signal rex

Dysylumn – Cosmogonie

Het Franse Dysylumn is misschien voor velen nog een goed bewaard geheim, maar de nieuwe ambitieuze derde langspeler “Cosmogonie” zal daar ongetwijfeld verandering in brengen, wand de post-black die het duo Sébastien Besson (zang en snaren en verder actief bij Abyssal Vacuum en Ominous Shrine) en Camille Olivier Faure-Brac (drums en allesdoener bij Y | I | Y) hier anderhalfuur (!) laat horen, kan zeker een breder publiek aanspreken. De muzikale voorbereiding voor dit in drie delen (“Apparition“, “Dispersion” en “Extinction“) opgesplitste verhaal nam twee jaar in beslag en vormt een mooie kers op de taart die ter ere van hun tienjarig bestaan wordt opgediend. De thema’s die Dysylumn op de drie schijfjes (CD of vinyl; aan u de keuze) onderzoekt zijn de creatie van het alles vanuit het onmetelijk niets (blijft een hip thema), de vorming van de oorspronkelijke chaos die beetje bij beetje de concretisering van de elementen vormt en dezelfde elementen die zich verspreiden in een oneindige ruimte totdat ze uitsterven. Ervaring en verkennend werk werden reeds opgedaan op de voorgangers “Conceptarium” (2105) en “Occultation” (2018). “Cosmogonie” laat geen verrassingen horen, maar een verdere fine-tuning van het recept van de heren: spectaculair tremelo riffwerk, dynamische drumpartijen die de gitaarstructuren nauwlettend volgen, tussen rauwe, diepe, heldere en schorre stemgeluiden alternerende zang en breed uitwaaierende gitaarleads die de post-black stempel rechtvaardigen. Hoogtepunten zijn wat mij betreft “Apparition III” dat ons, na zijn wat makke voorganger, wel plots terug bij de les houdt met diens erg aanstekelijke, haast positieve vibes uitstralende melodieën en sterke spanningsopbouw en ook “Dispersion II” weet elke luisterbeurt opnieuw te beklijven met diens door merg en been piercende gitaarleads. Het doomy slepende “Extinction II” zalft onze ziel dan weer na het wat agressievere “Extinction I“. Om ons 81 minuten lang aan de boxen gekluisterd te houden wordt er echter wel wat te weinig afwisseling geboden. Op zich zit elk nummer goed in mekaar, want er is duidelijk over flow, dynamiek en songstructuur nagedacht, maar op dergelijke massieve langspeler had ik verwacht dat Dysylumn toch net wat meer out of the box zou denken. Maar dat is dan ook meteen de enige kanttekening die ik bij “Cosmogonie” maak. Voer voor fans van het bejubelde/verguisde (schrappen wat niet past) Gaerea, Dirge, Ovtrenoir, Neurosis en aanverwanten.

JOKKE: 82/100

Dysylumn – Cosmogonie (Signal Rex 2020)
1. Intro
2. Apparition I
3. Apparition II
4. Apparition III
5. Dispersion I
6. Dispersion II
7. Dispersion III
8. Interlude
9. Extinction I
10. Extinction II
11. Extinction III
12. Outro

