mystagogue

Mystagogue – And the darkness was cast out into the wilderness

Duivel-doet-al Maurice De jong – of Mories voor de vrienden – opereert het liefst solo en de geluiden die hij daarbij onder de noemer van één van zijn elvendertig projecten (waarvan Gnaw Their Tongues en Cloak Of Altering de meest bekende zijn) produceert, zijn meestal moeilijk behapbaar en verteerbaar. Mories is immers niet vies van wat rare kronkels in zijn muziek en doorspekt zijn avangardistische creaties regelmatig met bakken noise. Dat hij ook meer “normale” black kan schrijven, bewijst hij op “And the darkness was cast out into the wilderness” waarop hij samenwerkt met Laster’s Wessel Damiaen (verder ook actief bij Nevel, Willoos en Verval). Mystagogue is de naam waarmee beide heren de luisteraar acht nummers en een klein half uur lang inwijden in allerhande mystieke overtuigingen. Op basis van de bandnaam, het intrigerende hoesontwerp en de aangesneden thema’s zoals metafysica en occultisme verwachten jullie misschien rituele of orthodoxe black waar het kaarsvet vanaf druipt, maar die vlieger gaat toch niet op. Mystagogue’s sound neigt naar wat vele nieuwere Amerikaanse bands zoals een Woe of Void Omnia doen maar waarvan het geluid duidelijk gestoeld is op oude bands en zit hierdoor bij Vendetta Records op de juiste plaats. Natuurlijk schemeren er ook de nodige Scandinavische invloeden door, maar het is toch moeilijk om hier een overduidelijke Zweedse of Noorse stempel op te plakken. “Here in the white silence of the dawn” straalt een zekere positiviteit en lichtheid uit en doet me daardoor zelfs wat aan oude Deafheaven denken (wat Mories van die vergelijking vindt, lezen jullie hier). “A nacreous-tinted halo of bright sorrow” valt nog positief op door de spoken word samples die voor afwisseling zorgen met Mories zijn hoge krijsen die soms ook net lijken over te slaan wat een cool timbre creëert. Daar waar de muzikale schrijfselen van veel stijlgenoten in lang uitgesponnen nummers uitmonden, houdt Mystagogue de touwtjes strak in handen met compacte en overzichtelijke nummers waarbij de zweep er goed op ligt en waarbij af en toe subtiele ondersteunende keys te bespeuren zijn die voor extra grandeur zorgen. “And the darkness was cast out into the wilderness” kan tellen als eerste statement!

JOKKE: 82/100

Mystagogue – And the darkness was cast out into the wilderness (Vendetta Records 2019)
1. Bereaved of light
2. The gift of grief upon the black earth
3. And the darkness was cast out into the wilderness
4. Here in the white silence of the dawn
5. And shrieking winds lash the oceans into madness
6. A nacreous-tinted halo of bright sorrow
7. Nothing but the night-black mantle
8. The splendour of our demise

