lunar aurora

Nachtdwaelen – Dodenmasker

Nachtdwaeler is een getalenteerde jongen. De in het donker verborgen Nederlander geeft immers in zijn eentje gestalte aan Nachtdwaelen, een black metal-project (wat had je nou gedacht) dat best goed in mekaar zit. De vier Nederlandstalige nummers die op zijn nieuwe EP “Dodenmasker” prijken, razen grotendeels aan een rotvaart voorbij waarbij de striemende tremoloriffs, donderende drumsalvo’s – waarvan ik wel niet 100% zeker ben dat ze niet uit een doosje komen – en zurig bijtende krijsen dankzij een moderne productie krachtig uit de boxen denderen. Het nummer “Duister” bevat in haar meest snedige en duivelse momenten wat referenties aan het Zweedse Triumphator, maar over het algemeen is er bij Nachtdwaelen ook voldoende ruimte voor atmosferische passages met de nodige symfonische glorie waarin een Lunar Aurora-geest ronddwaalt. Vooral het bijna negen minuten durende “Zwerver” is een compositie die haar nachtelijke geheimen eerder middels grandeur en bombast prijsgeeft dan een belichaming van razendsnel gebeuk te zijn. Deze Nederlandse nocturne wandelaar heeft vorig jaar ook al de debuut langspeler “Geestenstroom” uitgebracht (die er ook best mag wezen), waarop de staccato hakkende snaredrum me wel met meer zekerheid durft laten beweren dat ie niet ingespeeld werd door een drummer van vlees en bloed. Erg is dat natuurlijk allemaal niet, maar op de nieuwe EP klinkt het geheel toch net wat organischer en minder kil. Na een nachtelijke uitje van een klein half uur laat “Dodenmasker” je volledig murw gebeukt achter. Aangename ontdekking!

JOKKE: 75/100

Nachtdwaelen – Dodenmasker (Zwaertgevegt 2019)
1. Dodenmasker
2. Mist
3. Duister
4. Zwerver

De Pankraker

Ondergetekende had de eer om gisteren als laatste interimkracht De Pankraker over te nemen. Een twee uur durende black metal trip met ondermeer mijn persoonlijke top 3 qua Belgische black metal platen. Enjoy!

JOKKE

Playlist:
1. Volahn – Chamalcan
2. Twilight – 8,000 years
3. Reverorum Ib Malacht – Etia si omnes, ego non
4. Óreiða – Blindur
5. Knokkelklang – Urstanken
6. Kvist – Vettenetter
7. Vargrav – Limbo of abysmal void
8. Lunar Aurora – Im Gartn
9. Predatory Light – Death essence
10. Uškumgallu – Dreams of blood
11. Gnipahålan – Inom det förgångna
12. Kwade Droes – Witte duivel
13. Gotmoor – Vergane glorie
14. Iconoclasm – Levend vuur
15. Paragon Impure – To Gaius part 1

Urfaust – Empty space meditation

Het Nederlandse Urfaust bengelde in het verleden bij ondergetekende steeds op de slappe koord tussen genialiteit en (b)analiteit, want niet elke output van de heren wist me te bekoren. Urfaust is tevens de kameleon van de black metal scene en overlaadt de luisteraar de ene keer met lo-fi black metal, de andere keer met onheilspellende ambient of middeleeuws aandoende doomy dronkemansgebral. Wat het duo echter op langspeler nummer vier uit haar black magick hoed tovert, overtreft mijn stoutste verwachtingen. “Meditatum I” vervult de rol van onheilspellende intro met meditatief mantragezang. Eens de toon gezet is, knalt “Meditatum II” uit de boxen, een negen minuten durende song waarop Urfaust zelden zo black metal geklonken heeft. Dit is vintage Burzum waarbij de ijle screams en transcenderende riffs van IX bovenop een repetitieve blastbeat van VRDRBR en in een spacy keyboardwaas – die wel wat van Lunar Aurora weg heeft – de kosmos ingeknald worden. Eens IX zijn kenmerkende cleane zang bovenhaalt, is het nog ruim zeven minuten verder genieten geblazen van een in topvorm verkerend Urfaust, waarbij nog even terug naar black metal overgeschakeld wordt alvorens een lange ambient/drone uitloper aanbreekt. Dit nummer staat voortaan als beste Urfaust track ooit genoteerd. Hoewel de metal op de rest van de plaat quasi nergens nog zó zwart wordt, blijven de nummers natuurlijk wel steeds gedrenkt in dat zwartgallig sfeertje dat Urfaust steeds weer weet op te roepen, zij het dan bijvoorbeeld onder de vorm van traag pulserende psychedelische doom (“Meditatum III”). “Meditatum IV” staat dan weer garant voor macabere en rituele ambient die langzaamaan transformeert tot begeesterende doom met een zwart randje (net zoals het Duitse (dolch) dat kan). Ook occulte rock is beide mannen niet vreemd, want in de vorm van “Meditatum V” krijgen we een vrij rock georiënteerde groove voorgeschoteld met traag proclamerende zang. Met het met Oosterse klanken en percussie opgeschmükteMeditatum VI” komt er na vierenveertig minuten een einde aan deze gevarieerde en uitmuntende plaat die uitermate geschikt is als soundtrack voor de nachtelijke uurtjes. Ook op productioneel vlak valt er deze keer niet te mierenneuken want de sound is vrij transparant en helder maar toch monumentaal en nergens plat afgelikt. De eerder dit jaar verschenen “Voodoo dust” single die uitgebracht werd als eerbetoon aan Selim Lemouchi van The Devil’s Blood vormt samen met “Empty space meditation” twee erg sterke releases. Hulde aan Urfaust!

JOKKE: 87/100

Urfaust – Empty space meditation (Ván Records 2016)
1. Meditatum I
2. Meditatum II
3. Meditatum III
4. Meditatum IV
5. Meditatum V
6. Meditatum VI