grindcore

The Secret – Lux tenebris

Na een dag waarop alles tegensteekt en de negatieve energie lichaam en geest dient te verlaten, grijp ik soms terug naar “Solve et coagula” en “Agnus dei“, twee hondsbrutale platen van The Secret die de perfecte soundtrack vormen om bovenstaand doel te vergemakkelijken. Ik dacht dat de Italianen de pijp ondertussen aan Maarten hadden gegeven, maar plotsklaps liet het kwartet na een afwezigheid van zes jaar en enkele jaren radiostilte tussen de bandleden een teken van leven zien middels enkele live shows en een nieuwe drie songs tellende EP getiteld “Lux tenebris” die een ode vormt aan de eeuwigdurende nacht die ons na het leven en de dood te wachten staat. The Secret kennende zou dat kleinood er met slechts drie songs op een tiental minuten wel opzitten dacht ik, maar ik kom toch bedrogen uit want de nieuwe nummers tikken allemaal boven de vijfenhalve minuut af. De primordiale destructieve agressie waarvoor de band gekend stond, is nog wel aanwezig maar de minimalistische aanpak van de hierboven vermelde platen heeft ruimte gemaakt voor meer gelaagd gitaarwerk waarin verschillende texturen hoorbaar zijn. Gitarist Michael Bertoldini (tevens labeleigenaar van Argento Records en live-gitarist van Verwoed) hanteerde ook synthesizers om de sound aan te dikken hoewel dat erg subtiel gebeurde in o.a. “Cupio dissolvi“. Het instrumentale “Vertigo” bijt de spits af en is een traag beukende sloophamer die bij elke mokerslag een stukje absolute duisternis in je kop ramt. Niet alleen de riffs maar ook de zwaar ronkende lage tonen van Lorenzo Gulminelli (ook actief in Hierophant) doen de prut uit de oren spatten. In “The sorrowful void” mag schreeuwlelijk Marco Coslovich voor het eerst voluit gaan en slaat de band alles een bezetene om zich heen. We horen de gekende explosieve mix van black metal en grindcore hoewel de song nadien ook weer wat gas terug neemt maar nog steeds even vernietigend klinkt. Aan het einde van het nummer stijgt een apocalyptisch klinkende melodie uit boven de Zweedse kettingzaagsound die dikke boomstammen in flinterdunne plankjes zaagt. In “Cupio dissolvi” mag drummer Tommaso Corte laten zien welke verpulverende snelheden hij uit zijn armen en benen kan persen maar opnieuw duiken de heren even later terug naar lager gelegen doomregionen waarbij een repetitieve black metalgetinte gitaarriff de toon zet. Die dynamische aanpak loont en doet de snelle partijen nog meer overrompelend klinken. De alles vermorzelende sound werd vastgelegd door Steve Scanu en gemastered door Boatright in de Audiosiege Studio waar wel meer Southern Lord bands passeren. Deze EP maakt deel uit van een achtdelige vinylserie die naar aanleiding van het twintigjarige bestaan van het label uitgebracht zal worden. De andere bands zijn The Want, Toadliquor, Thorr’s Hammer, Sunn O))), Rein Sanction en nog twee nader te bepalen acts. Interessant voor de liefhebbers en verzamelaars. De donkerste en meest destructieve band van Italië is in elk geval terug en hoe! Nu snel een langspeler per favore!

JOKKE: 85/100

The Secret – Lux tenebris (Southern Lord 2018)
1. Vertigo
2. The sorrowful void
3. Cupio dissolvi

