rusland

Ars Veneficium/Ulvdalir – In death’s cold embrace

Voor de gelegenheid van een 7 inch split sloegen het Belgische Ars Veneficium en het Russische Ulvdalir – over wiens meest recente langspeler “…Of death eternal” we erg positief waren – de handen in mekaar. De snelle, op Zweedse school gestoelde black van onze landgenoten, vond ik altijd maar wat dertien in een dozijn klinken, maar met “A thousand wheeping angels” laat de band wel horen vorderingen te hebben gemaakt. Het nummer wordt strak uitgevoerd en bevat enkele sterke tremolo picking riffs. Om boven de grote horde bands in het, zeg maar, Dark Funeral-straatje bovenuit te kunnen steken, zullen ze nog meer van dit soort nummers moeten schrijven. Ze zijn alvast goed op weg. Wanneer de Russen uit de startblokken schieten, valt meteen het verschil qua productie op. Initieel klinkt het rockende en hakkende “Litany of death” maar plat en mist het punch vergeleken met Ars Veneficium, maar uiteindelijk werkt deze sound wel voor dit type old-school black en scoort dit organische geluid beter dan de ietwat zielloze moderne sound van Ars Veneficium. En dat Russisch bekt echt wel lekker weg voor een black metalband. Ik heb geen idee wat de bindende factor tussen Ars Veneficium en Ulvdalir is, want zowel qua sound als stijl zijn er toch wel grote verschillen. Deze split is geen absolute must, maar wel onderhoudend voor fans van één of beide bands.

JOKKE: 73/100 (Ars Veneficium: 70/100 – Ulvdalir: 76/100)

Ars Veneficium/Ulvdalir – In death’s cold embrace (Immortal Frost Productions 2019)
1. Ars Veneficium – A thousand wheeping angels
2. Ulvdalir – Litany of death

Pa Vesh En – Cryptic rites of necromancy

De rusteloze Wit-Rus van Pa Vesh En slaat weer toe middels een nieuwe EP getiteld “Cryptic rites of necromancy“, de zesde release reeds in twee jaar tijd. Voor ongeoefende oren zullen zijn muzikale creaties als één pot doorweekte drek klinken, maar toch vallen er de nodige nuances te ontdekken in zijn gitzwarte getormenteerde output. Zo was er de miserabele gewelddadigheid van de demo’s “Knife ritual” en “Deathwomb“, de schijnbaar structuurloze uitingen op de “A ghost” EP en de split met Temple Moon en de onwelriekende rauwheid en verwrongen melodieën van langspeler “Church of bones“. De drie nieuwe auditieve kwellingen die we – op de intro na – op deze 7 inch gepresenteerd krijgen, klinken concreter, drukker en chaotischer (“The witness of ceremonial witchery“) en brutaler en gewelddadiger (“Raised from the grave“) dan ooit, maar doorheen de weergalmende en verontrustende golven van “Entwined with snakes” ontwaren we toch ook de nodige melodie die ons bij het nekvel grijpt maar tegelijk ook de stuipen op het lijf jaagt. Dit zes minuten durende nummer is misschien wel zijn beste tot op heden en zou liefhebbers van bands als Cepheide of Turia ook moeten kunnen aanspreken. Laat je niet afschrikken door de lo-fi frequenties en gekwelde krijsen van Pa Vesh En maar ga in zijn obscuriteit op zoek naar houvast en emotionele verbondenheid. Benieuwd naar de volgende stap die Pa Vesh En zal nemen op haar mistige pad richting verdoemenis.

JOKKE: 81/100

Pa Vesh En – Cryptic rites of necromancy (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Chants for the deceased
2. The witness of ceremonial witchery
3. Raised from the grave
4. Entwined with snakes