Dodenbezweerder – Zwarte sluiers & Rehearsal tape 20/02/2019 & 27/02/2019

Recent kwam Maurice De Jong op Addergebroed aan het woord in het kader van het op til zijnde debuut van Mystagogue. Deze duivel-doet-al heeft echter nooit aan één project genoeg, zodoende verscheen er recent ook een nieuwe EP van Dodenbezweerder waarvoor Mories samenwerkt met drummer Santino Van der AA (Aardling, Hypothermia). Eerder verschenen al twee geïmproviseerde (!) rehearsal tapes (gratis digitaal in huis te halen via de Bandcamp-pagina) en de EP in kwestie getiteld “Zwarte sluiers” is een voorbode voor een eerste langspeler die in 2020 verwacht wordt en waarvan ook al een tipje van de (zwarte) sluier werd opgelicht. De band heeft haar naam alvast niet gestolen want de twee nummers die het duo ons op de EP voorschotelt, klinken als een rituele bezwering die in goed verscholen ondergrondse krochten leek te hebben plaatsgevonden en een über-lügüber sfeertje uitwasemt. Santino stuurt een pulserende doombeat doorheen de kille echoënde atmosfeer waarin allerhande verwrongen kreten, schelle uithalen, oorschurend geschreeuw en gorgelend geprevel begraven zijn. De vochtige schimmel druipt dan weer van de snijdende en bijtende gure riffs. Op de één of andere manier sijpelt er een subtiele Urfaust doorheen deze grafherrie, want net zoals haar landgenoten, wekken deze trage bezwerende klanken een hallucinogeen effect op, maar dan met een meer uitgesproken black metal-karakter. Vooral de eerste rehearsaltape weet me in een sepulchrale trance te brengen, klaar om één of ander kerkhof te ontwijden. De tweede rehearsaltape, die een week na de eerste ingespeeld werd, laat een toegenomen lo-fi ‘necro-feel‘ horen, maar het zou een brug te ver zijn om te beweren dat deze onmenselijke klanken bij onderstaande necrofiele verlangens opwekken. De gitaareffecten in “Zalf de voeten van het hoofdeloze lichaam” belichamen als het ware het klaroengeschal van de dood. De “Bestorming van de hemel” lijkt dan weer met duivels en manisch klinkend orgelspel gepaard te gaan dat opdoemt vanuit diens hysterische zwartgalligheid. Nadien nemen deze begrafenisklanken een meer berustend karakter aan wanneer je wordt “Opgeslokt door de ontzielde leegte“. Dodenbezweerder grossiert als geen ander in de productie van “Weemoedige liederen van de dood“, dat staat als een omgekeerd kruis op een graftombe. Op basis van de eerder vermelde teaser van de aankomende langspeler, lijkt Dodenbezweerder daar voor een nóg meer verstikkende en beklemmende aanpak te gaan. Dat belooft!

JOKKE: 81/100 (EP: 82/00; Rehearsal 1: 81/100; Rehearsal 2: 79/100)

Dodenbezweerder – Zwarte sluiers (Eigen beheer 2019)
1. Verstenigd en verdelgd
2. Zwarte sluiers over dode gezichten

Rehearsal tape 27/02/2019 (Eigen beheer 2019)
1. Zalf de voeten van het hoofdeloze lichaam
2. Bestorming van de hemel
3. Opgeslokt door de ontzielde leegte
4. Weemoedige liederen van de dood

Rehearsal tape 20/02/2019 (Eigen beheer 2019)
1. Untitled
2. Untitled

Mystagogue – Nog steeds geen fan van de mensheid

Over een maand brengt Vendetta Records het debuut “And the darkness was cast out into the wilderness” van Mystagogue uit. Het is de zoveelste Nederlandse black metal-band die ons weet te bekoren en bovendien is het een nieuw project van Mories, de bezieler achter Gnaw Their Tongues en tientallen andere projecten (we zijn de tel ondertussen kwijt geraakt). Omdat hij middels Mystagogue eens een andere kant van zichzelf laat zien, besloot ik het creatieve brein enkele vragen voor te schotelen, waarbij ik op zijn tenen trapte als het over moderne black metal ging. (JOKKE)

Dag Mories, we kennen jou voornamelijk van allerhande avantgardistische black metal en noiseprojecten zoals Gnaw Their Tongues en Cloak Of Altering. Met Mystagogue bewandel je meer traditionele black metal-paden. Werkte het verfrissend om eens niet zo veel buiten de lijntjes te “moeten” kleuren?
Ja, afwisseling van spijs doet eten. Maar buiten de lijntjes kleuren gaat altijd geheel vanzelf. Ik maak nooit een vooropgesteld kader voor mijn muziek, hoewel ik met Mystagogue wel een bepaald geluid/idee voor ogen had: to the point, catchy en pakkend, maar ook duister en atmosferisch. Het moest vooral niet dissonant, moeilijk of ontoegankelijk zijn, dat heb ik al zoveel gedaan.

