Óreiða

Zalmoxis – A nocturnal emanation

Zalmoxis. Een Duitse one man black metal band met een compleet onleesbaar logo die in 2010 werd opgericht en waarbij ik het in Keulen hoor donderen. Voor de naam werd inspiratie gevonden bij de Griekse geschiedschrijver Herodotus die Zalmoxis in zijn historische boeken vermeldt. Hij was een god die door de Getae en de Daciërs nabij de Hellespont werd vereerd en mystieke kennis over de onsterfelijkheid van de ziel zou hebben meegebracht uit het Oude Egypte. Achter Zalmoxis schuilt de illustere figuur Entheogen die tevens actief is bij A Binding Spirit, Ås en Fortress of the Olden Days, drie andere soloprojecten van het heerschap die me ook niet meteen iets zeggen. Het was echter het mysterieus ogende en verbluffende artwork van Nether Temple Design dat me over de streep trok om deze EP een kans te geven. “A nocturnal emanation” telt slechts één track maar dat is er dan wel één die op net geen vijfentwintig minuten speeltijd afklokt. Deze compositie kan haast als één langgerekte occulte toverspreuk beschouwd worden. Langzaam zwellen de ritualistische klanken en helder gezongen mantra’s aan, gevoed door repetitief drumwerk en dissonante gitaren. Het geheel badend in een dikke ondoordringbare en magisch aanvoelende laag waarin je je best volledig kan laten onderdompelen om de beleving compleet te maken. Een hallucinogene gitaarriff beukt minutenlang eenzaam op je geestestoestand in waarna subtiele postrock gitaarlijntjes zich bij de basisriff voegen om te exploderen in een zwartmetalen (o)orgasme vol huiveringwekkend gekrijs en uptempo drumspel. Songstructuren en harmonieuze conventies legt Entheogen moedwillig naast zich neer. De Duitser uit zijn primaire gevoelens en diepste zielenroerselen via epische cleane vocalen en getormenteerde screams, het ene moment introspectief, even later ontaardend in zelfontbranding. “A nocturnal emanation” is een EP die heel wat van de luisteraar vraagt, maar eens je je weg door de op het eerste gehoor ondoordringbare structuren gevonden hebt, openbaart er zich een verslavend mystiek hoorspel. Aanrader voor wie bands als Óreiða, toevallig nog een band uit de Signal Rex-stal, of het dissonant spul waarvoor Fallen Empire Records berucht was, wel kan smaken.     

JOKKE: 84/100

Zalmoxis – A nocturnal emanation (Signal Rex/Triumphant Cadaver 2020)
1. A nocturnal emanation

De Pankraker

Ondergetekende had de eer om gisteren als laatste interimkracht De Pankraker over te nemen. Een twee uur durende black metal trip met ondermeer mijn persoonlijke top 3 qua Belgische black metal platen. Enjoy!

JOKKE

Playlist:
1. Volahn – Chamalcan
2. Twilight – 8,000 years
3. Reverorum Ib Malacht – Etia si omnes, ego non
4. Óreiða – Blindur
5. Knokkelklang – Urstanken
6. Kvist – Vettenetter
7. Vargrav – Limbo of abysmal void
8. Lunar Aurora – Im Gartn
9. Predatory Light – Death essence
10. Uškumgallu – Dreams of blood
11. Gnipahålan – Inom det förgångna
12. Kwade Droes – Witte duivel
13. Gotmoor – Vergane glorie
14. Iconoclasm – Levend vuur
15. Paragon Impure – To Gaius part 1

Holocausto Em Chamas – לָשׁוֹן הַקֹּדֶשׁ

Het Portugese Candelabrum wist me recent met haar nieuwste langspeler “Portals” nog positief te verrassen, nu is het de beurt aan landgenoten Holocausto Em Chamas. Het duo heeft reeds een demo (“Sermões da montanha“) en een split met het geweldige Óreiða op haar palmares. Die laatste schafte ik aan voor het uitmuntende nummer van deze minder bekende IJslandse band en niet voor de zaaddodende black van de Portugezen. Op de debuutlangspeler “לָשׁוֹן הַקֹּדֶשׁ” (Hebreeuws voor “To the holy tongue“) laat het duo echter horen de nodige progressie gemaakt te hebben. De titel doet misschien overdreven occulte of orthodoxe toestanden vermoeden, maar dat is schijn. Holocausto Em Chamas houdt van primitieve, barbaarse en bijwijlen chaotische old school geluiden die de oorhaartjes van menig luisteraar zullen geselen en tormenteren. De kelderblack behoort tot de verleden tijd daar de productiekwaliteit er met rasse schreden op vooruit is gegaan, hoewel nog steeds ruw en met een gezonde dosis underground feeling. Griezelige doomy tracks als “Death messiah” en het met orgelklanken opgesmukte “Via crucis” zorgen met sneller werk als “Sermões da montanha” en het met death metal riffs geïnjecteerde “Narcotic invocation of the tormentor” (één van de sterkste nummers van de plaat) voor een mooie dynamiek. Het hieronder te beluisteren “Claustro dos mortos” bevat het beste van beide werelden en laat allerlei angstaanjagende geluiden horen die uit het dodenklooster opstijgen. Om tot de elite van de Portugese scene te horen, zal Holocausto Em Chamas nog enkele tandjes moeten bijsteken want niet alle riffs zijn even memorabel, maar ze zijn in elk geval wel op het goede pad.

JOKKE: 71/100

Holocausto Em Chamas – לָשׁוֹן הַקֹּדֶשׁ (Harvest Of Death 2018)
1. Coroado em espinhos
2. Pregador
3. Death messiah
4. Via crucis
5. Sermões da montanha
6. After the crucifixion
7. Narcotic invocation of the tormentor
8. Agonizing aura
9. From the catacombs
10. Claustro dos mortos
11. The sombre disciple

Nornahetta – Synesthetic pareidolia

Voor de meest obscure bands die er in de IJslandse scene ronddolen (Endalok, Óreiða), moet je bij het Portugese Signal Rex label zijn. Zij brengen de nieuwe (ondertussen reeds vijfde) EP uit van het anonieme duo Nornahetta. “Synesthetic pareidolia” is het kleinood getiteld en bevat één song die wel zestien minuten in beslag neemt. Bij Nornahetta staat “improvisatie” centraal en het statement “No rehearsal / No writing / Only death” maakt duidelijk wat we kunnen verwachten: rauwe, lelijke underground black metal die piept en kraakt en de geest van het genre perfect weet te capteren. Ten opzichte van het ouder werk ligt het tempo wat lager en het psychedelisch bezwerend karakter wat hoger. Het is dan ook de eerste keer dat Nornahetta ons zo’n lange “song” voorschotelt. We zijn net niet halfweg als het plots opduikende enerverende gitaarwerk ons aan het Duitse Katharsis doet denken. Na een kwartier herrie mondt “Synesthetic pareidolia” uiteindelijk uit in donkere noise. Wie dit wel kan smaken en de oude EP’s in één keer aan zijn of haar collectie wil toevoegen, kan het best op zoek gaan naar “The psilocybin tapes“-verzamelaar die alle vijftien songs bevat. Enkel voor de liefhebbers van écht underground spul.

JOKKE: 75/100

Nornahetta – Synesthetic pareidolia (Signal Rex 2017)
1. Synesthetic pareidolia