Ulvdalir – …Of death eternal

Het Russische Ulvdalir zette zich in 2008 op de internationale black metal-kaart door tegelijkertijd twee langspelers uit te brengen (“Flame once lost” en “Soul void“). Nadien volgde in 2011 nog de “Cold breath of apocalypse“-plaat die een grote progressie liet horen. Nadien bracht de band nog enkele EP’s, splits en een compilatie uit, maar op een nieuw volwaardig album was het acht jaar wachten. Die lange wachttijd heeft echter haar vruchten afgeworpen want met “…Of death eternal” starten de Russen het nieuwe jaar met glans. Nog even meegeven dat Ulvdalir samen met labelmakkers Khashm de “True Ingrian Black Metal Death inner circle” vormt, maar is twee bands niet wat zielig om van een inner circle te kunnen spreken? Soit, tussen de intro en outro prijken zes nieuwe nummers met een gemiddelde speelduur van zo’n zeven minuten die het orthodox black metal-label opgespeld kunnen krijgen (maar niet in occulte hocus pocus vervallen) en gelijkenissen vertonen met de Zweedse en Griekse school hoewel we ook die typische Russische hardvochtige insteek horen. “Awakening” is meteen een schoolvoorbeeld van hoe agressie en melodie hand in hand kunnen gaan. In “Black flame of will” geven rockgetinte riffs en de op-de-voorgrond-tredende basgitaar het nummer aan het einde een One Tail One Head-draai mee. In “Swords of Belial” gaat de voet aanvankelijk van het gaspedaal maar even later wordt ie toch weer ingedrukt zodat deze song een mooie dynamiek krijgt inclusief pakkende riffs en strak uitgevoerde drumpartijen. En opnieuw passeert halfweg zo’n heerlijk stuwend OTOH-stukje. Het mid-tempo “Birth of the beast” dient met haar slepend soleerwerk toch ook nog even onder de aandacht gebracht te worden en “Music of cold spheres” moet het hebben van haar scheurende solo’s en heavy metal-riffs. “Eternal angel of death eternal” vat met haar goed uitgevoerde dynamische mix van innemende melodieuze en venijnige black tenslotte nogmaals negen minuten lang samen waar Ulvdalir voor staat. Vladimir Uzelac (tevens ex-live-bassist bij Ulvdalir) voorzag de plaat van een krachtige productie met gedefinieerde drumsound en duidelijk hoorbare basgitaar (wat de Ulvdalir-sound al van in de begindagen kenmerkt). Deze productie past dit soort black als gegoten en de Servische knoppentovenaar bewijst dan ook dat er met zijn Wormhole Studio nog andere mogelijkheden bestaan dan de drukbezochte Necromorbus Studio. Kortom, Ulvdalir levert met “…Of death eternal” één van de sterkste platen ooit van Russische bodem af.

JOKKE: 85/100

Ulvdalir – …Of death eternal (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Intro
2. Awakening
3. Black flame of will
4. Swords of Belial
5. Birth of the beast
6. Music of cold spheres
7. Eternal angel of death eternal
8. Outro

Trna – Earthcult

Post-black metal lijkt alweer een tijdje over zijn hoogtepunt heen te zijn, ondanks het feit dat hoogvliegers als Deafheaven en Harakiri for the Sky blijven doen waar ze goed in zijn en dat er daarnaast ook een nieuwe van Lantlôs in de maak is. Toch blijken er binnen het genre geregeld nog albums het daglicht te zien die het beluisteren waard zijn. Onverwachts lijkt één van de hedendaagse pareltjes uit het Russische Sint-Petersburg afkomstig te zijn, met name het trio Trna. In tegenstelling tot de voor Nederlandstaligen quasi onuitspreekbare naam blijkt de instrumentale post-black van de band een beter verteerbare brok te zijn. Na de twee eerste albums op amper anderhalf jaar tijd uit te brengen dachten de heren nu eens wat meer tijd te laten verstrijken voor nummer drie op de wereld zou worden losgelaten. In die periode werd ook drummer Sergey Tikhomirov vervangen door Timur Yusupov. “Earthcult” is zodus het derde wapenfeit van Trna, een pure brok sfeer van net geen zesenzestig minuten gespreid over vier songs, die allemaal minstens vijftien minuten lang door de speakers knallen. Over de muziek zelf kunnen we in principe kort zijn: de band rond Anton Gataullin (Show Me A Dinosaur) brengt ons een zeer vergelijkbare sound, structuur en gevoel als Deafheaven ten tijde van “Sunbather”, maar dan zonder het zieltogend gekrijs van George Clarke en met een meer prominente rol voor de basgitaar. Hierdoor ontstaat er iets meer ruimte voor het opbouwen van (soms zeer explosieve) climaxen, mede dankzij de vele knipogen naar blackgaze en post-rock. Desondanks houdt “Earthcult” er over de gehele lijn best een vrij hoog tempo op na, waarbij de blast beats ons geregeld om de oren vliegen. Trna weet ondanks het gebrek aan zang toch een dromerige en meeslepende sfeer te creëren: als luisteraar word je een uur lang meegevoerd doorheen het desolate bos dat op de albumhoes wordt afgebeeld. Écht origineel is deze stijl al lang niet meer, maar dit gezelschap heeft het kunstje duidelijk goed in de vingers en levert een melodieus en bijzonder melancholisch pareltje af. Helaas is hun Europese tour ondertussen afgezegd, want ik ben er zeker van dat Trna de Antwerp Music City volledig in vervoering zou hebben gebracht.

