metalcore

Gaerea – Limbo

Misantropen aller landen, verenigt u! De poorten naar de hel staan wagenwijd open, maar als het van Gaerea afhangt kom je er niet in. Voor de ietwat achteloze lezers, een korte uiteenzetting: “limbo o / m (religie) (rooms-katholiek) plaats voor de zielen van mensen die niet als zondaars kunnen worden beschouwd en dus niet naar de hel gaan, maar die niet gedoopt zijn en dus ook niet tot de hemel worden toegelaten.” Wie wil er nu niet een eeuwigheid in de wachtkamer blijven zitten? Zeker als die wachtkamer tot de nok gevuld is met getormenteerde zielen die na een elusief aantal dagen wegrotten tussen hemel en hel van hun eigen geest een Abu Ghraib voor gevorderden hebben gemaakt. Het is op dit soort mentale constructie dat de nieuwe langspeler van het Portugese vijftal werd gebouwd. Auto-destructieve verlangens, perpetuele eenzaamheid en een allesomvattend nihilisme staan op thematisch vlak centraal, en passen als geen ander bij de desolate edoch meeslepende riffs die de heren voortbrengen op Limbo. De auditieve golven op deze plaat durven uit onverwachte hoek komen. Naast onweerlegbaar strakke blastbeats en hypnotiserende black metal tremolo, is er ook ruimte voor post-invloeden en doomriffs. Daar giet Gaerea echter met momenten nog een laagje hard- of metalcore over. Of dit onder stimulans van de nieuwe schoonfamilie is laat ik in het midden, maar Season of Mist heeft alleszins weten helpen met een ontiegelijk propere productie en mastering. De hardcore riffs waren ook op debuutplaat “Unsettling whispers” hoorbaar, maar het geheel klonk op deze voorganger rauwer en daardoor eerlijker. Er lijkt de laatste jaren een subtiele trend te zijn ontstaan waarbij traditionele black- en death metal bands opteren om elementen uit hardcore in hun muziek te weven – wat zeker bonuspunten qua agressiviteit en intensiteit kan opleveren. Op “Limbo” gaat de band wat mij betreft soms iets te ver in die richting, wat gek genoeg net het omgekeerde effect kan opleveren. De riffs klinken catchy op momenten dat ze net ijskoud en genadeloos zouden mogen zijn (“Urge“), en het geheel komt zo soms te braaf of gepolijst over (“To Ain“). “Limbo” dreigt daardoor met momenten zijn net veelbesproken ziel te verliezen en de nummers weten me daarom minder bij te houden dan ik zou willen. Ben je echter opgezet met heel deftige songwriting, een dijk van een sound en een imposante beheersing van de bespeelde instrumenten, dan gaat deze kritiek mogelijks niet aarden. De in totaal net onder de 52 minuten afklokkende LP is nu eenmaal met momenten écht meeslepend en hondsbrutaal. Gaerea gaat in januari 2021 op hun tour doorheen Europa met Harakiri For The Sky, en dat ze naast een epische post-band gaan schijnen lijkt me vanzelfsprekend.

JULES: 81/100

Gaerea – Limbo (Season of Mist 2020)
1. To Ain
2. Null
3. Glare
4. Conspiranoia
5. Urge
6. Mare

These Mountains Are Ghosts – Klaar om de wereld te veroveren

Soms weet een band je te verbazen met hun debuut. Minder vaak betreft het een band uit de -core scene. En nog minder vaak gaat het over een locale band. Wel, These Mountains Are Ghosts is er zo eentje. Hun debuut “Demon horde” laat een verpletterende indruk na en hierover wordt bassist Ruben aan de tand gevoeld.  (fLP)

Ik vind het verdomd moeilijk om een etiket op jullie te plakken. Zeg eens zelf, hoe zou je These Mountains Are Ghosts omschrijven?
Die vraag krijgen we geregeld, en ik vind het zelf ook altijd moeilijk om daar op te antwoorden. Officieel maken we hardcore/metal, maar ik denk zelf dat dat een beetje kort door de bocht is. Onze muziek valt nu niet bepaald in één hokje te plaatsen. We schrijven ook nooit nummers vanuit het oogpunt om een bepaald genre te benaderen of een bepaald publiek aan te spreken, maar eerder nummers die voor onszelf goed klinken en uitdagend zijn om te spelen. We zijn allen ook erg beïnvloed door verschillende bands, wat het ook interessant maakt. Eén van die bands is ongetwijfeld Mastodon, wat ook wel terug te vinden is in onze muziek denk ik, maar ook bands als Converge, Baroness, Gospel, Tool, Black Sabbath, Pink Floyd,… klinken regelmatig door onze radio’s.

