Necromorbus Studio

Stench – Venture

Over het Zweedse Stench had ik al veel positieve dingen gelezen dus besloot ik hun meeste recente worp getiteld “Venture” eens aan een kritische luisterbeurt te onderwerpen. Bij aanvanger “Archways” weet ik niet goed wat ermee aan te vangen. Deze simplistische uptempo song hakt er op een hoog tempo in maar het staccato tempo spreekt me niet zo aan. Opvolger “The vast” combineert een snelle start met mid-tempo extreme metal in de rest van de song waarin de geest van Dissection rondwaart. De band krijgt voortdurend het predicaat death metal opgepind, maar daar ben ik het toch niet volledig mee eens. Net zoals de eerder vernoemde Zweedse grootmeesters is het een mix van black en death metal die je te horen krijgt, hoewel de vocalen overduidelijk de black metal kant opgaan. “The road” klinkt avontuurlijk en minder recht voor de raap, net zoals “Small death”, hoewel de band (met twee Tribulation leden) hier precies niet zo goed weet welke richting ze wilt uitgaan. De song bevat enkele knappe passages, maar het zijn opnieuw de staccato drums die roet in het eten gooien en de riff die ze begeleiden hoor ik enkele keren terug op het album. In het bijna negen minuten durende en melodieuze “Celebration” zetten de Zweden hun beste prestatie neer. Het luchtige en zweverige bijna volledig instrumentale “Way” mist dan weer wat punch. De sound is lekker transparant maar toch heavy, dankzij de productie van Jonas Wikstrand (drummer bij Enforcer) die hiervoor in de befaamde Necromorbus Studio aan de knoppen mocht draaien. Wie graag op zoek gaat naar extreme metal platen die van het geijkte pad durven afwijken, zal aan dit “Ventures” een vette kluif hebben. Bij ondergetekende is het kwartje voorlopig nog niet gevallen.

JOKKE: 72/100

Stench – Venture (Agonia Records 2014)
1. Archways
2. The vast
3. Road
4. Small death
5. Celebration
6. Way
7. Venture

Nidsang – Into the womb of dissolving flames

Maar liefst 7 jaar heeft het Zweedse Nidsang nodig gehad om een opvolger klaar te stomen voor debuutplaat “The mark of death” uit 2007 (de EP “Streams of darkness” uit 2008 even niet meegeteld). Vorig plaatwerk heb ik nooit gehoord, maar wat dit onheilige trio op “Into the womb of dissolving flames” laat horen, gaat er bij ondergetekende in als zoete koek. We krijgen typische Zweedse orthodoxe black metal voorgeschoteld waarbij niet alleen demonisch geram voorbij raast maar waarbij het gevoel voor melodie niet uit het oog verloren wordt. Er passeren regelmatig melodische gitaarleads (check “Black void revelations”, “Layil” of “Abysmal origins“) die een echte meerwaarde vormen en de songs naar een nog hoger niveau tillen. Op de productie valt werkelijk niets aan te merken (kan ook niet anders want de plaat werd vereeuwigd in de Necromorbus studio van de Zweedse knoppentovenaar Tore Stjerna). Als je de laatste Watain maar platte kak vond, maar opgewonden raakt van hun ouder materiaal moet je deze plaat zeker eens checken. We hebben dit kunstje de laatste tijd al meermaals gehoord bij Chaos Invocation, Inferno, Merrimack, Ofermod, Flagellant of Blaze Of Perdition, maar de uitvoering is gewoon enorm sterk. Veel meer woorden vallen hier niet aan vuil te maken.

JOKKE: 87/100

Nidsang – Into the womb of dissolving flames (Pulverised Records 2014)

1. Black void revelations
2. The gathering shadows
3. The burning beyond
4. Layil
5. Veneration of the fiery blood
6. Eschatonic catharsis
7. Abysmal origins

Inferno – Omniabscence filled by his greatness

Dit is mijn eerste kennismaking met de Tsjechische blackies Inferno (ik denk dat er in elk land op deze aardkloot wel een band rond loopt die onder deze naam actief is). Het einde van 2013 komt stilaan in zicht en op de valreep ontdek ik hier nog een paar platen die mijn eindejaarslijstje grondig door mekaar schudden. Op Metal Archives lezen we dat de band reeds sinds 1996 actief is en sindsdien een dertigtal releases op de mensheid heeft losgelaten, waarvan naast een hoop demo’s, splits en EP’s dit “Omniabscence filled by his greatness” full album nummer 6 is. Na een onheilspellend intro krijgen we 5 langgerekte nummers te verwerken die alle tussen de 7 en 11 minuten van je kostbare tijd vragen. Maar het is de moeite waard om hier tijd voor vrij te maken, zeker als je van een portie naargeestige en beklemmende black metal houdt in de stijl van Mayhem’s “De mysteriis dom sathanas” of het werk van een band zoals Ondskapt. De vrij lange nummers vervelen geen minuut, doordat de band erin slaagt om voortdurend met spanningsbogen te werken waarbij melodisch, soms dissonant, maar avontuurlijk gitaarwerk wordt afgewisseld met tragere mysterieuze passages en plotse acceleraties die op typische Zweedse toon voortrazen. De lage, donkere, van genoeg echo voorziene en in salpeterzuur gedrenkte vocalen van brulboei Adramalech maken het duivels plaatje verder af. De productie van de ondertussen erg gerenommeerde Necromorbus Studio past perfect bij dit soort kabaal en is gelukkig niet al té transparant, zodat er een mystieke sfeer en dreiging doorheen het album voelbaar blijft. Het erg knappe occulte artwork werd verzorgd door Teitan Arts, die zijn grafische kunsten ondertussen ook al voor die andere Tsjechische helden Cult Of Fire ter beschikking gesteld heeft. Om de één of andere duistere reden is deze band steeds onder mijn radar gebleven, maar daar komt vanaf nu verandering in. Of voorgaand werk van hetzelfde niveau is weet ik niet maar deze plaat gaat nog regelmatig toertjes draaien bij ondergetekende. Luistertip: “The vertical fissure of the most distant end”, maar via bijgevoegde YouTube link kan je ineens heel de plaat beluisteren.

JOKKE: 87/100

Inferno – Omniabscence filled by his greatness (Agonia Records 2013)

1. Pervasion…
2. The firstborn from murk
3. The funeral of existence
4. Revelations through the void
5. The vertical fissure of the most distant end
6. Metastasis of realistic visions