no solace

Kriegsmaschine – Apocalypticists

Als een donderslag bij heldere hemel worden we getrakteerd op de derde langspeler van het Poolse Kriegsmaschine, de andere band van Mikołaj Żentara en Maciej Kowalski (ofte Darkside) die er ook het geniale Mgła op nahouden. In afwachting van een nieuwe plaat van die laatste kunnen we ons alvast verkneukelen op “Apocalypticists” die er vier jaar na voorganger “Enemy of man” komt. Vanaf opener “Residual blight” hoor je eigenlijk meteen dat het duo ook in Mgła actief is en dan vooral door het sublieme drumspel van Darkside. Ik ken weinig black metal-drummers die zo’n schwung aan een song kunnen geven. Bijna nergens drumt de Pool rechtlijnig; ik vind dat er zelfs een zekere tribal-sfeer doorheen zijn percussie waait. Je zou bij momenten bijna je dansschoenen aantrekken om je tussen de Latino’s of Afrikanen op de dansvloer te begeven…en je ronduit belachelijk te maken. Door zijn moderne, inventieve insteek is Darkside voor een groot deel verantwoordelijk voor de sound van Kriegsmaschine en eerlijk gezegd vind ik de bandnaam ondertussen niet meer echt passend en misschien zelfs te beperkend voor de muzikale klanken van de heren. Je verwacht eerder rechtlijnig geram genre pantserdivisie Marduk en de industriële vibes die het oudere werk van Kriegsmaschine kenmerkten behoren ondertussen ook tot de verleden tijd. Maar laten we natuurlijk ook het heerlijke gitaarspel van M. niet onvermeld laten. De trage, hypnotiserende riffs brengen je zoals in “Lost in liminal” bijna in trance, een gevoel dat versterkt wordt door de drums die pirouettes rond de melodieën draaien. De cleane gezangen die in de titeltrack opduiken, creëren zelfs een beeld van indianenstammen die een bezwerende en onheilspellende dans rond een kampvuur uitvoeren. Ook in het meer dan elf minuten durende en met samples ingekleurde “The other death” eisen de drums met hun pulserend ritme alle aandacht op en stuwen ze de song naar een post-metal-achtige finale inclusief wijd uitwaaierende gitaarmelodie. Als afsluiter nog even meegeven dat de prozaïsche teksten van M. het apocalyptisch gevoel van de muziek perfect verwoorden: “…The body wrecked. The mind shattered. The soul destroyed. Ripe for apocalypse. And everything that constituted yourself, all the things you’ve done and those you could have. The joyous memories, the warmth and the calm. The silly thought that one day a change would come. The naive adolescence, off track with its dreams, but in the end – harmless and innocent. The anecdotes, and digressions and pauses. Those moments of bliss atop the green hills. The illusion of belief, justification and truth. All those things you’ve learned for later, for another life. And every word that could be spoken, every thought that could be born and all that could have been is now no more. Per plaat lijkt de agressie af te nemen, maar het apocalyptisch gevoel dat de muziek uitademt blijft groeien. Kriegsmaschine leidt ons met “Apocalypticists” dan ook al smalend lachend de ondergang tegemoet.

JOKKE: 88/100

Kriegsmaschine – Apocalypticists (No Solace 2018)
1. Residual blight
2. The pallid scourge
3. Lost in liminal
4. Apocalypticists
5. The other death
6. On the essence of transformation

Mgla – Exercises in futility

Het kan verkeren. Tien jaar geleden geboren als ruisende herriebak maar snel geëvolueerd tot heerser van de onderwereld. Mgla oogst respect van elke koffiedrinkende hipster tot zwart-wit doorverfde black metal fanatiekeling. Al jaren laten de mannen uit Krakau imago en muziek uitstekend hand in hand wandelen. Als de beste! Het feit dat ze blijven volharden in absolute nulcommunicatie en gezichtsloze entiteit kan immers niemand tegen de borst stoten. Mgla kan je niet betrappen op domme uitspraken of onnozel fotomateriaal. Duisternis is de kern van hun alles. En dat alles manifesteert zich des te meer in hun duivelse muziek. De mini’s en beide voorgaande albums zijn van buitenaardse kwaliteit en nieuweling “Exercises in futility” is – driemaal werf hoera – geen uitzondering daarop. Het gekende recept (u weet wel: geen titels, vunzige cover in grijswaarden en een gebrek aan randinformatie,…) wordt wederom herhaald en muzikaal stijgt het niveau net weer een tikkeltje meer. Pas op, hetzelfde lyrische gevoel overviel mij toen “With hearts towards none” verscheen, doch haalde “Groza” naderhand weer de bovenhand door haar surplus aan intensiteit. Op “Exercises in futility” lijkt echter geen vuiltje aan de lucht en Mgla brengt hun typische black metal – zoals geen ander dat kan – ten gehore. Als geen ander kunnen ze een simpele melodie zo uitpersen en oneindig laten klinken zonder dat de verveling toeslaat. Pompeuze, vaak mid-tempo drumbeats geven de nummers een oppeppend karakter. En de donkere rochel van opperpool M. maakt het simpelweg af. Meer subtiliteit is te vinden in het steeds technisch wordende drumwerk, wat zich uit in mooie roffels op cimbalen en een ware minisolo in “II“. Of het uiterst sfeervolle, en voor Mgla vernieuwend, synthlijntje op het einde van “V“. Ook het einde van de plaat is er eentje met de platte hand in het gezicht. Hear it yourself! Mgla, “Exercises in futility” – Alleen maar superlatieven.

