godflesh

Yerûšelem – The sublime

Blut Aus Nord is niet voor één gat te vangen, dat weten we al langer dan vandaag. Wie de discografie van deze Franse band erop naslaat, zal een avontuurlijke evolutie detecteren die startte in de vorm van atmosferische black waarin gaandeweg allerlei elementen uit industrial, avantgarde en ambient slopen. Zo vervulde Blut Aus Nord een experimentele pioniersrol in een destijds vrij conservatief genre. De band werd ondertussen meermaals gekopieerd, maar nooit geëvenaard. In het omvangrijke oeuvre van deze twee avontuurlijke Fransmannen zijn er enkele platen die thematisch en stilistisch met mekaar verbonden zijn. Zo heb je de “Memoria vetusta“-trilogie, de “What once was“-trilogie en de “777“-trilogie. De genieën Vindsval en W.D. Feld wilden het sonisch pallet van “777 – Cosmosophy“, het sluitstuk van die laatst vernoemde trilogie, verder exploreren en doen dat gek genoeg niet onder de noemer Blut Aus Nord. Voor deze zijstap werd Yerûšelem in het leven geroepen en de plaat kreeg de titel “The sublime” mee. Een woord dat tevens van toepassing is op het intrigerende artwork van Dehn Sora. Het duo liet zich inspireren door Godflesh, Ministry, Pitchshifter en Skin Chamber maar ook door electronica, post-punk, new wave en dub. Ik las ergens een recensie waarin de reviewer de vergelijking maakte met Godflesh en Jesu, een goede analyse want zo verhouden Blut Aus Nord en Yerûšelem zich inderdaad ook ten opzichte van elkaar. “The sublime” laat immers een toegankelijker en bijwijlen dromerig geluid horen daar waar de hoofdband toch wel een pak dissonanter, duisterder en ontoegankelijker klinkt. In de negen nummers die “The sublime” telt, gooit Vindsval enkel zijn heldere zang in de strijd waarbij de vocalen meestal als extra laag in de muziek gemixt zijn, hoewel ze in “Reverso” ook iets meer op de voorgrond treden. Verder horen we ook beduidend minder distorted gitaren en de geprogrammeerde drums zijn bij wijlen dansbaar. De ruggegraat van de songs wordt in de meer heavy nummers zoals “Autoimmunity” en het mechanische “Joyless” door beats en loops of in “Triiiunity” en “Babel” door groovy baslijnen gevormd in plaats van door riffs. En in de titeltrack of het kippenvelopwekkende “Eternal” lagen meeslepende, repetitieve en hypnotiserende melodieën duidelijk aan de basis. Het korte “Sound over matter” en het afsluitende “Textures of silence” zijn dan weer rustgevende ambient-soundscapes waarvan de titels alleszeggend zijn. We hoorden in de wandelgangen dat de heren na het volgende Blut Aus Nord album, dat voor september gepland staat, aan de opvolger van “The sublime” zullen beginnen. Twee maal een goednieuwsshow dus!

JOKKE: 85/100

Yerûšelem – The sublime (Debemur Morti Productions 2019)
1. The sublime
2. Autoimmunity
3. Eternal
4. Sound over matter
5. Joyless
6. Triiiunity
7. Babel
8. Reverso
9. Textures of silence

Dirge – Hyperion

Hyperion” is weeral album nummer zes voor onze Parijse vrienden Dirge, maar toch genieten ze nog lang niet de verdiende naamsbekendheid die hun land- en stijlgenoten Year Of No Light te beurt valt. Waarschijnlijk was dat voor een deel toe te schrijven aan de beperkte promotie en distributie van hun vorige platen via het kleine Division Records. Hopelijk komt daar snel verandering in, nu de nieuweling via Debemur Morti Productions het levenslicht ziet. Aan de kwaliteit van hun muziek zal het in elk geval niet liggen. Op “Hyperion” schotelt het kwartet ons zes nummers voor die samen goed zijn voor een uur lang bezwerende en tergend trage atmosferische sludge/doom. We krijgen hier geen spectaculaire nieuwe dingen voorgeschoteld, eerder een doorgedreven perfectie van hun eclectische sound die elementen bevat uit sludge, postrock, doom, ambient en drone. Ten opzichte van de erg sterke voorganger “Elysian magnetic fields” wordt er deze keer meer gebruik gemaakt van cleane zang en ook de keyboards zijn iets prominenter aanwezig in het totaalgeluid. In “Venus claws” duiken ook vrouwelijke vocalen op en dit nummer vormt tevens het hoogtepunt van de plaat. Fans van Neurosis, Godflesh of labelgenoten Year Of No Light, Rosetta en zelfs Blut Aus Nord (check het zestien minuten durende “Remanentie“) kunnen zonder probleem toehappen. Ogen dicht en laat je een uur lang meenemen op een muzikale reis doorheen ons zonnestelsel waarin Hyperion het enige hemellichaam is met een erg onregelmatige vorm. De kwaliteit is echter van een regelmatig en hoog niveau!

JOKKE: 94/100

Dirge – Hyperion (Debemur Morti Productions)
1. Circumpolaris
2. Floe
3. Venus claws
4. Hyperion under glass
5. Filigree
6. Remanentie