Je bent in ontzettend veel bands actief en hebt ondertussen al honderden song geschreven. Waar blijf je al die energie en vooral ook inspiratie voor muziek en teksten vandaan halen? Geen schrik dat het vat vol ideeën op een bepaald moment uitgeput zal zijn?
Ja daar zit ik altijd een beetje over in, maar toch vloeit er nog steeds vanzelf muziek uit mij…sterker nog, ik loop over van de ideeën, meer dan ik ooit zal kunnen realiseren. Aan muziek zit tevens ook een ambachtelijke kant: hoe meer en langer je het maakt, hoe makkelijker en (hopelijk) beter het wordt. Waar de ideeën vandaan komen? Geen idee. Alles is zo’n beetje om te zetten naar muziek en het is ook een (voor mij) makkelijke uitlaatklep.

Vanwaar de drang om naast de vele projecten die je hebt lopen, toch ook nog Mystagogue op te richten? Besloot je nummers te schrijven na Mystagogue’s oprichting of werd de band in het leven geroepen naar aanleiding van allerhande materiaal dat je in de loop der jaren geschreven hebt, maar waarvoor er geen plaats was in je andere projecten?
Nee, ik had de wens om dit soort black metal te gaan maken. En al best heel lang. Ik heb een erg lange tijd gewacht met het benaderen van drummers want het is al even geleden dat ik nog met een drummer van vlees en bloed heb gespeeld, dus dat vond ik ook best weer spannend. Maar ik ben op een gegeven moment toch maar gaan mailen, want het werd weer eens tijd om in een ‘echte’ band te spelen. En Wessel wilde het gelukkig wel proberen. Na de eerste paar nummers schreef de rest van plaat zich haast vanzelf. We hebben me z’n tweeën de plaat in mekaar gezet.

Ga je Mystagogue naar het podium nemen of beschouw je de band louter als studioproject?
De bedoeling is wel om veel te gaan spelen. We hebben beiden volle agenda’s maar live spelen is zeker het doel! (Ondertussen werd Mystagoue bevestigd voor het Big Ass Metal Festival op 21 september in Utrecht; ADDERGEBROED)

Een mystagoog of hierophant is een persoon die anderen initieert in mystieke overtuigingen, en een opvoeder of een persoon die kennis heeft van de heilige mysteries van een geloofssysteem. Vanwaar de keuze voor deze naam? Beschouw je jezelf als een mystagoog?
Oh nee absoluut niet. Ik ben best wel geïnteresseerd in mystieke en occulte zaken, maar zeker geen autoriteit op dat gebied. De naam vind ik wel wat hebben, maar zoek er niet teveel achter. Het beestje moest een naam hebben. Na wat brainstorming bleef deze over.

Daar ik niet over teksten beschik, vroeg ik me af waar de nummers zoal over handelen?
De teksten spelen zich voornamelijk in mijn eigen fantasiewereld af. Ik denk graag in beelden en zo ontstaan de teksten ook. Ze zijn heel visueel. De onderwerpen zitten dicht bij de gebruikelijke black metal onderwerpen (religie, de dood, geschiedenis, de natuur, extreme emoties, …) maar ik gooi er nog een ’18de eeuws romantisch poëzie’-sausje overheen, omdat die periode me altijd heeft gefascineerd.

De albumtitel lijkt me door haar lange formulering een Bijbelse betekenis of invalshoek te hebben, correct? Op de “Abyss of longing throats” plaat van Gnaw Their Tongues preek ook al een nummer met een sterk gelijkaardige titel (“And they will be cast out into utter darkness”). Is er een link?
De titel is ook zo’n beeld dat ik heb bij ‘het’ of ‘een’ scheppingsverhaal: dat bij het creëren van licht ook de duisternis gecreëerd moet worden. In het Engels kan je dat zo mooi formuleren met het woord “cast“, dat is zo’n groot gebaar bij zoiets abstracts als ‘de duisternis’. Ik doe altijd maar mijn ‘ding’ en waarschijnlijk snapt niemand écht wat ik bedoel en dat is eigenlijk best prima. En ja de Bijbel: eindeloze inspiratie (ik ben trouwens niet gelovig).

