Mastodon

These Mountains Are Ghosts – Legacy of war

Men noteert 2012: These Mountains Are Ghosts laat hun allesvernietigend debuut los op Jan en Mieke. Zelf heb ik, ik beken – tot zeven maal zeventig maal – weinig voeling met dit soort hybride vorm van metal en allerhande core splinterafwijkingen. Toch wisten de Bergen me te overtuigen en zelfs al moest dat niet het geval zijn, het stond als een paal boven water dat deze band het ver zou gaan schoppen. En zie, na de release van hun debuut “Demon horde” hebben de jongens heel wat van hun to-do list kunnen afvinken. Men noteert 2015: de EP “Legacy of war” ziet het daglicht; 5 nummers, 20 minuten en een epos over Hannibal op uitje door de Alpen. These Mountains Are Ghosts gaat een stapje verder dan ten tijde van hun debuut. Alles is tot in de perfectie uitgevoerd. Nog steeds geldt Mastodon als grootste inspiratiebron, maar daar waar de Amerikanen poeslieve schoothondjes geworden zijn, ontbrandt Limburg finest met zoveel vuur dat Hemelvaart enkele maanden eerder lijkt te vallen. Gitaargefriemel en beukwerk – met zelfs een verdwaalde blastbeat – wisselen elkaar mooi af en het muzikale staat steeds voorop; van vreemde tempo’s tot een overdaad aan wisselingen en het gekende druk drumgemep – Op “Legacy of war” hoor je het allemaal. Alles is nog net een beetje meer uitgekiend dan enkele jaren geleden. Destijds was de zang de zwakkere schakel in het geheel, maar kijk eens aan, dat euvel is helemaal van de baan. Het gekende hardcore gekeel wordt in elk nummer bijgestaan door zuivere gezangen van allerhande aard. Denk daarbij niet aan poppy singalong songs, maar catchy is het op zijn allerminst. “Born in the grave” speelt die kaart het best uit. Once in the head, blijft het zanglijntje dagen nazinderen. Deze grote vooruitgang verdient twee dikke duimen. Duimen rijmt op pluimen en dat verdient de hele band, want als ik het goed begrepen heb, is wederom alles DIY opgenomen en afgewerkt. Het resultaat mag er zijn. De volgende keer als de grote meneren uit het Westen op bezoek komen, eis ik dat These Mountains Are Ghosts erbij staat op de planken! Alle lof is verdiend.

Flp: 86/100

These Mountains Are Ghosts – Legacy of war (eigen beheer 2015)
1. Legacy of war
2. March of dead men
3. Born in the grave
4. Die a thousand deaths
5. Horns ablaze

Inter Arma – The cavern

Na het lichtjes geniale “Sky burial” uit 2013, komt deze Amerikaanse band nu al met een nieuwe EP op te proppen. Allez ja, EP, what’s in a name? Hoewel dit plaatje slechts één song bevat, klokt die wel af op net geen 46 minuten. Altijd risky business als een band probeert om één monsterlijke song uit de mouw te schudden, want het is dan natuurlijk altijd de vraag of het nummer de volledige speeltijd kan blijven boeien. “The cavern” begint nog enigszins ingetogen maar gaat toch al vrij snel over tot metalen heaviness. Beukende sludgy metal met een subtiele keyboardgordijn op de achtergrond knalt door de speakers. Deze riff wordt iets te lang aangehouden om dan abrupt over te gaan naar een nieuw deel van de song, dat iets progressiever getint is en qua riffs en vocalen de Mastodon tour opgaat. Na enkel minuten gaat de muziek, ditmaal subtieler, terug over naar zware sludge met black metal vocalen. Dit is echter niet van lange duur, want de geluidsmuur valt terug stil en een nieuwe opbouw wordt gecreëerd middels trage sludge met een slepende vioolmelodie. Spijtig genoeg volgt plots weer een abrupte shift van een meer proggy passage om dan toch weer terug naar de vorige riff terug te keren en dit doen ze nog een keer. Je wordt als luisteraar voortdurend op het verkeerde been gezet en éénmaal je mee bent met een bepaalde mood brengt Inter Arma je het hoofd op hol. Daarna krijgen we een geslaagde Americana getinte passage inclusief lap steel, strijkers en zwoele vrouwelijke vocalen van Windhand’s Dorthia Cottrell. Een uitgesponnen gitaarsolo die op het einde inkakt en meer weg heeft van guitar wanking vormt de brug naar hakkende riffs die overgaan naar een nieuwe inspiratieloze en véél te lange solo. Het is nu al een lange rit en we zijn nog maar iets over halfweg. Plots steekt er terug een Mastodiaanse gitaarriff de kop op met tegendraads drumwerk. Na deze lange instrumentale passage, mag zanger Mike Paparo terug meedoen en wordt het beginthema van de song terug aangehaald. De song komt tenslotte ook erg abrupt tot een einde, waarschijnlijk omdat de maximum speelduur van een elpee behaald is. Links en rechts bevat “The cavern” wel leuke passages maar over het algemeen springt de band te veel van de hak op de tak en de abrupte overgangen geven het idee van knip- en plakwerk. Ik mis bovendien de black metalgetinte razernij van de vorige plaat. Als de song in verscheidene tracks opgedeeld zou zijn, kan je nog fast forward doen naar je voorkeurspartijen, nu ben je verplicht om de hele rit uit te zitten, waardoor ik deze plaat waarschijnlijk nooit meer opzet. Aan het muzikaal talent ligt het in elk geval niet, maar dat is nog geen zekerheid voor een boeiende song. Ik beschouw het als een mislukt experiment, en hoop dat de band met een volgende reguliere plaat terug de draad oppikt van “Sky burial”. Onderstaande trailer bevat de interessantste passages van de song. In drieënhalve minuut kan het dus ook.