Flp: 98/100

Mgla – Exercises in futility (Northern Heritage 2015)
Exercises in futility I
Exercises in futility II
Exercises in futility III
Exercises in futility IV
Exercises in futility V
Exercises in futility VI

Kriegsmaschine – Prism – Archive 2002 – 2004

Met “Altered states of divinity” en “Enemy of man” heeft Kriegsmaschine twee uiterst geile albums op hun conto staan. Deze Polen weten hoe te swingen! Samen met de laatste verscheen ook de compilatie “Prism – Archive 2002 – 2004“, want die periode heeft de band ook het een en ander uitgevreten. Het betreft vooral zeldzaam materiaal van oude splits en onuitgebrachte demo’s of promo’s. Voor mij is het ook snel duidelijk waarom heel wat materiaal nooit uitgebracht is. Want, liefste kinderen van de toekomst, dit is gewoonweg slecht! Vooral omdat je weet dat het gelijktijdig uitgebrachte “Enemy of man” de grenzen van black metal aftast en verfrissend uit de hoek komt. Het is hun echter vergeven. Iedereen leert eerst te stappen alvorens te lopen, nietwaar? Een ding staat vast: de nummers knallen! In de zin van: het gaspedaal wordt stevig ingedrukt en in alle simpliciteit ramt dit soort black metal je in stukken vaneen. De powerchords zijn zeer basic en tot vervelends toe al gebruikt bij elke beginnende band. Puristen onder jullie, laat dit de pret niet bederven als jullie hiervan een stijve krijgen! Ieder zijn fetisj. Een ander minpunt is de zang van de bij het straatvuil gezette Leatherface (who’s in da house, bitches!). Zijn strot klinkt venijnig en niet slecht voor black metaltermen, maar M. doet het nadien zoveel keren beter dat je blij bent dat de vuilkar is langsgekomen. Nog een minpunt is het bij wijlen erbarmelijk spelniveau. In “Apostle of plague” moet je al toondoof zijn om je niet te ergeren aan de vals gestemde gitaren. Nog een minpunt (of pluspunt, dit kan beide kanten uit) is hun cover van “In hate of Christ” van Countess. Het nummer is een pak beter uitgevoerd dan het originele, maar een slecht nummer blijft slecht. Je merkt het, vooral minpunten worden genoteerd. Vooral omdat ik weet dat Kriegsmaschine het wel kan. Dat bewijzen ze ten heden dage en daarvoor slagen ze met grote onderscheiding. “Prism” however, is voor black metal freaks die geen boodschap hebben aan uitdagende muziek en zweren bij oud gekend werk. Ieder zijn meug. Mij mag het allemaal wat meer uitdagender zijn.

Flp: 43/100

Kriegsmaschine – Prism – Archive 2002 – 2004 (No Solace 2014)
1. Prism
2. Ma’aseh bereshit
3. A thousand voices
4. Unto wormfeast flesh
5. Apostle of plague
6. Bloodfetish
7. Hands of the plague master
8. B.T.S.
9. Devotee (Son of the god supreme)
10. In hate of Christ
11. The flame that burns inside
12. Stigma
13. Flagrum
14. Deathcult supreme
15. Nuclear
16. Goathammer sorcery
17. Uberhate
18. Last dusk of a dying world

Kriegsmaschine – Enemy of man

Mikołaj Żentara, M. voor de vrienden, weet het allemaal niet meer zo. Destijds begon hij Kriegsmaschine (klinkt als een tank, toch?) en voerde hij zijn muzikale escapades uit in Mgła. Ondertussen zijn de rollen omgekeerd en host Mgła doorheen Europa en beperkt de oorlogsmachine zich enkel tot veldslagen in de studio. “Enemy of man” is Kriegsmaschine’s tweede album na een pauze van maar liefst negen jaren! Ik heb het nut van beide bands afzonderlijk nooit echt begrepen, want de gelijkenissen zijn verbluffend. Nu ja, beiden vissen in dezelfde vijver en het is niet dat een klinkt zoals, pakweg Archgoat. Moeten we daar rouwig om zijn? Neen. Een vreugdedansje zou eerder op zijn plaats zijn, want meneer M., Mikołaj Żentara voor de vrienden, weet genialiteit om te zetten in klank. Opener “None shall see redemption” doet me onmiddellijk denken aan Deathspell Omega, maar dan minder over the top en minder agressief. Een naam die regelmatig terugkeert. Kriegsmaschine weet een goede balans te vinden tussen origineel voor de dag komen en toch vertrouwd te klinken. Schouderklopjes voor het gitaarwerk, maar zeker en vast ook voor het uitstekende gedrum van Darkside. Het is een pak meer gevarieerd dan de grijze middelm…, uh, zwarte metal band. De verschillen met het vorige “Altered states of divinity” zijn enorm. Kriegsmaschine is volwassen geworden, kiest voor eigenzinnige composities en een (naar black metal normen) glasheldere, doch organische productie. Het is begrijpelijk dat fans van het eerste uur hem minder pakkend en minder agressief vinden. Negen jaar zeker? Maar na dat gehuil komt begrip. Kriegsmaschine valt niet in herhaling en blijft toch trouw aan zijn roots.

FLP: 82/100

Kriegsmaschine – Enemy of man (No Solace 2014)
1. None shall see redemption
2. Lies of the fathers
3. Farewell to grace
4. Asceticism and passion
5. To ashen havens
6. Enemy of man