regarde les hommes tomber

Regarde Les Hommes Tomber – We zijn atheïsten die verhalen vertellen, geen bekeerlingen

Met het gloednieuwe “Ascension” breidt het Franse black metal kwintet Regarde Les Hommes Tomber een einde aan een conceptuele trilogie die in 2011 begonnen werd met hun self-titled plaat en een vervolg kreeg middels “Exile” uit 2015. Het duurde bijna vijf jaar alvorens de Fransen met het sluitstuk op de proppen kwamen wat bewijst dat die derde langspeler dikwijls een moeilijke bevalling is. Maar laat ik jullie geruststellen, want op “Ascension” horen we een Regarde Les Hommes Tomber in bloedvorm. Ik had een babbel met zanger T.C. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

© David Fitt

Proficiat met “Ascension“! Ben je nerveus nu de eerste reviews binnen komen en je het oordeel van fans en reviewers te horen krijgt?
Eigenlijk zijn we heel opgewonden en ongeduldig. Er werden reeds twee nummers vrijgegeven (“A new order” en “The renegade son“) waarop goede feedback kwam en ook de reacties van de media die de plaat al in haar geheel hoorden waren erg positief. We tellen nu echt af totdat de plaat voor iedereen beschikbaar is. Voor ons als band is dit één van de meest geslaagde dingen die we ooit gedaan hebben. We zijn erg opgetogen over het eindresultaat en hopen dat de plaat de luisteraar aanspreekt op een manier waarop ze dat voor ons doet. De eerste shows zijn gepland en daar zijn enkele grote bij zoals Hellfest en Roadburn, we staan te popelen! De twee volgende jaren worden een hectische rit voor ons.

De Fransen staan nogal bekend om hun chauvinisme. Gaat dat ook op voor jullie metal-scene? Krijgen jullie veel respect vanuit jullie thuisland of is de band populairder in het buitenland? 
We hebben een grote fanbase in Frankrijk, maar krijgen ook elders goeie feedback. De respons die we tijdens onze laatste Europese tour met Die Weg Einer Freiheit kregen, overtrof onze verwachtingen zelfs. We voelden ons niet als de openingsband, maar evenredig aan de headliner. Dat is erg bemoedigend. In Zwitserland en Nederland kregen we érg goede respons, maar we spelen overal graag hoor.

Week na week is er een immense instroom aan nieuwe metal-releases wat het haast onmogelijk maakt om alles op de voet te blijven volgen. Is het voor jullie gemakkelijk om bij elke nieuwe release een nieuwe groep mensen aan te boren? Wat is voor jullie de beste manier om nieuwe luisteraars aan te trekken? 
Hier zijn we eerlijk gezegd niet zo mee bezig. We hebben sinds ons debuut als band een trage maar gestage evolutie doorgemaakt en zijn erg trots op de dingen die we tot nu toe verwezenlijkt hebben. We hebben sinds de start veel shows gespeeld en hoewel het leven tijdens een tour soms hard kan zijn, is dat voor ons het allerbelangrijkste. Een goede show spelen is dan ook het beste wat je als band kunt doen om je muziek te promoten.

Hoewel er elk jaar veel goede platen uitkomen, zijn er slechts enkele die me emotioneel gezien zo hard kunnen raken als de releases de me destijds metal deden ontdekken. Welke recente platen hadden op jou hetzelfde effect als de klassiekers?
Het Franse label Antiq records bracht het debuut “Incandescente” van Malenuit uit. Ik vind dit een echt meesterwerk waarop black metal vermengd wordt met Franse folkmuziek en batcave…perfectie! Het laatste Véhémence album (“Par le sang versé“) is ook erg goed. Zelf ben ik een grote fan van Anorexia Nervosa en Nehëmah, twee Franse black metal-bands die spijtig genoeg niet meer bestaan. Recent luisterde ik ook veel naar niet-metal klassiekers zoals Clan Of Xymox en Depeche Mode en de laatste twee albums van Drab Majesty wakkerden mijn liefde voor goth rock terug aan.

