merrimack

Balmog – Vacuum

Het Spaanse Balmog passeerde hier recent nog middels de split met Sartegos en klopt nu alweer op onze deur met de derde langspeler “Vacuum” onder de arm. “Svmma fide” uit 2015 draait hier regelmatig haar rondjes. Benieuwd of “Vacuum” dat ook zal doen. Aan de formule werd alvast amper gesleuteld –  zwartmetaal die het resultaat is van een kruisbestuiving tussen de Zweedse (Watain en consorten) en Franse scene (denk Merrimack) – en ook de obligatoire doodskop vinden we alvast op de cover terug. De nieuweling klinkt misschien net dat tikkeltje mysterieuzer dan haar voorgangers doordat er her en der rituele koortjes (“Gignesthai” en “…sed semper vivit occisus“) of gesproken vocalen in de songs verwerkt zijn. Zoals Balmog lopen er ondertussen tig bands rond op onze aardkloot maar qua uitvoering, songwriting, riffs die blijven hangen (“Hodegitria“), mooi soleerwerk (“Come to the pulpit“) en sound (opgenomen in de Moontowers Studio en gemastered in de Necromorbus Studio) valt hier niets op aan te merken waardoor het trio tot de bovenlaag van de submoot behoort. “Vacuum” zal haar weg naar mijn platenspeler dus wel vinden, hoewel ze het niet haalt ten opzichte van “Svmma fide“.

JOKKE: 79/100

Balmog – Vacuum (War Anthem Records/Blackseed Productions/Pulverem Mortis Productions 2018)
1. Qui immolatus iam non moritur…
2. Eating the descendant
3. Hodegetria
4. Vigil of the blinds
5. Inde deus abest
6. Come to the pulpit
7. Gignesthai
8. …sed semper vivit occisus

Kaosophia – Serpenti vortex

Eén blik op het ronduit fantastische artwork van David Glomba en we weten wat voor vlees we in de kuip hebben met Kaosophia. Juist ja, van occultisme doordrongen black metal. Deze Oekraïners opereerden eerst onder de ietwat vreemde bandnaam Cotard Syndrome (zeldzame psychische aandoening waarbij iemand de waan heeft dat hij dood is, niet bestaat of dat zijn organen of bloed ontbreken). Sinds 2011 doen ze het echter als Kaosophia en met “Serpenti vortex” zijn ze toe aan een tweede langspeler. Het duurde vier jaar alvorens het kwartet – voor de opnames aangevuld met drummer Amorth – op de proppen komt met de opvolger van “The origins of extinction” en dat lange wachten wordt absoluut beloond want “Serpenti vortex” is een absolute aanschaf voor liefhebbers van onder andere Ascension, Blaze Of Perdition, Merrimack en Chaos Invocation. De melodieuze gitaarpartijen tillen de snelle occulte black metal naar een hoger niveau met “Fall into singularity” als kroonjuweel. Het majestueuze gevoel dat een band als Mgła weet neer te zetten, duikt ook in deze song op. Het stemgeluid van vocalist Morthvarg – die zijn teksten zowel in het Engels als Oekraïens schreeuwt – leunt bovendien dicht tegen dat van diens zanger M aan. In “Устремляясь к предвечному” zit subtiele koorzang verscholen waardoor Batushka even komt piepen, maar nergens wordt het zo bombastisch als bij deze Polen. Kaosophia rekt haar nummers nooit te lang uit wat resulteert in korte krakers zoals de titeltrack of “Прощение в крови“, dat op het einde van een swingende drumbeat voorzien is. Enkel het afsluitende “В могиле бытия” duurt met zes en een halve minuut wat langer en is ook de minst snelle song van de plaat. Akoestische gitaren geven deze track extra cachet alvorens het gaspedaal uiteindelijk toch terug tot aan het gaatje ingeduwd wordt voor haar zinderende finale. “Serpenti vortex” is voorzien van een uitstekend geluid dat maakt dat alle instrumenten duidelijk hoorbaar zijn en de snelle passages nergens in een geluidsbrij verzanden. Eigenlijk valt er maar één negatief puntje van kritiek aan te merken en dat is dat 33 minuten wat aan de magere kant is, maar het is wel een meer dan uitstekend half uur!