Idolatria – Tetrabestiarchy

Op het door Cold Poison ontworpen artwork van “Tetrabestiarchy“, de tweede langspeler van het Italiaanse Idolatria, prijken een serpent, een vleermuis, een geit en een gier. De teksten verhalen dan ook over een aantal interessante dierlijke mythen die in verschillende culturen centraal stonden (en nog steeds zijn). De terugkerende thema’s zijn de nihilistische visie van een decadente wereld gebaseerd op het aanbidden van Satan als de enige ware God en de interpretaties van dergelijke mythen als instrumenten om andere religies te vernietigen. De beschrijving van deze vier dieren is geïnspireerd op een porfieren sculptuur, daterend uit ongeveer 300 na Christus, genaamd “The portrait of the four Tetrarchs“. Het toont de vier heersers die de leiding hebben over het hele rijk, ingesteld door keizer Diocletianus. De beeldengroep is sinds de middeleeuwen bevestigd aan een hoek van de façade van de Basiliek van San Marco in Venetië en maakte oorspronkelijk waarschijnlijk deel uit van de decoraties van het Philadelphion in Konstantinopel. Deze interessante insteek wordt muzikaal vertaald in orthodoxe black voorzien van een flinke scheut death metal, vooral de zware productie en iets diepere vocalen dan gangbaar in de black metal scene, zijn hier debet aan. Een nummer als “Noctule – The emperor of scourge” laat horen dat de vier heren ook best technisch onderlegd zijn en dat ze ingewikkeld gestructureerde en rijkelijk dynamische composities kunnen neerpennen. Zo ondergaat dit nummer na de overweldigende start een volledige transformatie naar een serene maar sinistere rustgevendheid, om die vervolgens terug middels sonisch geweld aan flarden te scheuren. Na elke overgang aanschouwen we een nieuwe ervaring gaande van waanzin, geweld, onaardse verwondering en afschuwelijke pracht tot lugubere verrukking. “Goat – The servant of underworld” start eerder slepend en hypnotiserend maar de sacrale gezangen uit de intro worden vervolgens ondergesneeuwd door een lawine aan blastende drums en felle, ietwat atonale riffs. Dit neigt wel wat naar Aosoth als je het mij vraagt. Ook “Serpent – The father of darkness” en “Vulture – The god of last rites” bevatten vele gezichten, maar misschien moet ik voor de gelegenheid eens niet te veel verklappen en moeten jullie het zelf maar ontdekken. Idolatria overtuigt immers met een knappe, modern klinkende extreme metal plaat (Stephen Lockhart, gekend van tal van IJslandse spelers verzorgde de mastering) die soundgewijs wel wat afwijkt van het zwartmetaal dat we doorgaans van Signal Rex toebedeeld krijgen.

JOKKE: 80/100

Idolatria – Tetrabestiarchy (Signal Rex 2020)
1. Intro – Glorious praise to the tetrarchs
2. Serpent – The father of darkness
3. Noctule – The emperor of scourge
4. Goat – The servant of underworld
5. Vulture – The god of last rites
6. Outro – Vibrant flare of their coming

Morta – Funébre

Het Spaanse Morta bewijst drie zaken met diens “Funébre” EP. Ten eerste: niet enkel duister, mistig en frostbitten Scandinavisch forest worship levert goede black metal op; ook in zonnige oorden lopen er héél wat muzikanten rond die in staat zijn een zonsverduistering te creëren met hun zwartgallige muziek. Ten tweede: het simultaan fysiek aanwezig zijn van de bandleden in één en dezelfde opnameruimte (of in dit geval eerder een dungeon) komt de chemie ten goede en is iets wat bij sommige moderne bands al eens wat aan spontaniteit doet missen, zeker als bv. de leden over verschillende continenten verspreid zijn en afzonderlijke opnamepartijen via de digitale snelweg samenkomen. Ten derde: een plaat met twee opeenvolgende intro’s openen, is niet zo vreemd als je zou denken. Om maar te zeggen dat wat Cardhen (bas en zang), M.W. (drums en zang) en Necroceron (gitaar en zang) op “Funébre” laten horen, ons zeker kan bekoren. En zoals je ziet, gooien de drie heren hun stembanden in de strijd wat een gevarieerd vocaal pallet aan screams, diepere growls en ijzige wanhoopskreten oplevert. De sound van het trio verraadt in nummers als “Sacrificio” en “Sin voz ni rostro” ontegensprekelijk een voorliefde voor no-nonsense Fins zwartmetaal zoals we dat van een Sargeist kennen: geen fancy tierlantijntjes en overbodige fanfaretoestanden – op de in- en uitluidende pianoklanken na dan – maar straight to the point gemusiceer met één gitaar, een basgitaar en een drumstel. Extra punten ook voor authenticiteit want de teksten die over occulte toestanden en de dood gaan, worden in de moedertaal vertolkt. “Funébre” werd door Poisonous Sorcery in een oplage van 100 exemplaren op vinyl uitgebracht maar is al maanden hopeloos uitverkocht (hoewel dra terug aan woekerprijzen beschikbaar op Discogs). Thank God, brengt Signal Rex het ding ook op tape en CD uit.

