verbazing toen ik “Wounds of divinity“, de tweede Perverticon plaat, opzette. Het powertrio is er namelijk in geslaagd om een authentiek klinkende plaat uit te brengen die de Scandinavische (en dan vooral Zweedse) black metal-scene van de tweede helft van de jaren negentig eert, zonder echter klakkeloos te kopiëren. We horen echo’s van Craft, Dawn, Dissection, Setherial en Tsjuder en minder Gorgoroth-worship zoals op de eerste langspeler “Extinguishing the flame of life” en promo uit 2013. Dé grote sterkte van de band is het gevoel voor ritme, dynamiek en melodie die ze in de negen anti-christelijke nummers heeft weten inbouwen. Zo bevat bijna elke song wel een catchy melodie of hook waarvan je de begeleidende drumlijnen met je vingers mee tokkelt, zonder dat er aan agressie ingeboet wordt. De cryptische melodieën van “An absence of all but ashes“, het met allerhande samples doorspekte “Cold embrace of sanctity“, het mid-tempo rollende “The cease of absolution“, het relatief korte “Breath of sulphur (Aura of flies)“, het dynamische “Extracorporeal climax” en de van een intrigerende titel voorziene afsluiter nestelen zich tussen je twee oren waardoor je keer op keer die play-toets opnieuw wil indrukken. De bandleden musiceren uitstekend en de moderne productie die “Wounds of divinity” werd aangemeten, doet de Zweden ook professioneler overkomen dan wat je op basis van de bandfoto’s zou denken. Perverticon leerde me met “Wounds of divinity” dat je met vooroordelen niet ver komt. Schitterende plaat!

JOKKE: 86/100

Perverticon – Wounds of divinity (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Thirsting for rain
2. An absence of all but ashes
3. Cold embrace of sanctity
4. The cease of absolution
5. Divine amusement for pitiless God
6. The apostate’s communion
7. Breath of sulphur (Aura of flies)
8. Extracorporeal climax
9. Holy gifts from skinless hands

Demonomancy – Poisoned atonement

In Italië hebben ze het Vaticaan en de Paus en dat is al meer dan tien jaar lang niet naar de zin van de beeldenstormers en bestiale metalheads van Demonomancy. Doorheen haar carrière verschoof het geluid, dat een mix van Zuid-Amerikaanse invloeden, Beherit/Blasphemy worship en primitieve elementen à la Profanatica en Von liet horen, naar een meer death metal geörienteerd geluid dat nog steeds bestiaal, organisch en primitief genoeg klinkt voor de old school fans onder ons. Lekkere opzwepende riffs krijgen we ondermeer in “Archaic remnants of the numinous” (met een chaotische solo’s als bonus), de titeltrack (met een melodieuze Deströyer 666-achtige solo als bonus) en “The last hymn to Eschaton” voorgeschoteld. Het meerstemmige refrein in “The day of the lord” vraagt gewoon om luid mee te brullen terwijl in het mid-tempo “Fathomless region of total eclipse” dan weer het meeste ruimte gelaten wordt voor atmosfeer. Drie kwartier lang raggen de lage bastonen van A. Cutthroat – dikwijls ook op hun dooie eentje – lustig voort doorheen de demonische laaggestemde vunzigheden, waarvoor hulde. En ook frontman/gitarist Witches Whipping verdient een pluim in zijn bebloede aars voor de veelzijdige keelklanken die hij uit zijn strot weet te persen. In maart doen deze Italianen Gent en Amsterdam aan tijdens een tour met Arkhon Infaustus. Daar gaan wat heilige huisjes aan moeten geloven!