© David Fitt

Ascension” is het sluitstuk van een trilogie die handelt over de meest opvallende protagonisten van de heilige geschriften die allemaal gevangen worden door het lot, de onvermijdelijk weg naar verlies en nederlaag. Hoe verhouden de drie platen zich tot mekaar zowel inhoudelijk als muzikaal?
De bandnaam is eigenlijk de sleutel tot het verhaal en kan vertaald worden als “kijk naar de val van de mensheid”, het overkoepelende concept van de band: de devotie en afwijzing van God, de moeilijke relatie tussen het goddelijke licht en de mensheid, de val van de genade. Al onze teksten zijn gelinkt aan Bijbelse mythologie.
Henoch, een vriend van ons, schrijft al onze teksten. De twee eerste platen focusten op een centraal thema: de val van de mensheid die verworpen en getormenteerd wordt door God, ondanks hun toewijding en liefde voor het goddelijke. Ze behandelden zowel deze val als de geboorte van een bewustzijn dat resulteerde in het afwijzen van hun Heer en alle principes van aanbidding gedurende hun ballingschap om uiteindelijk hun eigen god te worden en ‘op deze troon te zitten’, zoals het laatste nummer van “Exile” beschrijft. “Ascension” beëindigt de trilogie maar op een speciale manier. De teksten van de twee eerste platen lagen dicht tegen ‘klassieke theologie’, terwijl die van “Ascension” een eigen creatie zijn: een nieuw verhaal, een nieuwe mythe. Het fijne aan Bijbelse verhalen is dat ze veel ruimte laten voor verbeelding en interpretatie. Henoch deed dit op zijn eigen manier. Hij schreef een gepassioneerd en diep filosofisch verhaal geleid door oude mythen. Maar ik wil er niet te veel van verklappen!
Teksten zijn erg belangrijk voor ons. Er zit geen ideologische boodschap in onze muziek, we gaan puur op een creatieve manier met deze thema’s om. Deze symbolen zijn intens en sommen de concepten die we willen laten horen met onze muziek op, daarom gebruiken we ze. We zijn atheïsten die verhalen vertellen, geen bekeerlingen. Geen van ons is religieus, maar we zijn gefascineerd door de drie monotheïstische religies. Ze vormen een onuitputtelijke bron van inspiratie voor ons. Deze mythes beschrijven immers niet oude en verloren tijden, maar de huidige wereld waarin we leven. Dat maakt ze zo boeiend. De oude verhalen moeten op die manier gelezen worden, de analogie met de huidige wereld geeft ze hun sterkte. Ze werden in het verleden geschreven om de realiteit van vandaag te beschrijven en de toekomst te voorspellen.

Muzikaal gezien lijkt elke plaat meer en meer black metal-invloeden te bevatten. Was dat een overwogen beslissing of een organische evolutie?
We hebben onze eigen leidraad aangaande de muziek die we spelen, maar er is een grote evolutie hoorbaar tussen ons debuut en “Ascension“. Daar waar veel bands afzwakken of meer softe muziek beginnen spelen, deden wij het tegenovergestelde en staken nog een tandje bij op vlak van epiek en agressie. Op ons debuut vond je veel doom en sludge terwijl “Ascension” een erg brutale plaat is. We willen niet steeds dezelfde plaat uitbrengen. Wat de toekomst inhoudt, weten we niet! We willen onze muziek niet in hokjes steken. Sommige media labellen ons als een ‘post’ band, wat niet veel betekent voor ons. Regarde Les Hommes Tomber bestaat uit een stel vrienden met verschillende muzieksmaken, wat tevens onze kracht is denk ik. Sommigen van ons komen uit de pure black metal, anderen zijn fan van doom, heavy metal en zelfs AOR. We willen niet dat bandleden zich limiteren tot één enkel genre, daarom is onze muziek een mengeling van verschillende invloeden. We vertrouwen op deze diversiteit om van daaruit onze sound te bouwen. We hebben geen ‘directe’ invloeden, hoewel er wel een link naar bands als Drudkh, Amenra, Sargeist, Mgła, Dead Congregation, Forteresse, .. kan zijn, allemaal verschillende bands. Nogmaals, we bouwen onze muziek zonder volgens een model te denken, we zijn gewoon op zoek naar de beste manier om ons concept te brengen. We willen tijdens het schrijven niet gelimiteerd worden, we willen iets intens en spontaan creëren.