JOKKE: 80/100

Morta – Funébre (Signal Rex/Poisonous Sorcery 2020)
1. Cadáver perenne
2. Introit: Sabbat
3. Sacrificio
4. Sin voz ni rostro
5. Infierno fúnebre
6. Oraculum ab necromantiæ
7. Fuego y hueso
8. Gloria profunda

Ish Kerioth – Under unclean wings

Het regent de laatste tijd black metal demo’s van eigen bodem. En tussen dat aanbod aan tapes zit heel wat potentieel, zo ook Ish Kerioth, een band met leden van Kosmokrator en Lugubrum die met “Under unclean wings” aan hun eerste EP toe zijn, nadat eerder al de veelbelovende debuutdemo “One of the twelve” verscheen. Net als op die eerste tape draait de themathiek hoofdzakelijk rond Judas Iscariot, één van de twaalf apostelen en diegene die Jezus heeft verraden aan de Romeinse autoriteiten, waarna onze vriend gekruisigd werd. Zo verwijst de titel van het nummer “Akeldama” naar de bloedakker die aan Judas Iscariot geassocieerd wordt en trapt opener “In the circle of hunters” af met de aan een film ontleende Bijbelquote “Truly I tell you, one of you is about to betray me…”. Muzikaal gezien krijgen we vier heerlijke black metal nummers voorgeschoteld die een uitstekende – nog steeds rauwe – sound meekregen die werd vastgelegd in de Kosmik Womb Studio en een mastering kreeg van Temple Of Disharmony. Eerder dan pure agressie staat atmosfeer centraal hoewel SNVN het gaspedaal ondermeer in het titelnummer diep intrapt. We ontwaren zowel old-school (het riffwerk van JNDR) als meer moderne elementen (o.a. de vocale aanpak) in Ish Kerioth’s visie op black metal. De rond abrahamitische religies draaiende teksten worden door zanger/bassist JHCR op een sterke, geloofwaardige en ietwat ophitsende wijze neergezet wat bewijst dat een goeie zanger het muzikale niveau van een band nog net dat tikkeltje extra kan opkrikken. De aandachtige luisteraar zal in het riffthema aan het einde van het reeds aangehaalde “Akeldama” ongetwijfeld de melodie van Chopin’s “Dodenmars” herkennen. En inderdaad: dankzij Judas Iscariot zal Jezus geen kommiesjes ni meer doen. Deze EP verschijnt op tape via Haunted By Ill Angels en op vinyl via het Portugese Signal Rex. Daar waar de nieuwe lichting bij onze Noorderburen bijna steevast meteen voor langspelers gaat, doen onze nieuwkomers in black metal land het traag maar gestaag middels kleinere releases. Het wordt echter verdomd tijd dat er hier ook langspeelplaten als statement gemaakt worden die ons Belgenlandje internationaal als waardige leverancier van zwartmetaal op de kaart zetten. Ish Kerioth is zo’n band met dat potentieel.

JOKKE: 85/100

Ish Kerioth – Under unclean wings (Haunted by Ill Angels/Signal Rex 2020)
1. In the circle of hunters
2. Nothing in his name
3. Under unclean wings
4. Akeldama

Krypta Nicestwa – Sarkofagi nocnych zjaw

Wie wild is van spookachtige kerkhofklanken en een beklemmend horrorsfeertje zit bij het Poolse Krypta Nicestwa (“Krypte van het niets”) aan het juiste adres. Dit duo is een jaar of twee actief waarin al twee demo’s en twee splits verschenen (eentje met het Duitse Gjaldur en eentje met het Australische Forest Mysticism). In de vorm van “Sarkofagi nocnych zjaw” (“sarcofagen van nachtelijke verschijningen”) is er nu een nieuwe EP. En die start met een ijselijke grafkreet die me de stuipen op het lijf jaagt. De black metal-klanken die zich nadien vervoegen ruiken naar dood en verderf, maar nergens ambiëren zanger/drummer V. en snarenplukker/ keyboardspeler S. de positie van meest agressieve of snelle band in het genre. De toetsen creëren een lugubere en macabere setting en de riffs hebben in de mid-tempo partijen een heuse doom-insteek waarbij de vroegste bands van de Poolse scene geëerd worden. Wanneer Krypa Nicestwa in het overwegend mid-tempo “Ołtarze diabelskich pierwocin” dan toch accelereert, horen we heel wat vroege-Emperor in het riff-werk doorschemeren en “Czernie bytów chtonicznych” doet me – op het fluitje na – meer dan eens aan Mayhem in het “Deathcrush” era denken. Dan weten jullie meteen ook waar de heren de mosterd halen op vlak van melodieën. Doorheen de spinnenwebben van het archaïsche “W sferze pzoagrobowego trwania” dwalen middeleeuws aandoende synth-partijen die gelukkig nergens in kermistoestanden en polonaise-materiaal ontaarden. De droge krijsstem past dit soort grafherrie als gegoten en de basgitaar weet ondanks de grimmige sound toch haar plaatsje op te eisen. Niets mis met deze EP. S. en V. weten duidelijk waar ze mee bezig zijn.