JOKKE: 62/100

Inter Arma – The Cavern (Relapse Records 2014)
1. The Cavern

These Mountains Are Ghosts – Demon horde

Laten we onmiddellijk maar uit de biecht klappen: ik loop niet hoog op met hardcore. Muzikaal en inhoudelijk is het vaak zo simplistisch dat kleuters het zelfs te eenvoudig vinden. Moslimgewijs loopt de jaartelling in de hardcore scene dan ook enkele decennia achter, aangezien twintig jaren na ontketening uiteindelijk ook “Reign in Blood” de harde gasten hun gehoor bereikt heeft. Idem dito voor de melodieuze inslag, die At the Gates begin jaren negentig al introduceerde. Maar soit, ik heb er geen verstand van, laten we het daarop houden. Waar ik wel verstand heb, is het verstaan van goede muziek. These Mountains Are Ghosts brengt met “Demon horde” hun debuut uit en dat mag gehoord worden! Ik plaats ze gemakkelijkheidhalve in het straatje hardcore, maar These Mountains Are Ghosts is zoveel meer. De jonge snaken gedragen zich als hyperactieve instrumentengeselaars en laten geen seconde verloren gaan om ADHD-gewijs ons te bekogelen met hun sonische chaos. Ik denk dan onmiddellijk aan het oudere Mastodon. Zonder verpinken: “Demon horde” kan moeiteloos concurreren met een plaat als “Remission”, luister maar eens naar “Harmbringer”. De negen composities zijn druk, technisch van een hoog niveau en zeer gevarieerd door de vele tempowisselingen. Zo krijgt “Death of me” halverwege een ommezwaai naar een enorm swingend gedeelte dat nadien overgaat naar een haast stoner uitbarsting. Iedere keer je het album beluistert, hoor je nieuwe ontdekkingen. Enig minpunt is de zang; hij mist kracht en identiteit. Als de rauwere gastzangers hun entree doen, gebeurt dat niet onopgemerkt. Ik hoop dat dit euvel positief zal evolueren in de toekomst. Ik weet zeker dat These Mountains Are Ghosts een topspeler kan worden. Mits hard werk, veel steun (van het label) en nog meer geluk spelen ze de finale van de Champions League. Het talent is ongetwijfeld aanwezig.

fLP: 81/100

These Mountains Are Ghosts – Demon horde (Funtime 2012)
1. Demon horde
2. Torn apart
3. Tempest of the depths
4. The blackest curse
5. Death of me
6. Destroyer of worlds
7. Harmbringer
8. Robbers of the wasteland
9. Burning psalms

Fehler – Dissona

Het Nederlands kwartet Fehler brengt via Hammerheart records hun debuut album “Dissona” uit en dat doen deze mannen niet onverdienstelijk. In tegendeel zelfs. Dit is een debuut om trots op te zijn. Met opener “First rites” maakt Fehler gelijk duidelijk dat ze niet gekomen zijn om voorspelbaar en voorgekauwd te werk te gaan. Een mooi opgebouwd instrumentaal nummer met op het einde een klein stukje cello dat net even een extra dimensie aanboort dat ook precies lang genoeg duurt. Nog zo’n verfijnd detail komt later terug in het, op wat schreeuwen na, grotendeels instrumentaal melancholisch nummer “Kingdoms”,  waar je in het begin een paar piano aanslagen hoort op de achtergrond. Dynamisch. Dat is voor mij de juiste term die ik recht vind doen aan de nummers op “Dissona”. Lekkere sompige up tempo riffs wisselen pakkende melodieën en harmonieën af. Uitschieters zijn voor mij de eerder genoemde songs samen met “Affluenza”, “Knife chase”, “Dreams of lead” en “Miserablist”. De toevoeging van tweede gitarist Twan van Geel (Flesh made sin, Legion of the damned) is zeker van invloed op dit dynamische karakter. Samen met andere gitarist Demian (Terzij de horde) wordt er vunzig op los geduelleerd. Ook qua songwriting laat Fehler horen over veel vaardigheden te beschikken. Nummers lopen lekker, hebben de juiste lengte en zijn pakkend zonder onnodig lang in herhalingen te vallen. In de raspende en schreeuwende vocalen zit naar mijn smaak wat weinig variatie, maar dit zorgt er wel weer voor dat het hele album naast dynamisch, melancholisch en melodieus ook rauw, lomp en ruig blijft klinken. De productie klinkt ietwat vlak (met name in drumgeluid), maar helder en laat voldoende ruimte voor alle partijen. Het klinkt alsof de ruwe master opnames van de demo versie van dusdanige goede kwaliteit waren dat hier en daar nog wat  gefinetuned is en het daarna ook zo gelaten is. En dat komt de muziek absoluut ten goede. De invloeden liggen voor de band bij acts als Crowbar, Torche, Mastodon en High on fire en van daaruit hebben ze een mooie eigen geluid weten te creëren. Samen met een prachtige hoes door Comaworx is dit een debuut dat kwalitatief staat als een huis. Ik heb de band nog niet live mogen aanschouwen, maar wanneer zij dit niveau ook op de bühne weten neer te zetten, dan is Fehler zeker een band die de komende jaren flink kan gaan groeien.  “Dissona” is in het geheel te beluisteren op http://3voor12.vpro.nl/#!/luisterpaal/albums/Fehler.html dus ga dat vooral doen!

TMP: 80/100

Fehler- Dissona (Hammerheart Records 2012)

1. First rites
2. Revelations
3. Vanity
4. Plagues and strangers
5. Affluenza
6. Knife chase
7. Dreams of lead
8. Kingdoms
9. Miserablist