saturnian mist

Adaestuo – Krew za krew

Het internationale gezelschap Adaestuo wist mij twee jaar geleden positief te verrassen met haar eerste EP “Tacent semitae” waarbij de muzikale cocktail van black metal en rituele ambient die de respectievelijk Amerikaanse en Finse multi-instrumentalisten VJS (o.a. Nightbringer, Sargeist) en P.E. Packain (o.a. ex-Cornigr, ex-Sargeist, ex-Horna, ex-Saturnian Mist) schreven, overgoten werd met de excentrieke vocalen van de Poolse Hekte Zaren. Toen World Terror Committee de eerste langspeler “Krew za krew” aankondigde, was ik dus razend benieuwd of het pan-continentale collectief de hoge kwaliteit van de EP kon aanhouden, laat staan overtreffen. Op de vrij compacte EP genereerde de dualiteit tussen black metal, mysterieuze ambient en barokke klanken een spannende brok muziek, maar verspreid over een langspeler van vijftig minuten komt het geheel soms wat versnipperd over. Wanneer de oosterse magie van opener “Red moon” onze ziel bezweert, is er nog geen vuiltje aan de lucht en belooft het een intrigerende reis te worden. In “Transcendental” nemen onheilspellende en horroreske ambient echter al meteen de overhand. Het tien minuten durende “Monument” kent een slepende start die refereert aan het Italiaanse Opera IX en vervolgens overgaat in bombastische snelle black, halfweg transformeert naar ambient-mystiek met rituele percussie om zich vervolgens terug te ontpoppen tot beklemmende excentrieke black. “Subterranean fire” trekt opnieuw zeven minuten lang de ambient/horror-kaart en haalt de vaart uit de plaat. “Death transition” start met een Nightbringer-achtige riff maar houdt het tempo laag en zet bombastische/triomfantelijk klanken centraal waardoor het “Alsvartr (The oath)“-gewijs eerder de ideale intro voor de plaat had geweest. Het is pas in “Shadow pilgrimage” dat black metal terug de overhand neemt, een ontwikkeling die we na een kwartier lange afwezigheid terug hartig welkom heten. Ten opzichte van de EP klinken de black metal-stukken trouwens opvallend minder goed geproduceerd, wat op zich dan wel weer meer bijdraagt aan het mystieke karakter van “Krew za krew“. Het dramatische effect van de titeltrack kreeg nog extra geladenheid mee wanneer tijdens het schrijven van de review plots donkere wolken voor de zon verschenen en mijn woonkamer in complete duisternis verhulden. De gelaagdheid van het geheel ontpopt zich naar het schijnt nog meer wanneer de koptelefoon opgezet wordt, maar deze ervaring dien ik noodgedwongen (dank u tinnitus!) aan mij voorbij te laten gaan. “Krew za krew” is opnieuw een avontuurlijke plaat geworden die nog steeds vertrekt van een black metal-fundament waarop echter een soort haunted house uit een horror movie gebouwd werd. Minpunt is dat er slechts drie songs op de plaat staan waar zwartmetalen klanken de overhand nemen waardoor de vaart uit het geheel verdwijnt. Desalniettemin een avangardistisch black metal-avontuur dat de liefhebbers zal kunnen bekoren.

JOKKE: 79/100

Adaestuo – Krew za krew (World Terror Committee 2018)
1. Red moon
2. Transcendental
3. Monument
4. Subterranean fire
5. Death transition
6. Escaine
7. Shadow pilgrimage
8. Krew za krew
9. Hurmeen tahrima