CAS: 85/100

Trna – Earthcult (Eigen beheer, 2018)
1. Earthcult
2. Everywhere and nowhere
3. The heart of time
4. Thaw

Precaria/Deathspiral Of Inherited Suffering/Dominus Ira – Metamorphosphoros

Op politiek vlak botert het niet altijd even goed tussen de Verenigde Staten enerzijds en Mexico en Rusland anderzijds. Op muzikaal vlak bewijzen Deathspiral Of Inherited Suffering, Precaria en Dominus Ira respectievelijk dat een vruchtvolle samenwerking tussen deze landen wel degelijk mogelijk is. Deze drie extreme underground bands sloegen de handen in mekaar om een splitalbum op te nemen dat handelt over het concept “Theion“, het goddelijke vuur dat brandt maar nooit consumeert. Een ander topic dat in de teksten aangesneden wordt, is het afdalen in de afgrond en de daaropvolgende wederopstanding die nodig is om een staat van zuivering te bereiken die uiteindelijk in de dood te vinden is. Een heus filosofisch en esoterisch concept dat alvast prachtig vormgegeven werd middels het adembenemende coverartwork van Elijah Gwhedhú Tamu (Ikonostasis). Precaria trapt de dodendans af met een intro en drie lange, complexe nummers met scherpe riffs die duister klinken en een zeker extravaganza in zich hebben. Soms lijkt het in het “Ex abyssia” nummer zelfs alsof de akkoorden een hoorn nabootsen, wat een symfonische toets aan het geheel geeft. Vermeldenswaardig is bovendien dat alle instrumenten (op de drums na) via de RecForce app van een Samsung Galaxy opgenomen werden! Of het nu de gitaar, de bas of de drums zijn, elk instrument wordt door het duo Hermit ov Tehom en Opposus Discordia aan een acrobatische rotvaart bespeeld wat een helse maalstroom ontketent totdat aan het einde van “Traficando los órganos de la iglesia” de waanzin plots stilvalt en plaats ruimt voor spookachtige ambient en vrouwenvocalen. Orkestje nummer twee is het trio Deathspiral Of Inherited Suffering dat door de diepe grunts van snarenplukker Principivm Angvis eerder naar death metal doorneigt. De drie songs bevatten de nodige onvoorspelbare wendingen en abrupte tempowissels, maar het fretwerk is voor ondergetekende bij momenten iets té technisch hoewel het razende “Bliss inferno / Le grand néant” wel een knappe dynamiek laat horen tussen vingervlugge partijen en een rustgevende finale. “Breath of immortality” kent een symfonische start en ontpopt zich nadien, mede dankzij de aangewende ritmes, tot een technisch death metalnummer waarin, naast een glansrol voor de basgitaar, ook de sologitarist ruimschoots aan zijn trekken komt. De Rus Dmitry Kir, bij deze release bijgestaan door sessiedrummer Sculpto, levert met zijn Dominus Ira de laatste drie nummers aan die duidelijk als black metal te catalogiseren zijn maar ook hier uit verschillende lagen, facetten en onverwachte overgangen opgebouwd zijn. Zo bevat “Ashes of your faith” naast bleke, melancholische riffs en spoken word samples evengoed hondsdolle partijen. De vreemde eend in de bijt is het voor deze split vrij rechttoe-rechtaan nummer “Eerie subterranean call” dat met haar tremolo picking riffs de boel in lichterlaaie zet evenals de negen minuten durende ijskoude douche van “…Of coldness” – de songtitel slaat de nagel op de kop – die met haar repetitieve melancholische riffs en droeftoeterig begrafenissfeertje mijn persoonlijk hoogtepunt van de plaat vormt. “Metamorphosphoros” is een complex bouwwerk waarbij vooral de eerste twee architecten duidelijk van de geijkte wegen afwijken en de onconventionele uithoeken van het extreme metalgenre verkennen. Ironisch genoeg bevalt de minst avontuurlijke van de drie me het meest.

