malthusian

Hadopelagyal – XXXVI XXXI N XXV XXVIII O

In de diepste regionen van de oceaan komen er levende wezens voor, ook al is er geen zonlicht en benaderen de temperaturen het vriespunt. Eens we dieper dan 6.000 meter in deze bizarre diepzee onderwereld duiken, komen we terecht in de hadale of hadopelagische zone. De magie van (deze) natuurlijke duisternis is wat de Duitse band Hadopelagyal drijft. In 2018 werd een eerste demo uitgebracht waarvan de titel ietwat vreemd lijkt. Wanneer je de Romeinse cijfers echter omzet naar westerse cijfers, krijg je coördinaten die verwijzen naar de Kolumbo, een onderzeese vulkaan die reeds meer dan 400 jaar inactief is. Ván Records zag het potentieel van de band en brengt de demo nu op sterk gelimiteerd vinyl uit. Mijn naald belandt in de groeven van nummer 201 van de 215. De vijf songs die in de navolgende driekwartier volgen, laten een sound horen die het midden houdt tussen death metal – het soort dat uit de diepste spelonken lijkt op te borrelen – en woeste, bestiale black waarbij gestreefd wordt naar een rustgevende lichtheid te midden van alle chaos die hierbij komt kijken. Momenten van sluimerende doom worden afgewisseld met bulderende erupties gitzwarte magma waarbij flitsende solo’s doorheen de aslucht klieven. Het zeventien minuten durende “Craving in infinite void” speelt meer met repetitiviteit en neigt hierdoor het meest naar black metal. De in reverb doordrenkte sound van deze demo is rauw en ontoegankelijk voor eenieder die net vanachter de hoek in de underground komt piepen. Wie echter patches van Malthusian, Sortilegia, Incantation of Grave Miasma op zijn of haar lederen vest heeft prijken, kan toehappen – waarbij we wel vermelden dat de kwaliteit van geen van deze referentiebands geëvenaard wordt. Maar het betreft natuurlijk ook nog maar een eerste demo.

JOKKE: 77/100

Hadopelagyal – XXXVI XXXI N XXV XXVIII O (Ván Records 2019)
1. Raise and hail the dead in mortal utter madness
2. As omniferous domination ruled with zero clemency
3. Down in the valley of Eden’s horizon
4. Depravity shall triumph
5. Craving in infinite void

Creeping – Revenant

Als een doorwinterde boer, ploeg ik op tijd en stond doorheen de ondergrond van mijn patattenveld en stoot ik daarbij, zoals mijn collega’s uit de westhoek, regelmatig op explosief materiaal, zoals nu het geval is met Creeping. De band uit Nieuw-Zeeland was een voor mij tot nog toe nobele onbekende, maar blijkt eerder reeds een EP, een split met Glorior Belli en twee full albums uitgebracht te hebben. “Revenant”, langspeler nummer drie betreft dus de eerste kennismaking met dit trio. Middels vijf songs krijgen we een half uur lang, smerige en beklemmende doomy black metal met occulte death metal inslag in onze maag gespietst, een variant van de zwartgeblakerde plaag die je helaas pindakaas niet zo vaak tegen komt. Hoewel het gaspedaal wel al eens ingedrukt wordt (“Scythes over my grave”) heeft deze band geen intentie om geflitst te worden aan adembenemende snelheden. “Cold soil” neigt zo zelfs naar vuile sludge. Het ietwat simplistische, maar hypnotiserende en effectieve riffwerk van “Drear” creëert een gevoel van onbehagen dat nog meer versterkt wordt door de in reverb gedompelde black/death grunts. Bands als (een trage) Malthusian, Primitive Man, Forn of Emptiness komen aardig in de buurt van deze obscure kiwi grafdelvers. Leuk plaatje en een aangename kennismaking!

JOKKE: 79/100

Creeping – Revenant (Daemon Worship Productions/Iron Bonehead Productions 2015)

1. Death knell offering
2. Scythes over my grave
3. Cold soil
4. Drear
5. Revenant

Desolate Shrine – The heart of the netherworld

Als we een spelletje “associaties leggen” spelen, denk ik bij Finland in de eerste plaats aan de Kerstman, het noorderlicht, Nokia, persoonsnamen met elvendertig opeenvolgende klinkers en op muzikaal gebied aan reflux opwekkende hoempapa-metal of Darkthrone worshipping black metal. Kwaliteitsvolle  death metal popt niet meteen in mijn gedachten op. Toch bewijst Desolate Shrine dat er wel degelijk interessante doodseskaders rondlopen in het land van de duizend meren. “The heart of the netherworld” is reeds de derde langspeler van dit Finse trio en sluit perfect aan bij de illustere voorgangers. Beukende en raggende death metal, waarbij de nodige ruime voor atmosfeer voorzien wordt, is wat je mag verwachten van Desolate Shrine. LL opereert als het muzikale brein en laat zich door twee zangers bijstaan (RS en ML) waarbij de ene excelleert in diepe doodsrochels en de andere meer black metal getinte vocalen uit zijn stembanden tovert wat in perfect duetjes resulteert! In de woeste herrie valt laaggestemd Zweeds zaaggeluid te ontdekken zonder dat dit de bovenhand neemt en er passeren regelmatig mooie melodieuze solo’s (onder andere aan het einde van “Black fires of god”). De speelduur van de songs (gaande van zes tot veertien minuten) doet vermoeden dat er hier meer te beleven valt dan louter death metal. Er wordt regelmatig gas teruggenomen waarbij de doom-regionen opgezocht worden. “Desolate shrine” met zijn distorted baslijnen, maar vooral het met piano opgesmukte en atmosferische “We dawn anew” en de kolossale titeltrack zijn hier schoolvoorbeelden van. Komt de dynamiek alleen maar ten goede! In “Death in you” rollen de dubbele bassdrums als een tank over het slagveld en neemt de band geen genoegen met overlevenden of krijgsgevangenen. Iedereen moet eraan! De productie van “The heart of the netherworld” staat bovendien als een huis en maakt het een uur lang genieten! Als Bölzer, Dead Congregation, Grave Miasma, Malthusian, Necros Christos en Sonne Adam je bloedgeil maken, dan zal Desolate Shrine je hoofd ook wel op hol kunnen brengen. Na Devouring Star de tweede Finse klassebak die recent een greep doet naar de titel van “beste extreme metalact” van Finland, hoewel we de grinders van Rotten Sound ook niet mogen vergeten natuurlijk.

JOKKE: 84/100

Desolate shrine – The heart of the netherworld (Dark Descent records 2015)
1. For the devil and his angels
2. Black fires of god
3. Desolate shrine
4. Death in you
5. We dawn anew
6. Leviathan
7. The heart of the netherworld