© David Fitt

Ik moet zeggen dat “Ascension” jullie best klinkende plaat tot op heden is. Wat deden jullie anders tijdens het opnameproces en zijn jullie 100% tevreden over het eindresultaat?
We zaten een hele maand in de Parijse Studio Sainte Marthe met Francis Caste die een fantastische job deed en bovendien ook artistiek betrokken was. Hij was als een zesde bandlid. We zijn 120% tevreden, ook al duurde het even. Onze muziek werd stap voor stap, jaar na jaar, album na album geschreven. We vertrouwen dat tijd creativiteit met zich meebrengt, simpelweg omdat kunst niet besteld kan worden. Spijtig genoeg zijn we geen band die kan schrijven tijdens het touren. We zouden wel willen, maar het lukt ons niet. We spelen atmosferische muziek waardoor we nood hebben aan een soort werkcontext om te componeren: een echte repetitieruimte, geen backstage. We hebben nood aan rust tijdens het schrijven om in harmonie te komen met onszelf, aan introspectie te doen zoals monniken in een klooster. Daarom duurde het zo lang.
Het schrijfproces voor deze plaat was niet zo eenvoudig. Nieuwe muziek creëren zonder jezelf te herhalen is voor elke artiest een uitdaging. We moesten onze comfortzone verlaten voor “Ascension“. Begin 2018, na het einde van onze laatste Europese tour, hadden we nood aan break. We speelden erg veel shows ter promotie van “Exile” uit 2015, wat absoluut fantastisch was maar ook erg vermoeiend. Enkele maanden later, startten we met repeteren en het componeren van nieuw materiaal. “Ascension” kwam op een natuurlijke manier tot stand en werd opgenomen in juli 2019. Het was een opwindende ervaring en we zijn erg tevreden over het eindresultaat. We staken bloed, zweet en tranen in deze plaat.

Voor de derde keer op rij werkten jullie voor het hoesontwerp samen met Førtifem, een grafisch designduo bestaande uit Adrien Havet en Jessica Daubertes. De covers van de eerste twee platen deden me denken aan het werk van Gustave Doré, terwijl het nieuwe artwork lichtjes anders is. Waarom werd de grafische stijl van de voorgangers niet doorgetrokken om een soort van consistentie doorheen de trilogie te bewaren?
We waren reeds fan van hun werk voordat we onze samenwerking startten. We zijn inderdaad erg geïnspireerd door artiesten zoals Gustave Doré, John Martin en Albrecht Dürer. Net zoals voor de productie van de plaat, hadden we ook voor het artwork een precies idee van wat we wilden voor ogen. Je hebt gelijk dat de stijl van de hoes van “Ascension” een beetje afwijkt. We zochten iets dat aan de ene kant het algemeen concept van de plaat gemakkelijk kon weergeven, maar aan de andere kant ook uniek was. En natuurlijk is de ontwerpstijl van Førtifem ook geëvolueerd. We zochten een episch beeld in lijn met onze sound en het concept van de plaat. We gaven hen de nummers met precieze aanwijzingen en ze kwamen enkele weken later, na wat over-en-weer gemail, met het eindresultaat op de proppen. Daar waar “Exile” eindigde met “The incandescent march“, de gloeiende tocht van duivelse krachten naar de hemel, start “Ascension” met het nummer “A new order” waarvan de tekst het artwork inspireerde. Het vuur symboliseert de viering van de komst van Lucifer en Lilith in het koninkrijk van God en het hemelgevecht tussen de aartsengelen en demonen. Je kan ook een nieuwe toren van Babel zien op de achtergrond, die heropgebouwd wordt na op “Exile” door God vernietigd te zijn geweest. Dit symboliseert de pretentie en ijdelheid van de mensheid versus de Vader die ze verachten. Er wordt al een goede clue gegeven aan het begin van de plaat over wie het gevecht gaat winnen, maar er volgen nadien nog enkele twists.

De eerste twee platen verschenen via Les Acteurs de l’Ombre Productions, maar voor “Ascension” besloten jullie met Season Of Mist samen te werken. Was de band klaar voor de volgende stap?
Het is nog te vroeg om daarover te spreken, maar we zijn tot hiertoe wel erg tevreden over onze samenwerking met Season Of Mist. Ons vorige label LADLO had een kleine structuur waarbij de medewerkers een ongelofelijke dosis energie in het ontwikkelen van bands zoals de onze staken via een intens underground netwerk van promotie en distributie. We hebben veel aan hen te danken en beseffen dat we zonder hen nu niet zouden staan waar we staan. We kozen nu voor Season Of Mist simpelweg omdat de kans zich voordeed. Het is een grotere structuur en niet tekenen zou een fout geweest zijn. Dit was nodig om de band verder te laten evolueren.

Jullie speelden al op een groot aantal festivals zoals Hellfest, Roadburn en Dour. Verkiezen jullie om voor een grote massa te spelen of eerder de meer intieme setting van een kleinere club show?
We zijn een live band en houden van beide. Elke show is uniek en elke keer willen we dat het publiek met een wereld in aanraking komt die ze nog nooit ervaren hebben, het maakt niet uit of ze onze muziek al dan niet kennen. Voor 10.000 man spelen op Helffest was ongelofelijk, maar we houden ook van kleinere clubs. De vibe is telkens anders, maar we zijn wel telkens gedetermineerd. Maar voor 80% moeite doen zou liegen zijn tegen de mensen die naar ons komen kijken. Elke keer geven we het beste van onszelf. We MOETEN dit doen tijdens elke fucking show. Dit is primordiaal voor ons.