Sargeist – Unbound

Sinds haar conceptie in 1999 is Sargeist één van de vaandeldragers van de Finse black metal-scene. Oprichter Shatraug heeft zijn aandeel in zowat de helft van de bands die actief zijn in het land van de duizend meren, maar tezamen met Horna is Sargeist toch één van de meest consistente qua uitbrengen van plaatwerk, hoewel voorganger “Feeding the crawling shadows” toch ook weeral vier jaar achter ons ligt. In tussentijd heeft Sargeist echter grote kuis in haar line-up gehouden en heeft spilfiguur Shatraug in de Amerikaanse gitarist VJS (o.a. Adaestuo en Nightbringer), bassist Abysmal (o.a. Saturnian Mist), gitarist Gruft (o.a. Desolate Shrine, Perdition Winds) en zanger Profundus (o.a. Desolate Shrine) nieuwe strijdmakkers gevonden. Ondanks de nieuwe line-up doet Sargeist op haar vijfde langspeler wat van haar verwacht wordt: ongecompliceerde, van alle tierlantijntjes ontdane black metal op de luisteraar afvuren. De productie houdt hierbij het midden tussen grimmig en krachtig zodat de melodieën toch goed te volgen zijn. “Psychosis incarnate” is meteen een fijne binnenkomer die de toon zet voor de overige vijfenveertig minuten. Ook “To wander the night’s eternal path” is Finse black volgens het boekje. Voor sommigen zal daar het schoentje wringen omdat je voor verrassingen of experiment bij Sargeist écht wel aan het verkeerde adres bent. Op zich is er niets verkeerd aan de traditionele aanpak van het vijftal, maar van enige afwisseling is er bijgevolg dan ook weinig sprake hoewel “The bosom of wisdom and madness” door haar gevarieerde vocale aanpak positief opvalt. “Death’s empath” springt er eveneens bovenuit door haar semi-rockende semi-blastende opzet en pakkende riffs (waar Shatraug, na meer dan honderd nummers geschreven te hebben, de inspiratie vandaan blijft halen, is me dan ook een groot vraagteken). In “Hunting eyes” daalt het tempo aanvankelijk en weten de riffs opnieuw een heupwiegje in gang te zetten. De titeltrack is goed gekozen want deze perfectioneert de vintage-Sargeist sound tot in de perfectie. Daar waar ik tegen het einde van zowat elke Sargeist-plaat mijn focus verlies, is dat bij “Unbound” niet het geval. “Grail of the pilgrim” sluit deze viering van old-school Finse zwartgalligheid dan ook perfect af. Sargeist is geen rocket science, maar bewijst opnieuw dat het goed is in wat het doet en levert met “Unbound” met stip haar beste werk af.

JOKKE: 83/100

Sargeist – Unbound (World Terror Committee 2018)
1. Psychosis incarnate
2. To wander the night’s eternal path
3. The bosom of wisdom and madness
4. Death’s empath
5. Hunting eyes
6. Her mouth is an open grave
7. Unbound
8. Blessing of the fire-bearer
9. Wake of the compassionate
10. Grail of the pilgrim

Verge – The process of self-becoming

Liefde op het eerste gehoor: het bestaat nog en ik had het voor met het Finse Verge. Het kwintet met leden van Saturnian Mist en Charnel Winds in de gelederen was tot nog toe een nobele onbekende voor ondergetekende, maar wat ben ik blij dat hun derde album “The process of self-becoming” mijn pad kruist. Vanaf de allereerste noot ben ik immers verk(n)ocht voor (aan) hun unieke en bij momenten progressieve kijk op het black metal genre. Zoals de titel enigszins doet vermoeden, betreft het hier een conceptalbum dat gebaseerd is op de theorie van de existentiële niveaus van de Deense filosoof Sören Kierkegaard. Het album is in drie hoofdstukken onderverdeeld – het esthetisch, ethisch en religieus niveau van leven – en naarmate deze existentiële dilemma’s doorlopen worden, wijzigt de muzikale invulling ervan. “The piety in hatred” start als onversneden black metal maar laat – zodra het tempo daalt – al minieme progressieve elementen horen. De zinsnede “A spouse who places trust above everything / As long as it feels nice / Then she leaves and trusts someone else” legt de vinger op de wonde van de existentiële crisis die in deze fase vervat zit. Het betekenisloze proces van het voortdurend creëren van verlangens wordt perfect verwoord in “The futility of it all” waarin theatrale cleane zang voor een schril contrast zorgt met de raspende black metal vocalen die soms naar landgenoten Oranssi Pazuzu neigen. Het laatste deel van dit hoofdstuk windt er met het compacte “The ridiculous difficulty of acceptance” geen doekjes om en bevat enkele razende blastende passages. De voortdurende strijd tussen rede en twijfel wordt belichaamd in het furieuze “The decision beyond calculation” en het slepende “The pride in despair” waarin het contrast opgezocht wordt tussen black metal en intense rock-georiënteerde gitaarsolo’s. En laat ik de fenomenale rol die de basgitaar opeist ook zeker niet onvermeld laten. In de twee meer epische songs van de laatste religieuze fase horen we majestueuze crescendo’s, psychedelische klanken, lange solo’s en opnieuw cleane zang die de dramatische woorden “Not God, but me in God / Taking the serpents from His mother’s hands / You are the final stream of beginning / The fire of the last and first question” brengt. Het betreft hier een zéér aangename kennismaking met Verge en ik ga de komende weken hun oud materiaal zeker eens opsnorren. “The process of self-becoming” is in ieder geval héél lekker spul voor de meerwaardezoeker.