JOKKE: 78/100

Krypta Nicestwa – Sarkofagi nocnych zjaw (Signal Rex 2020)
1. Spojrzenia świątyni nocy
2. Czernie bytów chtonicznych
3. W sferze pzoagrobowego trwania
4. Ołtarze diabelskich pierwocin

Zalmoxis – A nocturnal emanation

Zalmoxis. Een Duitse one man black metal band met een compleet onleesbaar logo die in 2010 werd opgericht en waarbij ik het in Keulen hoor donderen. Voor de naam werd inspiratie gevonden bij de Griekse geschiedschrijver Herodotus die Zalmoxis in zijn historische boeken vermeldt. Hij was een god die door de Getae en de Daciërs nabij de Hellespont werd vereerd en mystieke kennis over de onsterfelijkheid van de ziel zou hebben meegebracht uit het Oude Egypte. Achter Zalmoxis schuilt de illustere figuur Entheogen die tevens actief is bij A Binding Spirit, Ås en Fortress of the Olden Days, drie andere soloprojecten van het heerschap die me ook niet meteen iets zeggen. Het was echter het mysterieus ogende en verbluffende artwork van Nether Temple Design dat me over de streep trok om deze EP een kans te geven. “A nocturnal emanation” telt slechts één track maar dat is er dan wel één die op net geen vijfentwintig minuten speeltijd afklokt. Deze compositie kan haast als één langgerekte occulte toverspreuk beschouwd worden. Langzaam zwellen de ritualistische klanken en helder gezongen mantra’s aan, gevoed door repetitief drumwerk en dissonante gitaren. Het geheel badend in een dikke ondoordringbare en magisch aanvoelende laag waarin je je best volledig kan laten onderdompelen om de beleving compleet te maken. Een hallucinogene gitaarriff beukt minutenlang eenzaam op je geestestoestand in waarna subtiele postrock gitaarlijntjes zich bij de basisriff voegen om te exploderen in een zwartmetalen (o)orgasme vol huiveringwekkend gekrijs en uptempo drumspel. Songstructuren en harmonieuze conventies legt Entheogen moedwillig naast zich neer. De Duitser uit zijn primaire gevoelens en diepste zielenroerselen via epische cleane vocalen en getormenteerde screams, het ene moment introspectief, even later ontaardend in zelfontbranding. “A nocturnal emanation” is een EP die heel wat van de luisteraar vraagt, maar eens je je weg door de op het eerste gehoor ondoordringbare structuren gevonden hebt, openbaart er zich een verslavend mystiek hoorspel. Aanrader voor wie bands als Óreiða, toevallig nog een band uit de Signal Rex-stal, of het dissonant spul waarvoor Fallen Empire Records berucht was, wel kan smaken.     

JOKKE: 84/100

Zalmoxis – A nocturnal emanation (Signal Rex/Triumphant Cadaver 2020)
1. A nocturnal emanation

