irkallian oracle

Saltas – Currents

Het Zweedse Salts werd vorig jaar in Göteborg onder de doopvont gehouden door C.J. (drums en zang) en N.R. (gitaar en zang), twee heerschappen die mekaar kennen van samenwerkingen in de entiteiten Irkallian Oracle en The Funeral Orchestra. In Saltas worden de kernelementen van beide bands samengesmolten en tot hun primordiale essentie herleid. De eerste vier songs die het duo schreef, horen we terug op de demo getiteld “Currents“. Dit is donkere en tergend zwaar klinkende minimalistische doom death waarbij het instrumentarium bewust bescheidener werd gehouden dan gangbaar is in het genre. In plaats van een gitaar en basgitaar te gebruiken en zo een voller geluidspectrum te creëren, opteerde Saltas voor één enkele gedowntunede baritongitaar. Over de pulserende low-end sustain van deze gitaar doen de (soms gelaagde) duovocalen van beide heren hun ding, waarbij dat in de elf minuten durende opener “Salt at the temple roots” klinkt als een morbide lokroep vanuit één of andere graftombe. Het niveau van het geniale Irkallian Oracle wordt verre van gehaald en de aandacht kan er ook niet de hele rit bijgehouden blijven. Daar zijn de tempo’s me iets te traag en de riffs niet bijzonder genoeg voor. We spreken hier natuurlijk nog maar over de oerfase van de band die nog veel ruimte voor groei laat horen. Ondertussen staat de tweede demo “Parasites” (waarvan één nummer reeds kan beluisterd worden op Saltas’ Bandcamp-pagina) al in de startblokken. Hier wordt het tempo héél lichtjes opgetrokken wat meteen voor meer schwung zorgt en daardoor ook beter verteert.

JOKKE: 65/100

Saltas – Currents (Nuclear War Now! Productions 2018)
1. Salt at the temple roots
2. Fractals from the lower flesh
3. XII nerves decay
4. Currents from the astral darkness

Serpentrance – The besieged sanctum

Echt nieuw kan je het debuut van het Russische Serpentrance niet noemen aangezien “The besieged sanctum” origineel in 2015 op cassette uitgebracht werd via Vault Of Dried Bones. Ondertussen heeft het trio, bestaande uit leden van Pseudogod, Ill Omened en Sickrites, echter onderdak gevonden bij Blood Harvest die het kleinood opnieuw uitbrengt, deze keer voorzien van de extra bonustrack “The funeral mass of the abhorrent“. Bij Serpentrance gaat het er heftig aan toe en je kan hun maalstroom aan ritualistische death en black metal dan ook in het hoekje van Irkallian Oracle, Vassafor en Spectral Voice plaatsen. Tempogewijs ligt de zweep er niet voortdurend op maar varieert Serpentrance met talrijke snelheden gaande van sub-atomische doomgolven tot bestiale blastbeats, en dit meestal allemaal binnen één en hetzelfde nummer. Soms is het geheel wat aan de modderige kant waarbij de nogal apart klinkende en van sloten echo voorziene snaredrum doorheen de dichte massa klieft. “Among the timeless tombs” beweegt zich op een slakkentempo voort en bevat rituele zang die samenloopt met de diep borrelende maar weinig afwisseling bevattende putgrunt van zanger A.M.S. Wanneer het tempo tergend traag is, kan de band mijn aandacht niet vasthouden. De blasts van “The tongueless oracle” zijn dus welgekomen na de bijna zeven minuten funeral doom van de voorgaande track. Serpentrance is niet de enige band die dezer dagen kiest voor deze structuurloze – soms lijkt het wel geïmproviseerde – mix aan black en death metal. Het is er echter weinigen gegeven het zaakje van begin tot eind spannend te houden. Ook Serpentrance lukt het met dit halfuur durende “The besieged sanctum” niet.

JOKKE: 72/100

Serpentrance – The besieged sanctum (Blood Harvest Records 2017)
1. Obeisance to the antiquity of sin
2. The aphotic temples
3. Amongst the timeless tombs
4. The tongueless oracle
5. The funeral mass of the abhorrent

 