Rotten Sound – Abuse to suffer

Het Finse Rotten Sound behoort sinds hun “Murderworks” plaat uit 2002 samen met Napalm Death en Nasum tot mijn persoonlijke heilige Drievuldigheid wat betreft grindcore. Niet toevallig hebben deze Finse grinders een link met de twee andere grind-instituten. In 2010 bracht het viertal hun “Napalm” EP uit waarop enkele Napalm Death songs door de mangel gehaald werden en in 2012 vervoegde brulboei Keijo Niinimaa het Zweedse Nasum tijdens enkele shows naar aanleiding van het twintigjarige bestaan van de band. Qua bedrijvigheid bengelt Rotten Sound tussen beide collega’s in. Aan de ene kant is er Nasum, dat na het overlijden van Mieszko Talarczyk op non-actief werd gezet en aan de andere kant heb je de oude knakkers van Napalm Death waar ouderdom geen vat op lijkt te hebben en die met de regelmaat van de klok hoogwaardige albums blijven uitbrengen. In het geval van onze Finse vrienden heeft het maar liefst vijf jaar geduurd om met een nieuwe langspeler op de proppen te komen…en langspeler is dan natuurlijk een relatief begrip in hun geval, want hoewel de tracklist zestien precisiebombardementen bevat, houdt de waanzin na een klein halfuurtje op. “Niet lallen, maar knallen is hun motto!” want met songs van één à twee minuten is er geen ruimte voor spanningsopbouw of enige nuance in deze ziedende straight to the point herrie. Hoewel deze knakkers in Finland bivakkeren, druipt de Zweedse smurrie van de gitaarsound af. Nu verstaat Rotten Sound het kunstje natuurlijk wel en weten ze dat af en toe gas terugnemen geen kwaad kan, ook al is het maar voor enkele (nano)seconden. Tussen alle ragherrie door eist het tragere werk zoals “Time for the fix” of “Yellow pain” dan ook positief je aandacht op. Ik merk wel op dat er iets minder hooks aanwezig zijn op de plaat waardoor het soms het ene oor in, het andere oor uit is (waarbij het overtollige oorsmeer overigens wel uit je oren spat). Rotten Sound doet wat van haar verwacht wordt, zonder ook maar enig moment van haar gekende formule af te wijken. Wordt dat van een grind band verwacht? Absoluut niet! Blazen ze de funny gore grind orkestjes aan frut? Zeer zeker! Is dit in hun beste worp? Neen, ik zweer bij “Exit” uit 2005.

JOKKE: 79/100

Rotten Sound – Abuse to suffer (Season Of Mist 2016)
1. Lazy asses
2. Intellect
3. Fear of shadows
4. Trashmonger
5. Crooked
6. Time for the fix
7. Slave to the rats
8. Brainwashed
9. Cannon fodder
10.Yellow pain
11. Machine
12. The clerk
13. Caged
14. Retaliation
15. Inhumane treatment
16. Extortion and blackmail

 

VVovnds – Descending flesh

Punk en powerviolence zijn genres die niet of nauwelijks de revue passeren op uw geliefde Addergebroed-blog. Laten we daar met “Descending flesh” van onze landgenoten VVovnds dan maar snel verandering in brengen. “Snel” is de muziek van dit kwartet hoegenaamd, maar ook “maniakaal”, “agressief”, “bijtend” en “verwoestend”  zijn adjectieven die van toepassing zijn op de raggende herrie die we in iets meer dan twintig minuten naar onze kop geslingerd krijgen middels elf tot-de-essentie-gestripte splinterbommen. Nu zijn er veel mensen die het nut van gebalde nummers onder of rond de één minuut grens ontgaat, maar bij zulke pokkeherrie passeren er dikwijls twee keer zoveel noten als menig doom metalband in tien minuten speelt. Tot tweemaal toe slaagt VVovnds erin om een nummer van boven de drieminutengrens neer te pennen. In deze songs (”The light” en “Peine forte”) wordt het tempo naar dat van beukende sludge mokerslagen teruggebracht en verschijnen bands als Planks of Thou in beeld en in mindere mate ook Amenra, waarvan bassist Kristof Mondy ooit nog mee aan de wieg heeft gestaan en waarmee reeds eerder een split werd uitgebracht in de befaamde “The abyss stares back” reeks. Voor de rest is het met een hondsdolle bezetenheid raggen en beuken geblazen (wat ik de sterkte van deze band vind) met een geluid dat het midden houdt tussen powerviolence, sludge, punk, noise, black metal, thrash en grindcore. De boodschap van “Descending flesh” is erdoor gejaagd vooraleer je het door hebt, maar in die tijd heb je wel eens goed uit je dak kunnen gaan en de buren de kast kunnen opjagen. In onze vaderlandse scene lopen met Cheap Drugs, Nervous Mothers, Hessian en Daggers heel wat gelijkgestemde orkestjes rond en VVovnds behoort zeker tot het peloton.

