sortilegia

Hadopelagyal – XXXVI XXXI N XXV XXVIII O

In de diepste regionen van de oceaan komen er levende wezens voor, ook al is er geen zonlicht en benaderen de temperaturen het vriespunt. Eens we dieper dan 6.000 meter in deze bizarre diepzee onderwereld duiken, komen we terecht in de hadale of hadopelagische zone. De magie van (deze) natuurlijke duisternis is wat de Duitse band Hadopelagyal drijft. In 2018 werd een eerste demo uitgebracht waarvan de titel ietwat vreemd lijkt. Wanneer je de Romeinse cijfers echter omzet naar westerse cijfers, krijg je coördinaten die verwijzen naar de Kolumbo, een onderzeese vulkaan die reeds meer dan 400 jaar inactief is. Ván Records zag het potentieel van de band en brengt de demo nu op sterk gelimiteerd vinyl uit. Mijn naald belandt in de groeven van nummer 201 van de 215. De vijf songs die in de navolgende driekwartier volgen, laten een sound horen die het midden houdt tussen death metal – het soort dat uit de diepste spelonken lijkt op te borrelen – en woeste, bestiale black waarbij gestreefd wordt naar een rustgevende lichtheid te midden van alle chaos die hierbij komt kijken. Momenten van sluimerende doom worden afgewisseld met bulderende erupties gitzwarte magma waarbij flitsende solo’s doorheen de aslucht klieven. Het zeventien minuten durende “Craving in infinite void” speelt meer met repetitiviteit en neigt hierdoor het meest naar black metal. De in reverb doordrenkte sound van deze demo is rauw en ontoegankelijk voor eenieder die net vanachter de hoek in de underground komt piepen. Wie echter patches van Malthusian, Sortilegia, Incantation of Grave Miasma op zijn of haar lederen vest heeft prijken, kan toehappen – waarbij we wel vermelden dat de kwaliteit van geen van deze referentiebands geëvenaard wordt. Maar het betreft natuurlijk ook nog maar een eerste demo.

JOKKE: 77/100

Hadopelagyal – XXXVI XXXI N XXV XXVIII O (Ván Records 2019)
1. Raise and hail the dead in mortal utter madness
2. As omniferous domination ruled with zero clemency
3. Down in the valley of Eden’s horizon
4. Depravity shall triumph
5. Craving in infinite void

I I/Lihhamon – Miasmal coronation

Weldra stuurt het Duitse kwaliteitslabel Ván Records enkele van haar paradepaardjes onder de noemer “Astral maledictions tour 2017” de baan op. De IJslandse bands Sinmara en Almyrkvi vormen samen met het Canadese Sortilegia reeds een bijzonder sterke line-up, maar ook openingsact I I is een interessante band. De split die I I ofte Infernal Invocation samen met het eveneens uit Leipzig afkomstige Lihhamon de wereld inknalt, is mijn eerste kennismaking met de band, één die er meteen boenk op is. De gewelddadig klinkende blackened death metal knalt dankzij de mix en mastering van Temple Of Disharmony als een bazooka en laat geen spaander heel van de kerken en kapelletjes die de band op haar Europese trek zal passeren. De vier heren maken ook deel uit van acts als Antlers, Bloody Vengeance en Vidargängr maar het godslasterende kabaal dat ze met I I produceren, behoort toch tot hun meest extreme muzikale uitspattingen en dit met “Miasmal execration” als ultiem nekschot. Ook bij stadsgenoten Lihhamon gaat het er hondsbrutaal aan toe. We kenden dit trio al van hun “Doctrine” plaat die eerstdaags via Nuclear War Now! aan een tweede leven begint. Hun bestiale teringherrie gaat eerder de richting van een Conqueror of Revenge uit vooral door de agressieve drumstijl van drummaniak Avgvr. De drie songs die Lihhamon hier brengt, bevatten hoegenaamd geen frivole tierlantijntjes of fijngevoeligheden maar rammen zich buldozergewijs in je strot. De grinding riffs en afwisselende screams en diepe grunts vormen in samenspraak met de niet aflatende drumsalvo’s van “Inferno (Decimation doctrine)” een ware aanval op je zenuwen. De finale van “Chasma (Deathstrike coronation)” bevat sacrale zangpartijen en maakt een eind aan deze auditieve aanval. Geen muziek voor tere zieltjes.

JOKKE: 75/100 (I I: 80/100 – Lihhamon: 70/100)

I I/Lihhamon – Miasmal coronation (Ván Records 2017)
1. I I – Indoctrination of deaths command
2. I I – Weltenfresser
3. I I – Miasmal execration
4. I I – Vidargängr
5. Lihhamon – Zelot (Splendour of terror)
6. Lihhamon – Inferno (Decimation doctrine)
7. Lihhamon – Chasma (Deathstrike coronation)

Sortilegia – Sulphurous temple

Wie wel pap lust van rauwe, ritualistische black metal zit bij het Canadese Sortilegia aan het juiste adres. Het debuut “Arcane death ritual” schafte ik drie jaar geleden na afloop van een prima optreden van het duo aan. Binnenkort staan ze opnieuw op de planken in ons Belgenlandje tijdens de tour met Sinmara, Almyrkvi en I I, maar ik moet spijtig genoeg verstek laten gaan. En dat is dik balen want als Sortilegia veel werk van haar tweede plaat “Sulphurous temple” speelt, gaat dat ongetwijfeld een beklijvend live ritueel worden. Het nieuwe werk slaat het debuut eigenlijk grofweg aan gruzelementen, want de caveman black metal die de van oorsprong Russische zangeres/gitariste Koldovstvo en haar wederhelft/drummer Haereticus veertig minuten op je afvuren, straalt een pure duivelse obsessie uit. Hoewel de productie iets zwaarder en minder groezelig klinkt dan voorheen, vormen “rauw”, “ongepolijst” en “archaïsch” nog steeds de kernwoorden die de sound van Sortilegia het best omschrijven. En het geheel weet meer dan ooit onder je vel te kruipen en de koude rillingen over je rug te laten lopen. Het is moeilijk om er één bepaald nummer uit te kiezen vermits “Sulphurous temple” zich als één coherent geheel vormende gitzwarte oorkonde van het kwaad laat beluisteren waarbij “The veil” de rol van innemend duister ambient rustpunt op zich neemt. In de vijf andere nummers spuwen de bezeten vocalen van de frontheks gal en vitriool en de snijdende riffs fileren je tere communiezieltje tot op het bot. Liefhebbers van een band als Turia moeten dit zeker eens een kans geven want this is the real deal!

JOKKE: 89/100

Sortilegia – Sulphurous temple (Ván Records 2017)
1. Night’s mouth
2. Speculum tenebrarum
3. Ecstasies of the Sabbath
4. The veil
5. Hymn for the Egreror
6. Exalting in acrid flames