JOKKE: 80/100 (Precaria: 81/100 – Deathspiral Of Inherited Suffering: 75/100 – Dominus Ira: 83/100)

Precaria/Deathspiral Of Inherited Suffering/Dominus Ira – Metamorphosphoros (I, Voidhanger Records 2018)
1. Precaria – Ritus primordiales
2. Precaria – Ex abyssia
3. Precaria – Traficando los órganos de la iglesia
4. Precaria – La obra negra deicida
5. Deathspiral of Inherited Suffering – Ascend to below
6. Deathspiral of Inherited Suffering – Bliss inferno / Le grand néant
7. Deathspiral of Inherited Suffering – Breath of immortality
8. Dominus Ira – Ashes of your faith
9. Dominus Ira – Eerie subterranean call
10. Dominus Ira – …of coldness

 

Jassa – Incarnation of the higher gnosis

Het Amerikaanse Fallen Empire Records was het afgelopen jaar (samen met het Noorse Terratur Possessions) de voornaamste hofleverancier van oerdegelijke extreme metalplaten. Eén van de laatste releases van 2017 die het label uitbrengt, is de derde langspeler van het Russische Jassa. Sinds “Dark years of dearth” is het geluid van het trio van heidense black geëvolueerd naar een meer blackened death metal georiënteerd geluid, vooral door de diepere zangstijl die frontman Erier sinds voorganger “Lights in the howling wilderness” hanteert in vergelijking met de hogere screams van gitarist Vladimir die ook de vocalen op zich nam ten tijde van het debuut. Maar ook de riffs klinken dieper en zwaarder en ademen meermaals een triomfantelijk gevoel uit. Net zoals op de voorganger vormt de mondharp het meest exotische instrument dat er op “Incarnation of the higher gnosis” te bespeuren valt en dat geeft de muziek van Jassa net dat tikkeltje extra mee. Minpunt is dat drummer Aeargh aan narcisme lijkt te lijden want de drums staan wel erg vooraan in de mix en drukken de riffs in de stevige stukken wat naar de achtergrond. In de titeltrack valt de onderlinge verhouding van de instrumenten echter beter mee, omdat het tempo hier grotendeels lager ligt en deze song meer ademt door de vele atmosferische passages die ingebouwd zijn. “The shadows glide quietly among the trees” bevat naast rituele gezangen en mondharp ook ambient-achtige pulserende beats die de song een militant karakter meegeven. In het riffwerk van de tien minuten durende afsluiter “The invocation of darkness” sijpelen de meeste black metal invloeden door hoewel er ook de nodige technische death metal riffs te horen zijn. De chaotische solo mocht echter achterwege blijven. Best een onderhoudende plaat met een eigen smoelwerk. Na drie kwartier weet “Incarnation of the higher gnosis” dan ook met een bevredigend gevoel af te klokken.

JOKKE: 78/100

Jassa – Incarnation of the higher gnosis (Fallen Empire Records 2017)
1. Beyond time, shapes and names
2. The marsh fires’ spirit
3. Incarnation of the higher gnosis
4. The night before fall equinox
5. The shadows glide quietly among the trees
6. The invocation of darkness

Vhorthax – Nether darkness

Waartoe een nachtelijk meditatiesessie bij kaarslicht in een oefenbunker al niet leiden kan. In het geval van de Russen Morkh (zang), Nicholas-N.A.-I.I. (drums) en M.P. (gitaar en bas) was dit de katalysator tot het oprichten van Vhorthax. Blijkbaar hebben de heren aan hun andere band Abyssfire niet voldoende, want de nood aan primitieve duivelaanbidding middels het spelen van morbide black/death metal bleek enorm groot te zijn. Het trio sloot zich terug op in haar bunker en kwam naar buiten met een eerste EP, “Nether darkness” genaamd. Deze mini staat vol sinistere ritualistische extreme klanken die zwaar donderend uit de boxen schallen of de band nu hard en snel (“Thy foul graal“, “Crushing the vessels of trinity“) van leer trekt of traag beukend (“Stabat mater“) uit de hoek komt. De diepe grunts en hogere screams van frontman Morkh lijken amper teksten uit te braken en eerder als een extra vortex te fungeren. Qua sound komt Svartidauði af en toe vanachter de hoek piepen, hoewel de balans meer richting death metal doorslaat en dus ook een band als Grave Miasma als referentie kan dienen. Morkh maakt ook deel uit van Serpentrance waarvan een tijdje geleden het debuut “The besieged sanctum” besproken werd. Op zich ligt de stijl van beide bands niet zo gek ver uiteen, maar weet Vhorthax toch net dat tikkeltje meer te overtuigen.

JOKKE: 78/100

Vhorthax – Nether darkness (Iron Bonehead 2017)
1. Altar I – The mass
2. The levitating tomb
3. Stabat mater
4. Thy foul graal
5. Crushing the vessels of trinity
6. Altar II – The descent of the mar