psychedelisch

Ufomammut – Oro: opus alter

Het zou zot zijn om te denken dat er enkel maar keuze is tussen kwantiteit en kwaliteit, alsof beide niet hand in hand door het leven kunnen. Toegeven, het valt niet vaak voor, maar je mag God danken op je blote knieën voor Ufomammut. Het Italiaanse trio slaagt erin om dit jaar het overtreffende tweeluik “Oro” te lanceren. Het eerste deel “Oro: opus primum” sloeg in als Hiroshima² en deed absoluut niet wanhopen op een inferieur vervolg. Ufomammut staat immers voor kwaliteit. Op “Oro: opus alter” is dat niet anders. Vanzelfsprekend leunt het tweede deel erg aan bij zijn voorganger, zoals ook het magnifieke artwork in elkaars vaarwater komt. De Italianen staan bekent om hun originele mix van stoner (zeker het gitaargeluid), sludge en psychedelisch geïnspireerde riffs met veel onderliggende ambient. Dat is het Amerikaanse Neurot Recordings ook niet ontgaan, want beide “Oro” platen (nu ja, cd’s, want de lp-versies komen uit op Supernatural Cat, Ufomammut hun eigen label) zijn onder hun goedkeurend oor uitgebracht. “Oro: opus alter” volgt helemaal dezelfde lijn als “Oro: opus primum”. Loodzwaar monotoon gitaargeweld wordt ondersteunt door resonerende synthpartijen. In feite is elk nummer één lang opbouwwerk om telkens tot een ontploffende climax te komen. Zonder ellenlang te herhalen zou een pak van de sfeer in het niets opgaan. En het is net die sfeer die centraal staat bij Ufomammut. Ook allerhande bijhorende geluiden (waarvan sommige ook op het eerste deel gebruikt worden, zoals in “Sublime”), achtergrond geschreeuw en verscheidene (neven)effecten dragen hiertoe bij. Nu, er is een wezenlijk verschil tussen beide opussen. Daar waar de eerste meer ingetogen is, zit er meer kruit in “Oro: opus alter”. De 5 lange nummers zijn net iets meer up tempo en tevens iets minder (nu ja) repetitief. Welke van de twee gouden (doordenker op kleuterniveau) schijfjes is nu de beste? Ze zijn enorm aan elkaar gewaagd en behoren samen tot het beste wat dit jaar in het muziekheelal is uitgekomen. Ufomammut, geef ze een standbeeld!

fLP: 93/100

Ufomammut – Oro: optus alter (Neurot Recordings 2012)
1. Oroborus
2. Luxon
3. Sulphurdew
4. Sublime
5. Deityrant

Ufomammut – Oro: optus primum

Wie had ooit verwacht dat Italië meer te bieden had dan eerste klas wijven? Uiteraard weten we wel beter, maar Ufomammut’s nieuwste is een schot recht in de roos. Twee jaar na het schitterende “Eve” presenteert de band “Oro: optus primum”, het eerste deel van een tweeluik waarvan dit jaar nog het andere in productie gaat. De compositie is onderverdeeld in vijf lange overvloeiende nummers die voort borduren op datgene waar Ufomammut heer en meester in is: het creëren van logge, uitgesponnen doomy, psychedelische, sludgy stoner riffs! Een omschrijving die kan tellen. Meer als voorheen spant het ambient-element de kroon. Openingsnummer “Empireum” is in feite één langgerekte opbouwsessie van twaalf minuten. Uiterst subliem en absoluut niet gehaast zwelt het nummer aan om over te gaan in het zwaardere “Aureum” waar de band zijn gekende stijl verder doordrukt. De krakende bas weegt loodzwaar door en de onafgebroken op de achtergrond klinkende drone synth filters maken het geheel uiterst sfeervol klinken. Vocalen worden slechts sporadisch gebruikt en dienen meer als sfeerschepper en opvulling, wat perfect bij het totale plaatje past. Een variant van het repetitieve keyboard deuntje van het eerste nummer komt terug in “Magickon” om zo mooi op te bouwen naar de drumintro van het opus magnum “Midomine” dat “Oro” afsluit. Deze haast tien minuten durende mastodont beukt erop los en ontziet niks of niemand met zijn alles verpulverende gitaarpartijen. Met deze muziek worden wolkenkrabbers gesloopt! “Oro” is, zowel de muziek als het artwork, – komt ie – goud waard. En het goede nieuws is dat er dit jaar nog zo eentje volgt!

fLP: 93/100

Ufomammut – Oro: optus primum (Neurot Recordings 2012)
1. Empireum
2. Aureum
3. Infearnatural
4. Magickon
5. Midomine