JOKKE: 88/100

Verge – The process of self-becoming (I, Voidhanger Records 2017)
1. Aesthetic I – The piety in hatred
2. Aesthetic II – The futility of it all
3. Aesthetic III – The ridiculous difficulty of acceptance
4. Moral I – The decision beyond calculation
5. Moral II – The pride in despair
6. Religious I – The bedrock gives way
7. Religious II – Grounding in the unground

Teloch – Thus darkness spake

Tijdens een door-Youtube-filmpjes-snuisterende-avond stootte ik op het Finse Teloch waarbij ik vooral aangetrokken werd door de schedel op de hoes van hun tweede album “Thus darkness spake“. De band, bestaande uit enkele leden van Blood Red Fog en Saturnian Mist, was mij onbekend, maar klonk verleidelijk in de oren. Het zeven jaar oude debuut “Morbid prayer” ook maar eens opgesnord en tegenover deze plaat wordt duidelijk dat er een shift heeft plaats gevonden waarbij de ijzige Noorse sound vol tremolo picking ingeruild werd voor een meer klassieke melodieuze Finse invalshoek vol donkere romantiek. Het mid-tempo “Obliteration” is hier een mooi voorbeeld van, waarbij de basgitaar een prominente rol toebedeeld krigt en de commanderende vocalen van zanger Odium regelmatig balanceren op het randje tussen screams en cleane zang. Ook het oudere werk van het razend populaire Mgła werd voor sommige nummers zoals “Ablution” als blauwdruk genomen, maar de Polen spelen toch nog wel een paar divisies hoger. “Towards perdition” wisselt dan weer blastbeats af met een rock-getinte black ’n roll groove. Het snelle, opzwepende en zeven minuten durende “Ascending thrones and stars” is één van de betere nummers en heeft halverwege een meer slepend karakter waarbij akoestische gitaren opduiken. De titeltrack valt dan weer op door de diepe narratieve vocalen. Ook voor donkere ambient is er plaats zoals we halverwege de lange afsluiter  “Hymni tulelle” opmerken. Ondanks deze verschillende afwisselende stijlelementen slaat de verveling na enkele luisterbeurten toe vermits het aan écht noemenswaardige memorabele melodieën ontbreekt. “Thus darkness spake” is een album dat de voorbije weken af en toe rondjes heeft gedraaid en ik wel kon smaken, maar daarna waarschijnlijk de vergetelheid in geraakt om binnen een paar jaar nog eens afgestofd te worden.

JOKKE: 70/100

Teloch – Thus darkness spake (Saturnal Records 2016)
1. Currents
2. Obliteration
3. Ablution
4. Towards perdition
5. Ascending thrones and stars
6. Thus darkness spake
7. Stirring fire
8. Hymni tulelle

Cornigr – Funereal harvest

De “Funereal harvest” EP van het Finse Cornigr zwerft hier reeds enkele maanden rond ten huize Jokkemans, maar het heeft even geduurd alvorens de review aan een on-line leven kan beginnen. Zo lang zelfs, dat de band ondertussen onder de zoden ligt en een nalatenschap achterlaat onder de vorm van een demo, een langspeler ‘Relics of inner war” en deze EP. Cornigr was het éénmansproject van Vainaya, die ingewijden wel zullen kennen van onder andere Horna, Sargeist en Saturnian Mist. Weet je meteen ook in welke hoek Cornigr gesitueerd kan worden. Exact ja, oncompromisloze en ongekunstelde black metal die terugkeert naar de jaren negentig toen Mayhem’s “De mysteriis dom sathanas” de toon bepaalde en de troon bezette. De drie meedogenloze tracks die de EP telt blazen een dikke ondoordringbare zwavelmist doorheen je huiskamer. Vainaya slaagt met verve in zijn opzet, want met heimwee wordt je back in time gekatapulteerd. Die sound! Die atmosfeer! Vooral dat naargeestig sfeertje dat in “Devils church” wordt neergezet kruipt onder je vel. Vierentwintig minuten lang vuurt de gitaar van Vainaya dissonante en onderdrukkende akkoorden af die een dodendans dansen over sterk uitgevoerde afwisselende drumlijnen en waarbij zijn mid-range growls satanische teksten evoceren. Kunstzinnig is het allemaal niet, effectief des te meer. Het checken waard indien je de band niet kende.

JOKKE: 81/100

Cornigr – Funereal harvest (Terratur Possessions 2016)
1. Faust’s dictum
2. Devil’s church
3. Furnace of foundation