JOKKE: 81/100

VVovnds – Descending flesh (Hypertension Records 2015)
1. Never change
2. Descending flesh
3. A la lantern
4. Golgotha
5. The light
6. Coins
7. Equality in death
8. The whip
9. Falling back
10. Maleficia
11. Peine forte

Napalm Death – Apex predator – Easy meat

Het Britse grindcore instituut Napalm Death denkt nog lang niet aan ophouden. De band maakt al meer dan dertig jaar de grootste teringherrie, en hoewel ze nog wel ettelijke jaartjes van de pensioengerechtigde leeftijd verwijderd zijn, vraagt een mens zich soms af hoe ze het in godsnaam klaarspelen om na al die jaren nog steeds zo agressief uit de hoek te komen en de vloer aan te vegen met het gros van piepjonge bands. Zolang we met zijn allen maar verder blijven doen met moeder aarde naar de kloten te helpen en mekaar uit te moorden, blijft er een bloeiende voedingsbodem aanwezig voor de humane grindcore van het Britse gezelschap. Daar waar sommige genregenoten uitblinken in het adoreren van vunzige taferelen en gore troep zoals exploderende piemels of vleesetende clitorissen, is Napalm Death veeleer een band die humane en politieke topics in de lyrics aansnijdt (hoewel het album artwork voor een keer eens anders doet vermoeden). Hoewel ik vind dat er in muziek geen plaats is voor politiek, prefereer ik bands als Napalm Death, Rotten Sound en Nasum (rip) boven de porn grind orkestjes. Midden jaren negentig klonk de band iets gematigder en neigde men meer naar death metal, maar vanaf “Enemy of the music business” uit 2000 gingen ze er, met een gezonde portie peper in de reet, weer voluit voor, wat zelfs met hun voorgaande album “Utilitarian” resulteerde in één van hun beste platen. De energieke en dynamische grindcore raast als van oudsher als een bezetene (“Smash a single digit”, “Bloodless coup”, “Stunt your growth”, “One eyed”) maar is tegelijkertijd best experimenteel van aard (de industrial aandoende intro laat dit al vermoeden), getuige de met momenten catchy zijnde song “How the years condemn”, het doomy, met cleane zang opgesmukte “Dear slum landlord”, het horrorachtige “Beyond the pale” (dat me soms wat aan Lord Mantis doet denken), de orchestrale koorzang in “Hierarchies” of de naar Napalm Death normen bijna episch klinkende afsluiter “Adversarial – Copulating snakes”.  Oh ja, die geweldige door merg en been gaande screams van de gekortwiekte gitarist Mitch Harris (die recent om persoonlijke redenen een stapje terug zette, maar hopelijk snel naar het vertrouwde nest terug keert) blijven nog steeds de perfecte symbiose creëren met de bulderende vocalen van frontman Mark “Barney” Greenway. De bass van stoere knuffelbeer Shane Embury staat duidelijk in de mix en Danny Herrera timmert elk gaatje dicht. Hoewel ze ruim driehonderd songs in hun carrière uitgepoept hebben, blijven ze interessante nummers schrijven en relevante albums uitbrengen, waarvoor hulde!

JOKKE: 82/100

Napalm Death – Apex predator – Easy meat (Century Media records 2015)
1. Apex predator – Easy meat
2. Smash a single digit
3. Metaphorically screw you
4. How the years condemn
5. Stubborn stains
6. Timeless flogging
7. Dear slum landlord…
8. Cesspits
9. Bloodless coup
10. Beyong the pale
11. Stunt your growth
12. Hierarchies
13. One-eyed
14. Adversarial / Copulating snakes

https://soundcloud.com/centurymedia/napalm-death-how-the-years-condemn/s-kNTo6