JOKKE: 86/100

Kaosophia – Serpenti vortex (Lamech Records 2017)
1. Enter the devotion
2. Устремляясь к предвечному
3. Fall into singularity
4. Serpenti vortex
5. Прощение в крови
6. Event horizon
7. В могиле бытия

Merrimack – Omegaphilia

Parijs: de stad van de liefde. Op de albums van Merrimack valt er echter niet veel romantiek te bespeuren want deze Parijzenaars spuien al meer dan twintig jaar haat en verderf vanuit de diepste hellekrochten. Wie het reilen en zeilen van de Franse black metal scene volgt, zal ongetwijfeld wel één van Merrimack’s albums in zijn of haar platenkast hebben staan. Ten huize jokkemans is dat in ieder geval zo met elk album dat ze sinds “Of entropy and life denial” uit 2006 hebben uitgebracht. En laat ik maar meteen de plot van deze review verklappen: ook het nagelnieuwe “Omegaphilia” zal zijn weg naar mijn collectie ongetwijfeld snel vinden. Gitarist Perversifier is er als enige uit de begindagen nog bij maar voor het eerst is wel eenzelfde line-up te horen op twee opeenvolgende platen. Hopelijk blijft dit zo, want de huidige bezetting is ongetwijfeld de sterkste die de band al heeft gehad. Desondanks is “Omegaphilia” wel vijf jaar in de maak geweest, maar liever wat langer wachten om dan kwaliteit voorgeschoteld te krijgen natuurlijk. “Cauterizing cosmos” wordt ingeluid met allerhande ritualistische geluiden en zorgt voor een eerste pandoering van zodra de instrumenten hun intrede doen. “The falsified son” gaat echter nog een stapje verder met zijn in 6/8ste walsende tremolo-riffs waarbij alle muzikanten laten zien dat ze in bloedvorm verkeerden tijdens de opnames. In het begin van “Apophatic weaponry” laat het kwintet de razernij even voor wat het is en worden de doom-regionen succesvol verkend alvorens terug van jetje te geven. Daarna volgen een paar minder opzienbarende, maar nog steeds oerdegelijke black metal songs totdat stemkunstenaar Aldrahn (The Deathtrip, ex-Dødheimsgard) zijn opwachting maakt in “Cesspool coronation” en van toegevoegde waarde blijkt te zijn met zijn vuilbekkerij. De langste song van het album staat naar goede gewoonte helemaal aan het einde en middels de nodige dynamiek en afsluitende sacrale gezangen kan “At the vanguard of deception” de aandacht de volle negen minuten volhouden. Over de gehele lijn bekeken is “Omegaphilia” een erg sterke plaat. Aanrader!

JOKKE: 87/100

Merrimack – Omegaphilia (Season Of Mist 2017)
1. Cauterizing cosmos
2. The falsified son
3. Apophatic weaponry
4. Gutters of pain
5. Sights in the abysmal lure
6. Cesspool coronation
7. At the vanguard of deception

VI – De praestigiis angelorum

Eigen aan de black en death metal scene is dat er serieuze kruisbestuiving is tussen bands onderling. Velen komen niet voldoende aan hun trekken door in één band te spelen en houden er daarnaast nog talloze andere bands/projecten op na. Dikwijls over landsgrenzen heen. Voorbeeld van een band rond drie bezige bijtjes is het Parijse VI waarvan de bandnaam verwijst naar de zesde engel van de Apocalyps (Openbaring 9:13 tot Openbaring 9:15 in de Bijbel). Spilfiguur INRVI maakt ook deel uit van Aosoth en de live-bezetting van Antaeus evenals bassist BST die tevens de drijvende kracht achter Aosoth is en ook bijkluste bij onder andere Aborted, Balrog en The Order Of Apollyon. Drummer Blastum hanteerde de stokken in het verleden bij Merrimack en, oh verrassing, Aosoth en Antaeus. Driemaal raden welke stijl we van VI mogen verwachten? Juist ja, knetterharde black metal met die typisch Franse dissonantie diep in de riffs geworteld en met een geluid dat bij momenten wel héél hard op Aosoth lijkt. Het nut van deze band ontgaat me hierdoor wel een beetje (zeker met de recente en opkomende Aosoth releases), maar wie ben ik om deze vrolijke fransen te verbieden om een lekkere pot black metal te maken? Het gebodene klinkt immers donker, gevaarlijk, beklemmend, onheilspellend en furieus. En ik geef toe een tikkeltje experimenteler en technischer dan Aosoth (zoals geëtaleerd wordt in “Il est trop tard pour rendre gloire. Ainsi la lumière sera changée en ombre de la mort”), maar dan moet je wel al een heel diepgravende dissectie van beide bands doen. Thematisch handelt “De praestigiis angelorum” over de afwezigheid van verschijningen van engelen en legt dus een duidelijke link met hun eerste EP “De praestigiis daemonum” waarop de alom aanwezigheid van demonen bezongen werd. Hulde trouwens ook voor het knappe artwork van het Nieuw-Zeelandse BNB Illustration & Design dat de plaat siert. Liefhebbers van Aosoth kunnen blindelings toehappen als ze geen genoeg kunnen krijgen van deze stijl. Ook geschikt om uw kennis van de Franse taal op te krikken!

