clouds

Clouds – Durere

Ondanks het feit dat Clouds al enkele keren in mijn jaarlijst stond te pronken, kwam het gek genoeg nog niet tot een review. De funeral doomband onder leiding van zanger Daniel Neagoe (Aeonian Sorrow, ex-Eye of Solitude, ex-Shape of Despair en nog een ganse waslijst) brengt namelijk met de regelmaat van de klok nieuwe muziek uit. Hoewel Clouds voornamelijk zijn geesteskind is, houdt de Roemeen ervan om met gastmuzikanten te werken. Véél gastmuzikanten, want onder andere Pim Blankenstein (Officium Triste), Kathrine Shepard (Sylvaine), Gogo Melone (Aeonian Sorrow), Jón Aldará (Hamferð) en Shaun Macgowan (My Dying Bride) kwamen al opdraven en dan hebben we het nog niet gehad over hun imposante liveshows waarvoor Clouds bijna steeds enkele van die gasten meeneemt op het podium. Voor de nieuwe plaat “Durere” lijkt hij echter een meer stabiele band rond zich verzameld te hebben. Clouds is steeds zijn persoonlijk project geweest om met het verlies van dierbaren om te gaan – de albumtitel vertaalt zich niet voor niets naar ‘verdriet’, en elk album heeft het volgende verlies als inspiratie. In dit geval Daniels vader, die in maart 2019 overleed aan kanker. Geen wonder dus dat Clouds weemoediger klinkt dan ooit. Zoals we gewend zijn schrijft het internationale gezelschap melancholische funeral doom waarbij vooral de variatie tussen diepe grunts en cleane zang voor dynamiek zorgt. Tegenover het geweldige “Dor” lijkt de gitaar lager gestemd te staan, wat het geheel nog net iets donkerder doet klinken want waar op vorige albums nog een sprankeltje hoop scheen, is “Durere” één grote brok zwartgalligheid en lijken Daniels grunts eerder een gevoel van onmacht in plaats van verdriet uit te stralen. Met een gemiddelde van rond de acht minuten zijn de tracks relatief lang en sneller dan midtempo gaat het nergens. Echter weet Clouds zoals gewoonlijk wel een pak variatie te brengen door piano, viool en fluit toe te voegen aan de sowieso al bombastische sound. Na een ingetogen intro die “Cold guiding light” op gang trekt wordt het woord “cold” er middels een oerschreeuw uit wordt gepest, en hiermee is de toon meteen gezet voor een uur loodzware doom die zich kan meten met de groten uit het genre – voor zover Clouds daar ondertussen niet zelf bij gerekend kan worden. Dat “Durere” het meest persoonlijke album tot nu toe is wordt pijnlijk duidelijk tijdens het aangrijpende “A father’s death”, zonder twijfel het donkerste nummer van het album. Hoewel funeral doom nogal een love-it-or-hate-it genre is (ik ken bitter weinig mensen die het ‘wel ok’ vinden) weet Clouds omwille van de veelvuldige cleane zang toch een snaar te raken die veel acts in het genre lijken te missen. Daniel en de zijnen laten opnieuw horen dat Clouds een uniek samenwerkingsproject is dat zijn muzikale vruchten afwerpt. In september 2021 zouden ze in Gent neerstrijken, en ik raad iedereen die Clouds nog niet aan het werk zag aan daarheen af te zakken.

CAS: 86/100

Clouds – Durere (Eigen beheer 2020)
1. Cold guiding light
2. Empty hearts
3. Images and memories
4. Above the sea
5. The sailor waves goodbye
6. A father’s death
7. The end of hope