Het hoesontwerp van “And the darkness was cast out into the wilderness” intrigeert me enorm. Ik bespeur o.a. figuren die met de dood te maken hebben. Wie ontwierp dit mysterieuze design en is er een link met de albumtitel?
Er is geen link met de titeln maar de hoes heb ik zelf gemaakt. Ik creëer eigenlijk al mijn eigen artwork. Iemands anders artwork voor mijn muziek voelt heel raar. Bij een paar collaboraties en split LP’s heb ik niet zelf het artwork gemaakt, maar voor de rest doe ik alles zelf. De hoes is min of meer spontaan ontstaan en is bijna een soort ‘collage’ geworden van afbeeldingen van de dood en het occulte.

Op basis van de bandnaam en de occult uitziende cover, had ik eerlijk gezegd rituele of orthodoxe black metal verwacht. De sound van Mystagogue heeft echter weinig van doen met dit deel van de scene en leunt veel dichter aan bij het geluid van moderne USBM-acts zoals Void Omnia of Woe. Welke bands beschouw je zelf als invloed voor de muziek van Mystagogue?
Beide bands die je noemt spreken me erg weinig aan haha. Ik denk dat het een kwestie van referentiekaders is waardoor je die sound erin hoort. Er is geen directe invloed, maar ik realiseerde me dat de muziek waar ik het meest naar terugkeer vaak de rauwe toegankelijkere, melodieuze en simpele black metal is. Ik ben een beetje moe van moderne black metal om heel eerlijk te zijn. Behalve tal van oude Griekse en Noorse black metal luister ik bijvoorbeeld naar oude Sargeist en vele andere Finse black metal bands, ook een band als Shroud of Satan die hele simpele catchy muziek speelt maar met het juiste gevoel en rauwe black metal zoals de labels Black Gangrene, the Throat en Signal Rex uitbrengen. Maar heel vaak heb ik een muzikaal idee, maar komt er heel wat anders uit. Mystagogue klinkt naar mijn mening als geen andere band.

Je hebt al verscheidene niches binnen black metal bewandeld. Zo breng je met Hagetisse ruwe black metal, Golden Ashes is eerder atmosferische en door synths gedreven black, je hebt de avantgarde-klanken van Cloak Of Altering en De Magia Veterum, Grand Celestial Nightmare gaat dan weer eerder de symfonische toer op en Mystagogue produceert een modern Amerikaans geluid. Zijn er bepaalde black metal substromingen waar je een hekel aan hebt en die je wellicht nooit zelf muzikaal zal verkennen?
Oeh, je doet mijn hart zeer door de term ‘modern Amerikaans geluid’ in de mond te nemen. Alles wat ik doe, vind ik altijd vrij old school, of het is een hommage aan een bepaalde oude stijl. Ik heb helemaal niets met nieuwe black metal. Ik geloof dat dat niet voor mij is. Heel veel nieuwe black (behalve vaak de raw black metal dingen) klinken ‘slap’. Het is wel goed geproduceerd en ze spelen goed maar het mist iets: ‘het’ gevoel, venijnigheid, iets zieks, iets echt duisters. Ik hoop dat Mystagogue dat een beetje heeft. Ik hou van black metal die klinkt alsof hij gemaakt is door een freak, die niet helemaal goed bij zijn hoofd is, er dubieuze opvattingen op nahoudt en bij zijn moeder in de kelder woont. Niet de black metal die klinkt alsof ie gemaakt is door intellectuelen, kunstacademiestudenten of ex-hardcore lui. Die is niet voor mij.

Oei en ik vind “Here in the white silence of the dawn“, door de positieve vibe die het nummer uitstraalt, zelfs wat naar oude-Deafheaven neigen. Godslastering waarschijnlijk?
Oe..ai ai..Deafheaven is inderdaad een beetje wat ik hierboven bedoelde haha. Neen, daar ben ik geen fan van. Ja, het nummer bevat wat majeurakkoorden maar naar mijn mening klinkt het eerder triomfantelijk.

Je hebt wel een punt. ‘Modern Amerikaans geluid’ is misschien wat fout verwoord. Ik doelde eerder op een sound die neigt naar wat vele nieuwere Amerikaanse bands doen maar waarvan het geluid duidelijk gestoeld is op oude bands.
Ah OK, …dat is beter.