Vassafor – Malediction

Op papier zou Vassafor mijn hart moeten kunnen veroveren met haar barbaarse mix van black, death en doom, maar in de realiteit blijk ik moeilijker te versieren zijn dan gedacht. In het verleden was ik niet altijd overtuigd van de (soms ellenlange) songs van het Nieuw-Zeelandse duo, want steevast waren ze mijn aandacht halverwege kwijt. Nu twee interessante labels hun handen in mekaar hebben geslagen om het langverwachte tweede full album op de mensheid los te laten, besloot ik Vassafor nog eens een kans te geven. Eén blik op de tracklist laat zien dat drie van de vijf songs nog steevast boven de tien minuten grens afklokken waarvan opener “Devourer of a thousand worlds” zelfs boven het kwartier. Het duurt even vooraleer de duisternis voldoende aangezwollen is om vervolgens loodzwaar uit de startblokken te schieten. Die startblokken zijn van massief beton gemaakt, want dit is onvervalste funeral doom waarover zwaar distorted vocalen dood en verderf prediken. Alleen begin mijn aandacht na een minuut of vijf weer af te dwalen en is er een versnelling nodig om me terug bij de les te houden. In de up-tempo stukken, voelt het geheel echter al snel modderig aan door de zompige sound, wat meer te maken heeft met de productie dan met de instrumentbeheersing van de twee heren. Net na de tien minuten grens dient een Deströyer 666-achtige riff de boel opnieuw te moeten redden. Conclusie na de openingstrack: hier had één goede song van vijf minuten ingezeten en de rest is middelmatigheid doordat de riffs niet spannend genoeg klinken. Geef me dan maar het snelle en bestiale “Emergence (Of an unconquerable one)” dat “slechts” vijf minuten nodig heeft om een dozijn nonnen naar het hellevuur te katapulteren, hoewel de trage riff halverwege opnieuw van een gebrek aan inspiratie blijkt. Het compacte “Elegy of the accurser” veegt het Vaticaan zelfs op drie minuten tijd van de kaart. Het kan dus! De laatste twee songs zijn terug monumentaler qua speelduur en hoewel ze danig verwrongen en overstuur klinken, weet enkel “Illumination of the sinister” met haar snelle, zwaar zagende riffs en ronkende bastonen te overtuigen. Zanger/gitarist VK zou volgens de geruchtenmolen ook deel uitmaken van het gelijkaardige Irkallian Oracle, dat mij een pak beter weet te bekoren. Nu zijn het enkel de kortere songs en snellere passages die de meubels weten te redden, want wanneer Vassafor de doomregionen induikt, weet ze niet boven de middelmatigheid uit te steken.

JOKKE: 70/100

Vassafor – Malediction (Debemur Morti Productions/Iron Bonehead Productions 2017)
1. Devourer of a thousand worlds
2. Emergence (Of an unconquerable one)
3. Elegy of the accurser
4. Black winds victoryant
5. Illumination of the sinister

Teitanblood – Accursed skin

Hoewel de meeste mensen aan het uitbollen zijn, bestoken sommige labels ons vlak voor de jaarwende nog met uitstekende releases. Zo bereikt ons via het toonaangevende en gerenommeerde Norma Evangelium Diaboli label plots nieuw werk van het Spaanse Teitanblood. Hoewel “nieuw” niet helemaal de correcte verwoording is. Deze “Accursed skin” EP bevat met het titelnummer immers wel nagelnieuw werk, terwijl “Sanctified dysecdysis” reeds eerder op de “Woven black arteries” EP uit 2012 te bewonderen viel. En hoewel er dus enkele jaren tussen beide songs liggen, vond de band beide nummers op conceptueel gebied uitermate bij mekaar passen. Wie zich ooit al eens aan Teitanblood gewaagd heeft, zal schoorvoetend toegeven dat dit chaotische black/death-metal monster geen spek voor ieders extreme metal-bek is, zelfs als je best al wel wat gewend bent. Voor Teitanblood begrippen start “Accursed skin” nog vrij toegankelijk want het eerste deel van deze song – die overigens een kwartier van je leven in beslag neemt – begeeft zich in doomy regionen en laat zich van een meer atmosferische kant zien dan het dichtbemiste vervaarlijke en chaotische smoelwerk dat dit beest normaal vertoont (trouwens perfect weergegeven in het sinistere cover artwork). Verderop in de song ontspoort de band – zoals ze op haar best is – in een nietsontziende maalstroom aan inktzwarte krankzinnigheid met explosieve gitaarleads. Voor de ene je reinste teringherrie, voor de ander een climax op gebied van extreme zwartgalligheid. “Sanctified dysecdysis” is op alle vlakken de overtreffende trap van de psychotische elementen van de eerste track en vormt een terroristische aanslag op je gemoedstoestand. Ideaal muziekje om de zeemzoete kerstsfeer op je aanstaande familiefeestjes om zeep te helpen. Maak er meteen een playlist van met gelijkgestemde zielen als Irkallian Oracle, Katharsis, Vassafor of Grave Miasma.