Olkoth – The immortal depths & treasures of necromancy

Als ik je zeg dat bovenstaande release via Signal Rex verschijnt, zou je al min of meer moeten weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Juist ja: black metal voor de pvristen onder ons. Olkoth heeft de verenigde Staten als thuisbasis en voor de rest is er niet veel geweten over dit duo (gelieve ze wel niet te verwarren met het gelijknamige, eveneens Amerikaanse technische death/black gezelschap waar o.a. Nile-bassist Brad Parris deel van uitmaakt). Dit Olkoth heeft twee demo’s op haar palmares staan waarvan enkel “Treasures of necromancy” uit 2017 reeds eerder op extreem gelimiteerde cassette te verkrijgen was. Signal Rex besloot deze nu samen met de eerste demo “The immortal depths” uit 2016 te bundelen en als kers op de taart werd er in de vorm van “Demonic supremacy” nog een onuitgegeven nummer als bonus toegevoegd. Samen is dat goed voor zo’n vijftig minuten black metal, the ancient way, die middels een basisopstelling van zang, één gitaar, drum en sfeerscheppende keys uitgevoerd wordt. De sound overstijgt de typische kelderblackproductie, dus ook dat zit wel snor. Het heerschap Horrid Conjuration houdt zijn drumpartijen basic en to the point maar experimenteert op vocaal vlak wel met tal van gevarieerde keelklanken. Gitarist Dreadful Apparition weet meermaals beklijvende riffs uit zijn mauw te schudden en de snerpende leads doen me wat aan bands als Negative Plane of Funereal Presence denken. De keys geven Olkoth’s black een middeleeuws kantje mee en het meer dan elf minuten durende “Gravesite levitation” bevat heel wat melodieuze heavy metal-riffs. “Ancient black flame” zou dan weer niet misstaan op één of andere plaat van onze held Swartadauþuz. Alles wat oeroude black zo aantrekkelijk maakt, zit in dit nummer vervat: duistere mystiek, betoverende toetsen, meeslepende melodieën en ijselijke vocalen die soms ook de heldere verhalende tour opgaan. Symfonische kristalklanken trappen de tweede demo middels “The goulish grail Pt. 1” in gang en geven meteen aan dat de volgende nummers grandioser zullen klinken. Ondanks de prominenter aanwezig zijnde toetsen, gaat het er gelukkig nog steeds grimmig aan toe. De Swartadauþuz-invloeden nemen naarmate de plaat vordert nog toe en pieken in het meest recente nummer “Demonic prophecy“. Onverwachts goed dit Olkoth!

JOKKE: 83/100

Olkoth – The immortal depths & treasures of necromancy (Signal Rex 2019)
1. Shrine of rotten bones
2. Gravesite levitation
3. Ancient black flame
4. The goulish grail Pt. 1
5. Treasures of necromancy
6. The goulish grail Pt. 2
7. Paranormal enslavement
8. Demonic prophecy

Se Lusiferin Kannel – Valtakunta

Albums lijken gemiddeld steeds minder lang te duren. Hier zal enerzijds de korte aandachtspanne waar veel mensen tegenwoordig last van hebben wel wat mee te maken hebben. Anderzijds brengen heel wat artiesten een nieuwe plaat uit die draait om één of meerdere singles en daarnaast opvullers bevat. Het Finse Se Lusiferin Kannel trekt zich hier niets van aan en levert een kolos van een debuut af waarop slechts vier nummers prijken maar die tezamen op een dikke éénenzeventig minuten afklokken. De Finnen brachten “Valtakunta” oorspronkelijk in 2017 in eigen beheer uit maar Signal Rex geeft het ding nu een tweede leven inclusief nieuw artwork en nieuwe mastering door Stephen Lockhart (Studio Emissary). De plaat is het resultaat van vijf jaar schrijven en bijschaven aan de songs en laat een geluid horen dat liefhebbers van Darkspace of Borgne wel zal kunnen bekoren. Verder kunnen ook Paysage d’Hiver, Evilfeast en een Bekëth Nexëhmü wel als referentie genoteerd worden. “Valtakunta” is een uit-ontelbare-laagjes-bestaande vortex aan majestueuze atmosferische black metal en valt als één ellenlange ononderbroken kosmische trip te ondergaan. De sound is bij momenten heel overdonderend want de multi-dimensionale texturen klinken bombastisch en grandioos. Er gebeurt heel wat maar – eerlijk is eerlijk – tegelijk ook weinig want het is wel héél veel van hetzelfde. Het is dan ook niet alle artiesten gegeven om vier nummers met een gemiddelde speelduur van zeventien minuten van begin tot einde boeiend te houden. Akkoord, je zal her en der wel stukjes theremin ontwaren en de veelvuldig uit de kosmos neerdalende sacrale gezangen hebben soms wel wat weg van Batushka, maar er wordt in een nummer als “Ilmestys myrskystä” te weinig afgewisseld qua intergalactische snelheden. Middels “Auringon valtakunta” wordt de ruimtereis beëindigd en wanneer de overrompelende meteoorregen na dertien minuten stilvalt, brengen relaxerende ambientklanken de welverdiende rust. Op zich klinkt het allemaal niet erg verkeerd, maar een compactere aanpak had zijn vruchten in dit geval wel afgeworpen.