JOKKE: 81/100

VI – De praestigiis angelorum (Agonia Records 2015)
1. Et in pulverem mortis deduxisti me
2. Par le jugement causé par ses poisons
3. La terre ne cessera de se consumer
4. Regarde tes cadavres car il ne te permettra pas qu’on les enterre
5. Une place parmi les morts
6. Voilà l’homme qui ne te prenait pas comme Seigneur
7. Il est trop tard pour rendre gloire. Ainsi la lumière sera changée en ombre de la mort
8. Plus aucun membre ne sera rendu

Blaze Of Perdition – Near death revelations

Life on the road can be hard”. Niet alleen dienen bands soms honderden kilometers in aftandse busjes af te leggen wanneer ze op tour zijn en zorgen pannes, monsterfiles, diefstal, corrupte douaniers, gore slaapplekken, maffiose concertorganisatoren en meer van dat onheil voor stress (en bijbehorend avontuur natuurlijk), soms resulteert dit spijtig genoeg ook tot roadkill, denken we maar aan Metallica of Decapitated. Ook die andere Poolse band Blaze Of Perdition kreeg met deze nachtmerrie af te rekenen toen op 2 november 2013 hun busje betrokken was bij een ongeval waarbij bassist 23 het leven liet en frontman Sonneillon en drummer Vizun ernstig gewond raakten. Na een verwerkings- en revalidatieproces werd duidelijk dat de mannen niet bij de pakken zouden blijven zitten en werd beslist om met de band verder te gaan, wat nu resulteert in de release van de derde volwaardige plaat “Near death revelations”. Bij de titel van het album hoef ik dus geen tekeningetje meer te maken (dat deed graficus Mentalporn reeds). Net zoals op de twee voorgangers staat de nieuwe plaat weer tot aan het gaatje vol met kwaliteitsvolle (orthodoxe) Zweedse stijl black metal met oog voor detail, prachtig artwork, goed geschreven songs, krachtige heldere, maar toch rauwe productie, uitstekende instrumentbeheersing en artistieke bandpresentatie. Daar waar de invloeden van een Watain in het verleden veel duidelijker aanwezig waren, heeft de band nu meer aan een eigen sound gewerkt en gevonden. Blaze Of Perdition heeft altijd wat in de schaduw van landgenoten Behemoth en Mgła gestaan, maar verdient het absoluut om door meer metalheads gehoord en ontdekt te worden . Deze Poolse duivelaanbidders spelen geen repetitieve of atmosferische black metal, waardoor er heel wat gebeurt in de nummers die afklokken op zeven à twaalf minuten (op “The tunnel” na dat een aanloopje op en woordspeling met het afsluitende “Of no light” vormt). Interessant en pakkend riffwerk, melodieuze solo’s, moordende drumtempo’s,  creepy intermezzo’s, experimentele vocalen, …you name it. Blaze Of Perdition weet van genoeg hout pijlen te maken om via de spanningsboog, die voortdurend gespannen staat, met dodelijke precisie op ons af te vuren. Check het in het Pools gezongen openingsnummer of het sterke “Into the void again” er maar al eens op na. Liefhebbers van Ascension, Merrimack of Valkyrja moeten deze band zeker eens een kans geven. Knappe plaat die de twee voorgaande albums (“Towards the blaze of perdition” uit 2010 en “The hierophant” uit 2011) zelfs nog overtreft. “What does (not) kill you, makes you stronger!

JOKKE: 85/100

Blaze Of Perdition – Near death revelations (Agonia Records 2015)
1. Królestwo niczyje
2. Into the void again
3. When mirrors shatter
4. Dreams shall flesh
5. Cold morning fears
6. The tunnel
7. Of no light