JOKKE: 85/100

Teitanblood – Accursed skin (Norma Evangelium Diaboli 2016)
1. Accursed skin
2. Sanctified dysecdysis

Convulsing – Errata

Bij de eerste mokerslagen van “Descent beneath” schrik ik me een hoedje en voelt het alsof de bagger- en graafwerken voor het BAM-tracé gelijktijdig in mijn tuin van start gegaan zijn. Bijna onbegrijpelijk dat Aussie Brendan Sloan in zijn dooie eentje in staat is om met Convulsing – dat eerder dit jaar werd opgericht – vijftig minuten lang aardplaatverschuivende donkere (black)/death te laten horen van torenhoge kwaliteit. Schimmige en duistere death metal-passages à la Irkallian Oracle ruimen op tijd en stond de baan voor sfeerzettende ingetogen stukken om dan plots weer de DsO dissonantiekaart te trekken of er compromis- maar niet complexloos in te hakken. Er passeren regelmatig beukende, door dubbele basdrums gedragen, stukken die de doorsnee metalcore band tot een smeulende puinhoop herleiden. Als het einde van de plaat nadert schrik ik nogmaals door in de vorm van “The sky moves sideways” een heuse Porcupine Tree cover aan te treffen. Nooit gedacht dat ik deze progrockers in een review zou moeten taggen samen met een band als Deathspell Omega die zich – hoewel op haar eigen onnavolgbare progressieve manier – aan de andere kant van het extremiteitsuniversum bevindt. Desondanks het feit dat deze song een in-een-heavy-jasje-gestoken rustpunt vormt en deels door cleane zang gedragen wordt, past deze wonderwel op de plaat, zeker wanneer de pletwalsende doomriffs halverwege invallen. Voor bedroom extreme muziek is de sound erg goed – en hoewel de titel anders doet uitschijnen – kan ik Brendan niet op een foutje betrappen in de uitvoering. En akoord, we hebben met geprogrammeerde drums van doen maar het is amper hoorbaar dat de blasts en bij wijlen onnavolgbare ritmes uit een doosje ontspruiten. Mijn kop er Isisgewijs af als Brendan zijn mailbox ondertussen niet uitpuilt van de labelverzoeken om zijn Convulsing binnen te rijven.

JOKKE: 82/100

Convulsing – Errata (Eigen beheer 2016)
1. Descend beneath
2. Altered
3. Severed hemispheres
4. Dis
5. Eleven sigils
6. Invocat
7. The sky moves sideways
8. Dragged

Qrixkuor – Three devils dance

Bij een spelletje Scrabble zou het leggen van het woord “qrixkuor” een hoge score opleveren. Toegegeven, je zal Google erbij moeten halen om het woord te verduidelijken aan je medespelers want de kans is groot dat ze denken dat je hen in het ootje probeert te nemen met één of ander verzonnen woord. “Qrixkuor” is echter de naam van een vogel, ontleend aan een boek van de Engelse magiër, occultist, schrijver en dichter Kenneth Grant, leerling van Aleister Crowley en stichter van de “Typhonian Ordo Templi Orientis“. Ideale naam ook voor een occulte death metalband, moeten de individuen R., M., A. en S. in 2011 gedacht hebben. En alzo geschiedde! Er werden twee demo’s uitgebracht, maar het is met de nieuwe EP “Three devils dance” dat het Engelse kwartet pas echt potten zal breken. Hoewel er slechts drie songs op de tracklist prijken, klokt het zaakje wel op achtendertig minuten af. Geen hapklare brok luistermuziek om tijdens de afwas te beluisteren dus! Integendeel: hier moet je even voor gaan zitten want deze woeste draaikolk van dissonante, multi-gelaagde gitaarriffs, drukke drumroffels, intergalactische solo’s en diepe growls vormt een moeilijk verteerbaar geheel. Voor de doorsnee popmuziek liefhebber staat de muzikale output van Qrixkuor synoniem voor teringherrie, maar fans van Irkallian Oracle of Antediluvian die over een getraind paar oren beschikken zullen in dit sonisch surrealisme en in-reverb-gedrenkte chaos opmerken dat het viertal wel weet wat de voor- en achterkant van hun instrument is. Zowel gitarist/componist S., als bassist R. en drummer M. zijn academisch geschoolde muzikanten en S. voegt daar ook nog een master in het componeren van muziek voor films en televisie aan toe. Vandaar het cinematografisch karakter van de muziek waarbij de structuur en spanningsopbouw veel weg hebben van een film soundtrack – wel geen romantische komedie in dit geval. Doorheen de maalstroom aan onpeilbare en ondoorgrondelijke death metal zitten interludes verweven die geschapen werden middels Tibetaanse bekkens, gongs, drums, menselijke en dierlijke beenderen, stemmen en natuurlijke geluiden. Kortom: van dit plaatje is werk gemaakt. Eindelijk eens een vette release in mijn platenkast onder de letter “Q”!

JOKKE: 83/100

Qrixkuor – Three devils dance (Invictus Productions 2016)
1. Serpent’s mirror
2. Crypt of illusions bane
3. The divine architect