Komt er een Europese tour aan ter promotie van de nieuwe plaat en doen jullie daarbij ook België en Nederland aan?
Momenteel staan er enkel shows in de buurlanden op de planning, maar we hopen dat een volledige tour zal volgen! We hebben een speciale collaboratie met Hangman’s Chair gepland op Roadburn en Dour, net zoals we enkele maanden geleden deden in Le Trianon in Parijs. We zullen twee sets spelen op Roadburn, de dag voor de samenwerking spelen we “Ascension” in zijn geheel. Ik moet je niet vertellen dat we hier heel fier op zijn. In oktober staan ook Brussel en Arlon op de planning.

Hebben jullie al een nieuw concept in gedachten voor de volgende plaat/platen?
Neen, momenteel denken we maar aan één ding: TOUREN!

Pénitence Onirique – V.I.T.R.I.O.L.

Met Regarde Les Hommes Tomber, The Great Old Ones en Paramnesia heeft het Les Acteurs de l’Ombre label enkele geweldige bands onder haar hoede. Hun nieuwste telg is het Franse duo Pénitence Onirique dat een intense en donkere vorm van avantgardistische black metal ten gehore brengt. Voor de verandering nog eens een black metal plaat die meteen uit de startblokken schiet zonder dat we middels een obscure intro in de juiste mood gebracht dienen te worden. Het duo injecteert de nodige elementen uit andere subgenres in haar atmosferische black metal wat duidelijk opvalt in het majestueuze “Le soufre” met haar in-reverb-gedrenkte gitaarsound die ontleend wordt aan shoegaze. Ik meende ook een continu aanwezige keyboardlaag te ontwaren die subtiel doorheen de gitaarpartijen verweven zit en het geheel van de nodige bombast en filmische epiek voorziet, maar in een statement op de website van de band staat te lezen dat er geen keyboards gebruikt werden bij de totstandkoming van “V.I.T.R.I.O.L.” en dat deze effecten afkomstig zijn van de gitaar. Het rustigere “Le sel” komt traag op gang en net wanneer mijn aandacht begint af te dwalen, hakken de melodieuze gitaarmelodieën in op mijn gemoed. In het riffwerk van de titelsong en de openingstrack zijn de invloeden uit de Zweedse school van de jaren negentig duidelijk hoorbaar maar ook de impact van landgenoten Blut Aus Nord valt niet te ontkennen. Met “Carapace de fantasme vide” krijgen we de meest radicale en epische song voorgeschoteld, hoewel melodie en extremiteit steeds hand-in-hand blijven gaan bij Pénitence Onirique. De enorm krachtige en moderne productie knalt echt uit de boxen, maar mist wel de nodige dynamiek,  waardoor de oortjes na driekwartier non-stop muzikaal verstikkend geweld even tot rust moeten komen. Ook klinken de drums té modern en digitaal naar mijn smaak. De debuutplaat van Déluge (“Æther“) – een andere band uit de LADLO-stal leed aan hetzelfde euvel. Over de visuele presentatie van de band kan echter niets negatief geschreven worden want Bellovesos (alle muziek) en Diviciacos (zanger/tekstschrijver) zijn twee heerschappen die hier zorgvuldig veel aandacht aan besteden. Zo is er het knappe artwork dat de thematiek van de plaat (een reis naar het aanvaarden en begrijpen van de dood) stijlvol weergeeft en de artistieke fotografie die aan bands als Laster en Terra Tenebrosa doet denken. Met “VI.T.R.I.O.L.” heeft deze kakelverse band mijn interesse absoluut weten wekken en ben ik benieuwd naar wat we in de toekomst nog van hen mogen verwachten.