JOKKE: 79/100

Demonomancy – Poisoned atonement (Invictus Productions 2018)
1. Intro – Revelation 21.8
2. Fiery herald unbound (The victorious predator)
3. Archaic remnants of the numinous
4. The day of the lord
5. Poisoned atonement (Purged in molten gold)
6. The last hymn to Eschaton
7. Fathomless region of total eclipse
8. Nefarious spawn of methodical chaos

Teitanblood – Death

Tering herrie! Kabaal! Lawaai! Een ronkende roterende botenmolen! Een stofzuiger op epo! Een gangbang met jou en 100 grootgeschapen negers! Ja, zo klinkt Teitanblood. Zelfs de meest doorwinterde death metalfan “Death, Cannibal Corpse and Obituary are the most heavy bands ever, man!” krijgt een schaamrode anus na het aanhoren van “Death“, Teitanbloods tweede full length. Het klinkt dan ook ongemeend hard! Toen destijds orkestjes als Blasphemy en Beherit toevallig met hun stijve penis hun gitaar én taperecorder aantikten, hadden ze wellicht nooit verwacht dat 20 jaar later er haast een hele hipster scène rond hun soort lawaai zou ontstaan. Maar vergis je niet, Teitanblood wéét wel wat ze doen. Dit, beste mensen, is gecontroleerde chaos uitgevoerd in duivelse perfectie. En dat laatste woord mag dan wel heel tegenstrijdig klinken met de bakken distortion die over je uit worden uigekotst, er is wel degelijk vakmanschap aan te pas gekomen. Net zoals op de voorgaande releases krijg je hier ook een uppercut van jewelste; een orkaan van beats, grafrochels en laaggestemde onduidelijke gitaren. Doorheen dit alles valt er heel wat te ontdekken. Maar de essentie blijft: chaos. Er is geen andere band ter wereld die dat kan verweven met muziek zoals Teitanblood dat doet. Meer dan een uur duurt deze razernij. En dan maar op repeat!

Flp: 88/100

Teitanblood – Death (Noevdia 2014)
1. Anteinfierno
2. Sleeping throats of the antichrist
3. Plagues of forgiveness
4. Cadaver synod
5. Unearthed veins
6. Burning in damnation fires
7. Silence of the great martyrs

Goat Torment – Dominande Tenebrae

De geitenmishandelaars van Goat Torment, uit ons eigen Vlaanderland, komen opdraven met hun debuut “Dominande Tenebrae” na vorig jaar enkele mini’s uitgebracht te hebben. In den beginne had ik weinig uitstaans met de band, daar ik hun teringherrie van het kaliber Blasphemy en Beherit al een half leven ontgroeid was. Blijkbaar is die scene de laatste jaren enorm geboomd met het Amerikaanse Nuclear War Now Productions als hofleverancier. Goat Torment echter heeft onderdak gevonden bij het kleine, maar erg toegewijde Duitse Amor Fati Productions, die het kleinood uitbrengt als digipack, op vinyl en tape. Hopa! Mijn interesse voor “Dominande Tenebrae” werd gewekt door online te luisteren naar het tragere “Onwards to Judecca”, wat ongelooflijk log klonk en als een sirene op mijn nekspieren riep! Het album klinkt alles behalve rommelig en de gitaarsolo her en der zorgt voor meer muzikale diepgang. Geen angst echter; in het lekker bekkende “Angelwhore dominator” wordt er nog flink geknipoogd naar de Canadese Ross Bay Cult en nummers zoals “Titan fire” en het titelnummer knallen als een vliegtuig dat een wolkenkrabber ramt. De track “Dominande Tenebrae” doet trouwens hard aan Enthroned denken en die link wordt nog eens extra onderstreept door de gastbijdragen van Nornagest en Phorgath. Laatste staat ook in voor de productie en zijn gitaarbroeder van Enthroned, Neraath, verzorgt het voortreffelijke artwork. Het is me echter niet duidelijk wat ik van de sound moet denken. “Dominande Tenebrae” klinkt loepzuiver, perfect in balans en gewoonweg foutloos. Daar tegenover staat dat op deze manier heel wat ziel verloren gaat en het hele goedje te steriel klinkt, zeker de drums. Aan u de keuze! “Dominande Tenebrae” is een plaat die erg goed vermaakt en rechttoe rechtaan als een pletwals over alles en iedereen raast.

fLP: 77/100

Goat Torment – Dominande Tenebrae (Amor Fati Productions 2013)
1. My hands reach out
2. Titan fire
3. Dominande tenebrae
4. Onwards to Judecca
5. Abusing the weak
6. Angelwhore dominator
7. King of locusts
8. Invoking the dark gods
9. Bestial command