JOKKE: 75/100

Se Lusiferin Kannel – Valtakunta (Signal Rex 2019)
1. Edes vedet eivät saa rauhaa
2. Ilmestys myrskystä
3. Näin vastaa autio maa
4. Auringon valtakunta

Örmagna – Örmagna

De IJslandse geisers blijven maar nieuwe bands uitspuwen. Örmagna is er zo ééntje en hoewel de IJslandse scene om haar incestueuze praktijken gekend staat – er leven nu eenmaal slechts 330.000 mensen op het mysterieuze eiland waardoor het aantal black metal-muzikanten dus wel beperkt is – is er slechts één bandlid dat aan een andere band gelinkt kan worden en dat is zanger Örlygur Sigurðarson die we ook kennen van Naðra en Mannveira. Nadat de omineuze intro van hun gelijknamige debuut is weggeëbd, herkennen we de schuurpapieren strot van Örlygur meteen. Hoewel hij duidelijk niet de beste zangtechniek bezit, maakt hij dat goed middels een extra dosis passie, emotie en inleving. De black van het vijftal klinkt gestript en gezwind en komt erg ruw maar krachtig over dankzij de geslaagde mastering door Misþyrming’s Dagur Gonzales. Verwacht van begin tot einde echter geen dissonant feestje genre Svartidauði of een Sinmara tremolo- en blastfestijn want de black van Örmagna lijkt eerder een post-hardcore insteek te hebben wat bijvoorbeeld duidelijk hoorbaar is in het drumpatroon en de gitaarmelodie (inclusief atonaal riffje) in het titelnummer. De tien minuten durende epische afsluiter “Dansar saurs og saurlífis” bevat dan weer cleane zang en bakken meeneuriebare melodieën, zonder echter het rauwe randje uit het oog te verliezen. Als luistertip beveel ik “Náladoði” aan, een meer uptempo song vol tempowisselingen. Örmagna bewijst op haar debuut een veelbelovende nieuwe IJslandse kracht te zijn. Deze release is tevens één van de beste Signal Rex-uitgaven tot op heden.

JOKKE: 81/100

Örmagna – Örmagna (Signal Rex 2019)
1. Intro
2. Háskinn í Seljunum
3. Náladoði
4. Örmagna
5. 3 ár í dýflissu
6. Með lögum skal land brjóta
7. Dansar saurs og saurlífis

Zwarte Dood – Van Kaïn’s zaad

Black metal heb je in alle maten en gewichten. Van extreem technisch, avant-garde, progressief en dissonant spul tot simplistische, rechtlijnige en ruwe ketelherrie. Het nieuwe Belgische Zwarte Dood – suffe bandnaam wel –  houdt niet zo van technische snufjes en complexe toestanden en richt zich tot de oerkrachten van het genre zoals dat zich begin jaren negentig manifesteerde. Na de verplichte ambient-intro, schiet de titeltrack van deze demo uit de startblokken waarbij ruw, haatvol en vernietigend de codewoorden zijn. Tussen de feedbackende gitaren en het gekraak van de punky galopperende drums, perst main man ZD haatdragende vocalen uit zijn salpeterstrot. Simpel maar effectief. “Ik roep de duisternis aan me te omarmen” is geen standaardnummer daar het eerder een collage van getormenteerde vocalen, penetrerende feedback en demonische noise behelst. Halfweg valt een trage drumbeat in die de song naar ongefilterde misantropische haat leidt. De duivels teringherrie van het ondergeproduceerde “Het naamloze pad” manifesteert zich opnieuw via punky, rockende riffs en tonnen gekraak, feedback en noise. Afsluiten doet Zwarte Dood met “Nacht en mist” een cover van het Ildjarn-Nidhogg-nummer “Natt og tåke” van diens “Norse” EP, dan weet je meteen ook waar de mosterd gehaald werd. Zwarte Dood brengt echter een nog r(a)uwere versie van het origineel. Dit is geen black voor tere zieltjes.

JOKKE: 72/100

Zwarte Dood – Van Kaïn’s zaad (Signal Rex 2018)
1. Aanvang 
2. Van Kaïn’s zaad
3. Ik roep de duisternis aan me te omarmen
4. Het naamloze pad
5. Nacht en mist