Zelf ben ik uiterst positief over jullie eerstgeborene, doch ben ik wat op mijn honger blijven zitten als het over de zang gaat. Ik ben niet zo thuis in het genre dat jullie spelen, maar voor mij mocht er meer kracht, rauwheid en definitie in de zang zitten. Wat vinden jullie van deze opmerking?
Zang is altijd iets smaak gebonden. De ene vind het te gek, de andere vind het dan weer niets. Dat zal altijd wel zo blijven denk ik, eender welk genre je je in begeeft. Met These Mountains Are Ghosts proberen we altijd niet te cliché uit de hoek te komen, ook wat zang betreft. Daarnaast staat de zang bij ons ook nooit op de voorgrond in een nummer, wat bij veel bands wel het geval is, maar zit het meer mee in de mix met de rest van de instrumenten. Dit is een bewuste keuze geweest, waar nog altijd geen spijt van hebben.

“Demon horde” is voorzien van prachtig artwork. Zit er meer achter?
Toen de grote lijnen voor het album uitgezet werden zijn we ook meteen beginnen nadenken over artwork. “Demon horde” zou een concept plaat worden, en we wilden een totaal pakket afleveren. We zijn toen uitgekomen bij Joachim Cols die ons artwork uiteindelijk ook gemaakt heeft. Hij heeft van ons de teksten en de muziek gekregen, en is van daaruit beginnen werken. Het artwork is een resultaat van zijn visie op de teksten, hier en daar bijgestuurd door ons natuurlijk.

Afgaande op verkoop of eender welke andere parameter die jullie belangrijk vinden; wanneer is “Demon horde” een succes?
Voor ons is “Demon horde” nu al een succes. We hebben een plaat neergezet waar we zelf heel tevreden over zijn. We hebben hard gewerkt om dit resultaat te bereiken, dus in dat opzicht zijn we zeker tevreden. Als er nu ook nog eens veel albums en shirts worden verkocht maakt dat het plaatje helemaal compleet natuurlijk. Verder hopen we ook nog zoveel mogelijk shows te kunnen in respons op “Demon horde“.

Als ik het goed begrepen heb, is These Mountains Are Ghosts een band die het DIY-principe hoog in het vaandel draagt, daar jullie gitarist Jesse Sampermans zelf de productie van “Demon horde” ten hande nam. Kan je het opnameproces eens toelichten?
Het opnameproces is inderdaad erg DIY. Dit maakt dat we voor alles onze tijd kunnen nemen, daar we niet echt gebonden zijn aan een strak studioschema waar elke minuut betaald dient te worden. Dat draagt ongetwijfeld ook bij aan het eindresultaat. We hebben echt onze tijd genomen om alle nummers zo goed mogelijk naar voren te brengen. Als voorbereiding doen we altijd pre-recordings, dit om een idee te vormen van hoe de nummers op plaat zullen klinken en of er eventueel hier en daar nog enkele aanpassingen dienen te gebeuren. Daarna zetten we van alle nummers clicktracks uit en nemen we heel recht toe – recht aan de gitaar lijnen op. Eens dit klaar is kunnen we dan de drums opnemen, waarna de gitaar- en baslijnen volgen. Als laatste komt er dan nog een laagje zang en guestvocals over. We proberen ook altijd enkele leuke effecten in de nummers te verstoppen, zoals: synths, stylofoon, shakers,…

Onlangs heeft drummer Tom De Bruyne jullie verlaten om persoonlijke redenen. Zijn stijl bepaalt een groot deel van These Mountains Are Ghosts’ geluid. Gaat het lukken een waardige vervanger in de rangen te sluiten?
Het feit dat Tom uit de band gestapt is, is uiteraard een zware klap geweest voor ons. Hij was niet alleen een steengoede drummer, maar ook een goede vriend. We respecteren zijn keuze en blijven hem uiteraard steunen in zijn verdere carrière. Op dit moment valt Bart Geyskens om alle shows te kunnen spelen, waarvoor we hem zeer dankbaar zijn. Naar de toekomst toe zien we wel hoe het loopt, een waardige vervanger vinden zal niet eenvoudig zijn maar we komen er wel!

