post-rock

Secrets Of The Moon – Black house

Secrets of the Moon is altijd al een omstreden band geweest. Een black metal kern met wisselende invloeden, een occulte thematiek en een aparte marketing strategie. Zo wilden de Duitse heren bijvoorbeeld geen promo voeren voor hun album “Seven bells” uit 2012, ook al stonden er een paar grotere namen op de lijst met gastmuzikanten. Helaas, zoals het soms wel eens wil gaan met bands die per se deel willen uitmaken van het “rijk der speciaal doenerij” ging het uiteindelijk bergaf in 2015 met “Sun“. Overwegend slecht neuzelende cleane zang door een zanger die zelf vaak nasaal klinkt, goedkope Katatonia invloeden en een schelle en toch modderige productie maakten van het album een soort depressieve post-rock abortus. Gezien de huidige trend waarin bands teruggrijpen naar hun roots en de terugkeer van de oudgediende bassist Daevas, koesterde ik echter een voorzichtige hoop. Niet dat ik iets heb tegen post-rock of depri-pop, de band was gewoon beter toen ze nog black metal speelden. Je leest het al aankomen, die hoop was tevergeefs. Sterker nog, de deur van “Black house” bevindt zich nog enkele treden lager en is enkel te openen door bands met voorgekauwde riffs die nog steeds/opnieuw doen denken aan een vermoeide Katatonia, een zeurderige stem die flirt met valse noten en wat pokke saaie drums. Kijk, ik snap perfect waarom een band weg wil van black metal. Ik snap ook geheel waarom een soort arty farty dark rock gegeven dan aantrekkelijk is. Maar als je het gaat doen, doe het dan tenminste – min of meer – goed en verkoop geen platte kak als een nieuw album. Geen enkele song gaat ergens heen. Alles wordt gewoon wat voor zich uit gegooid met een arm waarop iemand te lang heeft gezeten. We krijgen zwakke riffs met een slappe ritmesectie en een irritante stem. Een breakdown van dit album is zinloos, dus zal ik het houden bij een samenvatting. “Black house” zal zeker en vast bepaalde mensen aanspreken die houden van opvallend zwartgallige emo en niet te kritisch zijn op muzikaal vlak.

Xavier: 55/100

Secrets Of The Moon – Black house (Lupus Lounge 2020)
1. Sanctum
2. Don’t look now
3. Veronica’s room
4. He is here
5. Cotard
6. Black house
7. Heart
8. Mute God
9. Earth hour

Jade – Smoking mirror

Als de promo-biografie meer zegt over het gesteente waar de band zijn naam aan ontleent dan over band zelf, is dat naar mijn mening geen goed teken. Zeker niet als je die naam deelt met een hele hoop andere bands, zoals het reeds lang ter ziele gegane Canadese hair metal kwartet. Dit mini-cd schijfje is blijkbaar de re-release van het uit 2018 stammende debuut van een groep met leden uit Duitsland en Spanje. Het duo wil anoniem blijven, maar toch leuk op de foto staan samen. Niks nieuws in het Instagram-era, maar toch een beetje belachelijk. En dan nu de muziek, want na al het randgezwets moet ik echt zeggen dat die behoorlijk…”meh” is. Matige death metal met evenzeer matige post-rock gemixt tot een al bij al vrij matige release. Het geluid is niet geweldig vanwege de nogal digitale klank, maar het kan er mee door. De nummers zijn een beetje saai, maar wel atmosferisch en die kunnen er ook mee door, vooral omdat het er maar vier zijn. De drums klinken geprogrammeerd en werken een beetje op de zenuwen na het tweede nummer. De aandachtige lezer merkt het al, dit is niet meteen een must-have.

Xavier: 60/100

Jade – Smoking mirror (Pulverised Records 2019)
1. Jade emperor
2. Dead stone mask
3. Blossom
4. Smoking mirror