Slow – VI – Dantalion

Mijn kennismaking met Slow (kort voor Silence Lives Out/Over Whirlpool) was in 2017 toen “V – Oceans” uitgebracht werd, en het Belgisch duo wist me toen al een verstikkende trip aan te doen. Na een heropgenomen versie (met bonustrack) van “IV – Mythologiæ” kwam eind vorig jaar dan het tot nu toe laatste stuk in het verhaal, getiteld “VI – Dantalion”, naar de 71e demon in Solomons Lesser Key. Slow speelt funeral doom niet gewoon volgens, maar gaat verder op de regels van de kunst – de bandnaam is geen leugen. Sinds het eerst aangehaalde album nam Lore niet enkel de bas voor zich, maar ontfermt ze zich ook over de lyrics en songwriting in samenspraak met multi-projectionist en -instrumentalist Déhà (Aurora Borealis, Merda Mundi, Yhdarl, Cult of Erinyes, Wolvennest). Het resultaat is een album dat de bandnaam waardig is, en verre van het concept ‘riff’ eert. De klassieke piano die “Descente” inzet is een voorbode van de bijna orchestrale funeral doom die Slow naar ons hoofd gooit, waarbij keyboards en voornamelijk Déhà’s vocalen de sfeer scheppen – in plaats van lyrics te zingen fungeren zijn bombastische, uitgerekte grunts meer als instrument – en de 78 minuten durende speelduur vullen. Blijkbaar hebben we funeral doom nodig om eindelijk weer eens een full length die naam qua lengte waardig te gunnen. Ondanks het consistent trage, hier en daar met midtempo regionen flirtend tempo weet het duo wel voldoende variatie op te bouwen om niet binnen de paar minuten te gaan vervelen maar veeleer een lang uitgerekt klankbord te scheppen waarin je als luisteraar wordt meegezogen. Waar in “Lueur” de afdaling in de hel, die de songtitels omschrijven, nog enige hoop aanwezig lijkt te zijn, lijkt de gestorven ziel zo goed als hopeloos te zijn tegen de tijd dat “Futilité” er dertien minuten lang op inbeukt en waar een keyboardpassage voor een welkom rustpunt zorgt. “Lacune” is aanvankelijk dan weer het meest turbulente nummer en met “Incendiaire” krijgen we het meest gevarieerde en tegelijk opbouwende nummer van het album, waarbij de epiek meteen de hoogte in gestuwd wordt en het slopend trage tempo enkel zwaarder gaat klinken en uitgediept wordt – tot de keys op de voorgrond komen en een ridicuul cathartisch crescendo opbouwen, en meteen dé reden vormen waarom ofwel dit album, ofwel Clouds’ “Dor” op mijn nummer 11 van vorig jaar geëindigd zou zijn. Slow weet het voorgaande uur aan (durf ik het zeggen, gevarieerde) funeral doom op enkele minuten naar een absolute climax te spelen en sluit af met het zestien minuten durende, drum- en distortionloze “Elégie”, waarbij de luisteraar na een uur platstompende, bezwerende funeral doom eindelijk ruimte krijgt om de ingehouden adem uit te blazen. Funeral doom is een genre waarin het moeilijk is iets origineel te doen omwille van de aard van het beestje, maar Slow weet de aandacht vast te houden en een emotionele trip van jewelste neer te poten.

CAS: 86/100

Slow – VI – Dantalion (Code666 Records/Aural Music 2019)
1. Descente
2. Lueur
3. Géhenne
4. Futilité
5. Lacune
6. Incendiaire
7. Elégie

Yhdarl – Loss

Via het interessante I, Voidhanger Records viel mijn oog en oor op het nieuwe album “Loss” van het tot dusver voor mij onbekende Yhdarl. Na nader onderzoek bleek deze band het geesteskind te zijn van onze landgenoot Déhà die ook actief is bij onder andere Clouds, Cult Of Erinyes en Ter Ziele. Met Yhdarl heeft de goede man al meer dan vijfentwintig (!) releases bijeen geschreven; van enige luiheid valt hij dus niet te beschuldigen. “Loss” is de achtste langspeler en telt drie kolossale tracks die elk tussen het kwartier en twintig minuten afklokken en een breed spectrum aan extreme muziekstijlen ten gehore brengen. Furieuze black metal partijen gaan hand in hand met dronende doom waarbij haast elke noot in een depressief, suïcidaal sfeertje baadt. De Franse Larvalis Lethæus schreeuwt alsof ze bij elk woord het laatste restje lucht uit haar longen perst en klinkt héél overtuigend. Ook multi-instrumentalist Déhà brult een woordje mee net zoals Old (Drohtnung), Daniel Neagoe (Eye Of Solitude, Clouds) en Dimholt-leden Todor Krasimirov en Yavor Dimov. Dèhà tekende tenslotte ook voor de productie (die staat als een kathedraal van een huis) in zijn eigen HHProductions. In opener “Ignite – Ashes” horen we invloeden terug van Shining (de zwartgalligheid rond de tien minuten grens) en oude Forgotten Tomb (het melodieuze gitaarwerk), twee onbetwiste pioniers voor de depressievelingen onder ons. “Despise – Pity” begint op doom-tempo maar barst na een tweetal minuten op een fantastische manier uit in een verwoestende zwarte kolkende maalstroom aan negativiteit. Er valt heel wat te beleven in deze kolossale track: beklijvende clean vocalen, plechtstatige doomriffs en heel wat zwartmetalen venijn. In “Sources – Nihill” transformeren loodzware beukende doom-partijen gestaag tot zwartgeblakerde bombast wanneer de snelle melo-black door het toevoegen van keyboards een symfonisch karakter krijgt. Op het hoogtepunt komt het geniale Emperor zelfs even vanachter de hoek piepen en de hoge iele screams doen luttele seconden aan Dani Filth denken. De distorted piano-klanken die we aan het einde van de plaat te horen krijgen, doen dan weer aan het Farsot-nummer “Thematik: Trauer” van “III” denken. Na het beluisteren van “Loss” ziet het er niet goed uit voor de mensheid want het laatste sprankeltje hoop dat nog restte is verschwunden als sneeuw voor de zon.

JOKKE: 84/100

Yhdarl – Loss (I, Voidhanger Records 2018)
1. Ignite – Ashes
2. Despise – Pity
3. Sources – Nihil