Na slechts één demo werden jullie opgepikt door Funtime, een niet onaardig label. Wat zijn jullie verwachtingen (van het label)?
Onze verwachtingen van het label werden reeds ruimschoots ingelost. Johan is een zeer fijne kerel die echt wel veel tijd zijn gesignde bands steekt. Wij hopen vooral op veel promo, shows,… Iets wat op dit moment zeker goed lijkt te komen.

These Mountains Are Ghosts is ongetwijfeld een live-band, als ik zie hoeveel optredens jullie erop na houden. Staat er een uitgebreide Europese tour in de planning? Het is tijd om het buitenland te veroveren, me dunkt.
These Mountains Are Ghostsis altijd al een live band geweest. We proberen steeds zoveel mogelijk shows te spelen. Het heeft een tijdje stil gelegen door de opnamens van “Demon horde“, maar nu deze uit is proberen we weer zoveel mogelijk shows te spelen om promo te maken, en dat lijkt aardig te lukken. Er zijn al een aantal coole shows gepasseerd, zoals: support voor Gallows in de MOD, Funtime Fest in Aarschot en er komen ook nog een aantal hele coole shows aan. Ik denk dan aan de show als support voor Drums Are For Parade in Antwerpen op 26/10 en als support voor Diablo Blvd. in Maaseik op 27/10. We hebben naar de toekomst toe nog geen Europese tour vast gelegd, maar hebben hier zeker al aan gedacht. Misschien dat we hier najaar 2013 werk van maken!

Hoe zien jullie These Mountains Are Ghosts in pakweg 5 jaren?
Ik denk dat  These Mountains Are Ghosts altijd muziek zal maken vanuit hetzelfde standpunt, namelijk: nummers schrijven die we zelf goed vinden en waar onszelf in kunnen terugvinden. Het is en blijft een uitlaatklep, een manier om stoom af te laten en een boodschap naar de buitenwereld te brengen. We moeten ons kunnen amuseren op het podium, en van zodra dat het geval is, is het voor ons een geslaagde avond. Naar de toekomst toe zal  These Mountains Are Ghosts zeker en vast opnieuw de studio in duiken en hopen we nog meer optredens spelen.

These Mountains Are Ghosts – Demon horde

Laten we onmiddellijk maar uit de biecht klappen: ik loop niet hoog op met hardcore. Muzikaal en inhoudelijk is het vaak zo simplistisch dat kleuters het zelfs te eenvoudig vinden. Moslimgewijs loopt de jaartelling in de hardcore scene dan ook enkele decennia achter, aangezien twintig jaren na ontketening uiteindelijk ook “Reign in Blood” de harde gasten hun gehoor bereikt heeft. Idem dito voor de melodieuze inslag, die At the Gates begin jaren negentig al introduceerde. Maar soit, ik heb er geen verstand van, laten we het daarop houden. Waar ik wel verstand heb, is het verstaan van goede muziek. These Mountains Are Ghosts brengt met “Demon horde” hun debuut uit en dat mag gehoord worden! Ik plaats ze gemakkelijkheidhalve in het straatje hardcore, maar These Mountains Are Ghosts is zoveel meer. De jonge snaken gedragen zich als hyperactieve instrumentengeselaars en laten geen seconde verloren gaan om ADHD-gewijs ons te bekogelen met hun sonische chaos. Ik denk dan onmiddellijk aan het oudere Mastodon. Zonder verpinken: “Demon horde” kan moeiteloos concurreren met een plaat als “Remission”, luister maar eens naar “Harmbringer”. De negen composities zijn druk, technisch van een hoog niveau en zeer gevarieerd door de vele tempowisselingen. Zo krijgt “Death of me” halverwege een ommezwaai naar een enorm swingend gedeelte dat nadien overgaat naar een haast stoner uitbarsting. Iedere keer je het album beluistert, hoor je nieuwe ontdekkingen. Enig minpunt is de zang; hij mist kracht en identiteit. Als de rauwere gastzangers hun entree doen, gebeurt dat niet onopgemerkt. Ik hoop dat dit euvel positief zal evolueren in de toekomst. Ik weet zeker dat These Mountains Are Ghosts een topspeler kan worden. Mits hard werk, veel steun (van het label) en nog meer geluk spelen ze de finale van de Champions League. Het talent is ongetwijfeld aanwezig.

fLP: 81/100

These Mountains Are Ghosts – Demon horde (Funtime 2012)
1. Demon horde
2. Torn apart
3. Tempest of the depths
4. The blackest curse
5. Death of me
6. Destroyer of worlds
7. Harmbringer
8. Robbers of the wasteland
9. Burning psalms