A nacreous-tinted halo of bright sorrow” bevat een spoken word-sample. Wat is de bron van dit fragment en waarom past het bij dit specifieke nummer?
Dat ben ik zelf en het is een klein stukje uit een gedicht van Gustav Flaubert ‘The dance of death‘. Ik heb die tekst vaker gebruikt bij Gnaw Their Tongues. Hij heeft een geweldige sfeer en ik vond die passages passen bij dit nummer.

And the darkness was cast out into the wilderness” verschijnt via Vendetta Records, een label dat ik perfect bij deze muziek vind passen. Heb je lang moeten zoeken naar een geschikte labelpartner?
Neen, ik heb een paar mails rondgestuurd en Vendetta reageerde vrijwel meteen. En ja, veel toffe black metal met de juiste sfeer op het label, dus dat matchte wel.

Was Mystagogue een éénmalig iets of ben je van plan nog een vervolg aan het debuut te breien?
Neen, zeker niets eenmalig. Ik heb al schetsen voor nieuwe nummers. Maar eerst maar eens kijken wat de plaat doet, oefenen, optreden en dan voorzichtig aan nieuwe materiaal werken.

Je bent enkele maanden geleden vader geworden. Wat doet het vaderschap zoal met een mens en kijk je nu anders tegen de wereld en de mensheid aan?
Het slokt bijna alle vrije tijd op hehe, maar eigenlijk is er niets veranderd aan mijn kijk op de dingen. Kan nog komen natuurlijk, maar ik ben volgens mij niet veel veranderd, misschien nog grumpier door slaaptekort. Ik maak me iets meer zorgen over ‘de staat van de wereld’ want je wilt natuurlijk dat je kind ook een normaal leven mag hebben. Maar ik ben nog steeds geen fan van de mensheid.

Ten slotte nog enkele vragen met betrekking tot je erg uitgebreide discografie. Op welke release ben je het meest trots en waarom?
Erg moeilijke vraag!. Ik heb zoveel gemaakt! Deze vraag zou ik elke dag anders beantwoorden.
Gnaw Their Tongues’ “All the dread magnificence of perversity” is gemaakt in een rare geestelijke periode. Die plaat is erg donker en heel spontaan ontstaan. Er is weinig over nagedacht, die is er zo in één keer uitgekomen, dat zijn vaak de mooiste platen. Erg zieke sfeer…oprecht ‘naar’…goed gelukt.
De Magia Veterum’s “The divine antithesis” is een compositorisch hoogtepunt. Ik heb er erg lang aan gecomponeerd, zowel de muziek als de teksten. Beide zijn erg complex.
Seirom’s “1973” is niet echt black metal (eerder shoegaze, ambient, drone), maar een zeer persoonlijke dubbelplaat. Ook erg goed gelukt naar mijn mening.
Gnaw Their Tongues’ “Genocidal majesty” is een meer recenter werk, maar ook echt een overgangswerk. Bijna geen black metal meer, meer industrial en power electronics. Bijna in zijn geheel vormgegeven met abstracte geluiden. Nare nare misantropische plaat.

Is er een release waar je echt niet meer achterstaat en die je ooit volledig zou willen overdoen?
Niet echt. Er zijn wel wat productionele beslissingen op platen die ik opnieuw zou willen doen. Of bepaalde platen die ik echt te snel en nonchalant heb gemixt maar ik heb geen muzikale beslissingen waar ik spijt van heb.

Wat is je meest populaire project en release?
Gnaw Their Tongues is waarschijnlijk het meest populaire. Welke release weet ik niet. Gnaw Their Tongues dingen verkopen bijna allemaal wel goed. All het oude werk is uitverkocht.

Als je je muzikale bezigheden tot één project zou moeten beperken, het welke zou dat dan zijn?
Onmogelijk..zo wil ik niet leven haha.

Welk eigen nummer zou men op je begrafenis moeten spelen?
Seirom’s “C major