JOKKE: 78/100

Pénitence Onirique – V.I.T.R.I.O.L. (Les Acteurs de l’Ombre 2016)
1. L’âme sur les pavés
2. Le soufre
3. Le sel
4. V.I.T.R.I.O.L
5. Carapace de fantasme vide

Déluge – Æther

Op gebied van blackened postcore/post-black metal lopen er met Celeste en Regarde Les Hommes Tomber bij onze zuiderburen enkele sterke internationale spelers rond. Het uit Metz afkomstige gezelschap Déluge kan zonder blikken of blozen aan dit rijtje toegevoegd worden. Met “Æther” zijn ze, na een demo, toe aan een volwaardig debuut en het is vrij straf wat deze jonge band nu reeds in de vingers heeft en in een klein uurtje laat horen. Wat bij opener “Avalanche” meteen opvalt is de moderne harde maar transparante sound die uit de boxen knalt. De sterk gecompresseerde sound mist hierdoor wel wat dynamiek en zorgt ervoor dat de zondvloed aan machinaal klinkende blasts en niet aflatende stroom aan screams en riffs wel wat eentonig kan worden bij een plaat met zulke lange speelduur. Door het hoge black metal gehalte mag je het Duitse Downfall Of Gaia en Australische Hope Drone ook gerust als referenties neerschrijven. De postcore invloeden zitten hem vooral in de vocale aanpak van brulboei Maxime. Dat zijn vier kompanen hun instrumenten goed onder de knie hebben moge duidelijk zijn. In tracks als “Appât”, “Houle” en “Naufrage” zegeviert bodemloze agressie hoewel subtiele vrouwenzang, cleane gitaren en samples met natuurfenomeengeluiden zoals gedonder, regen en een stormachtige zee sporadisch voor wat fijngevoeliger tegengewicht zorgen. “Mélas | Khōlé” bevat een gastbijdrage van Alcest’s Neige en hoewel deze song best wel wat atmosferische passages bevat, zou het mij niet eens opvallen als ik het niet zou weten. Het instrumentale negen minuten durende “Klarträumer” vormt met een pianopassage het welgekomen rustpunt hoewel deze song naar het einde toe toch ook weer uitmondt in een maalstroom aan geselende gitaren en het betere blastwerk. Het knappe artwork van Valnoir (Metastazis) verdient een extra vermelding en schreeuwt om een vinyluitgave. De té lange speelduur en té moderne productie zijn kleine kritiekpunten maar voor de rest is dit een knap debuut waar de heren best trots op mogen zijn.

JOKKE: 80/100

Déluge – Æther (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2015)
1. Avalanche
2. Appât
3. Mélas | Khōlé
4. Naufrage
5. Houle
6. Klarträumer
7. Vide
8. Hypoxie
9. Bruine

Regarde les hommes tomber – Exile

Kijk, de mannen vallen! Figuurlijk. Want vallen doen ze niet echt. Integendeel zelfs. Na hun debuut “Regarde les hommes tomber” uit 2013 gaat het voor de band uit havenstad Nantes stijl omhoog. Grote Franse festivals, zoals Hellfest, en tevens ook Roadburn mogen van de bucketlist geschrapt worden. Hun aanzien steeg exponentieel. En verdorie terecht ook! Regarde les hommes tomber tovert niks nieuws uit hun mouwen. Opnieuw is het artwork erg geïnspireerd door Doré. Opnieuw weerklinkt een zeer stevige en volle moderne productie. De nieuwe zanger zijn stem is niet zo verschillend (minder diep, meer verb) dan zijn voorganger. En muzikaal borduurt alles verder op de uitstekende fond die enkele jaren geleden gelegd werd. Nieuweling “Exile” heeft eenzelfde pompende dynamiek zoals ook een Celeste dat heeft. Maar heel wat andere invloeden kneden een afwisselend geheel. Zo is er her en der wat post-rockgeriedel, wat soft djent- en hardcore-achtige beukwerk en de magistrale afsluiter “The incandescent march” vertoont een typische oude Burzum riff. Heerlijk! De nadruk ligt echter, en misschien toch wel een tikje meer dan bij de voorganger, op hevige black metal en sfeervolle slepende deuntjes. Regelmatig schiet de naam The great old ones me te binnen, al is dat niet zo vreemd daar de twee Franse hoofdmachten op hetzelfde label zitten. Echte minpunten zijn er niet op te merken. “Exile” is een sterke release en brengt gekende elementen op een verfrissende manier. Regarde les hommes tomber spreekt op deze manier een erg ruim publiek aan, gaande van de meer open-minded black metalfanaat (hoezo, een paradox) tot de hardcoreliefhebber tot fan van moderne metal en tot de zogenaamde hipsters uit de scène.

Flp: 93/100

Regarde les hommes tomber – Exile (Les acteurs de l’ombre 2015)
1. L’exil
2. A sheep among the wolves
3. Embrace the flames
4. They came…
5. …to take us
6. Thou shall lie down
7. The incandescent march