speed metal

Malokarpatan – Nordkarpatenland

Gelukkig bestaat er zoiets als de copy-paste functie of ik was wel even bezig geweest met het foutloos overtypen van de tracklist van “Nordkarpatenland“, de langverwachte opvolger van het twee jaar geleden verschenen debuut “Stridžie dni” van Malokarpatan. Het is nog steeds niet zo eenvoudig om het geluid van dit Slovaakse kwintet te omschrijven aangezien het een smeltkroes van black, heavy, speed en folk metal is zonder dat hierbij één van de omschreven subgenres overheerst. De erfenis van oude Oostblok bands zoals Master’s Hammer en Root is natuurlijk alom tegenwoordig maar Malokarpatan weet er een eigen draai aan te geven. De opnames vonden bovendien plaats in de studio waar Master’s Hammer’s demo “The mass” in 1989 werd vereeuwigd en dat resulteert in een betere productie vergeleken met de eersteling. Nadat de inleidende rurale klanken verdwenen zijn, schiet “V okresném rybníku hastrman už po stárocá vycína” met een aanstekelijke heavy metal riff uit de startblokken waarover zanger Temnohor met een duistere en diepe stem epische verhalen over Oost-Europese folklore scandeert. Plots valt de song stil om plaats te maken voor een folkloristisch intermezzo om nadien via een melodieuze solo terug in gallop te treden. Deze openingstrack is meteen een schoolvoorbeeld van het vermengen van stijlen waar Malokarpatan zo goed in is. De heavy metal elementen zijn misschien nét iets meer vertegenwoordigd nu want ook het kort maar krachtige “Ked starého Bartolína ze šenku na táckach zvážali” en “V rujnovej samote pocichu dumá lovecký zámek zvlcilého grófa” zijn instant luchtgitaarmateriaal waarbij de trage riff in die laatste song wel héél hard naar Celtic Frost’s “Dethroned emperor” neigt. In “Ked svetlonosi zapocnú v mocariskách nazeleno svícit” en “V rujnovej samote pocichu dumá lovecký zámek zvlcilého grófa” laat Malokarpatan haar gevoelige kant zien waarbij de mid-tempo metal wordt ondersteund door een breed uitgesmeerd orgeltapijt en ijle vrouwelijke vocalen. Ook “V hustej hore na stracích nohách striga chalupu svoju ukrýva” klinkt bij aanvang alsof er een tekenfilm gaat beginnen om nadien gelukkig tot een soort “The blair witch project” te transformeren. Het bewijst dat de extremen nog meer opgezocht worden, maar waarbij de tragere stukken me toch net iets minder kunnen bekoren dan het up-tempo gitaargeweld. “Ve starém mlyne certi po nocách mariáš hrávajú” sluit deze avontuurlijke en afwisselende plaat op aanstekelijk wijze met mooie gitaarleads af.

JOKKE: 80/100

Malokarpatan – Nordkarpatenland (Invictus Productions 2017)
1. Nordkarpatenland
2. V okresném rybníku hastrman už po stárocá vycína (In the provincial pond, a water goblin has been raging for centuries)
3. Ked starého Bartolína ze šenku na táckach zvážali (When old Bartolín was driven back home from the tavern on a wheelbarrow)
4. Ked svetlonosi zapocnú v mocariskách nazeleno svícit (When will-o’-the-wisps begin to shine green in the bogs)
5. Nedlho po púlnoci opacha sa doplazila z dzíry (Not long after midnight, the abomination has crawled out of the hole)
6. V hustej hore na stracích nohách striga chalupu svoju ukrýva (Within the dense woods, the witch is hiding her hut on magpie legs)
7. Ked gazdovi upeleší sa v chyži nezdoba zmok (When a bugger kobold settles down in the farmer’s household)
8. V rujnovej samote pocichu dumá lovecký zámek zvlcilého grófa (In October’s solitude, silently the hunting chateau of the wolfish count is brooding)
9. Na horárni ve folvarku šafári rohatý jáger (A horned jaeger governs the gamekeeper’s lodge in the uplands)
10. Ve starém mlyne certi po nocách mariáš hrávajú (Devils are playing whist at nights in the old water mill)

Sacroscum – Drugs & death

Drugs en dood gaan dikwijls hand in hand, ook bij het Duitse Sacroscum. Beide heren ejaculeren in DIY-stijl negen vuilbekkende songs vol haat, walging, dood en vernieling op hun eerste langspeler. J en SS hebben zich voor Sacroscum laten inspireren door oude helden als Darkthrone, Carpathian Forest, Discharge, Skitsystem en oude-Celtic Frost. Dat levert met andere woorden een explosieve cocktail van death metal en crust/punk met een goor zwart randje op.  De zes minuten van “Skin canvas” zijn dan weer doordrongen van de jaren ’80 speed en thrash metal riffs op zijn blekkies. De trage, zwaar ronkende bastonen van “Downwards spiral” zetten je even op het verkeerde been, want nadien breekt de hel weer los en verfraaien melodieuze gitaarlijnen deze afwisselende en dynamische song. Afsluiter “DCLXVI” is met haar negen minuten de langste song die we te horen krijgen en laat zien dat Sacroscum niet vies is om verrassende elementen als cleane zang en akoestische gitaren in hun extreme muziek in te bouwen. De titelsong is meer mid-temp van opzet maar voor de rest rocken de nummers als een tiet (“Vermin”), klinken ze opzwepend (“Waste, horror & degradation”) en ze slaan de boel in de vernieling (“Gutter.Moloch.God”). Geschikt spul voor een demolition party!

JOKKE: 81/100

Sacroscum – Drugs & death (Unholy Prophecies 2017)
1. Initium
2. Drugs & death
3. Autoerotic thanatophilia
4. Gutter.Moloch.God
5. Vermin
6. Waste, horror & degradation
7. Skin canvas
8. Downwards spiral
9. DCLXVI

Krossfyre – Burning torches

Het Spaanse Krossfyre laat er geen gras over groeien. Dit zootje ongeregeld bestaande uit leden van Sheidim, Graveyard, Körgull the Exterminator, Insulters, Morbid Flesh en Suspiral verenigde amper een jaar geleden de krachten en presenteert nu reeds een eerste worp in de vorm van de twintig minuten durende EP “Burning torches“. Een jeugdig joie de vivre spat van deze explosieve mix aan black, speed en thrash metal af en de luchtgitaar wordt dan ook in gruzelementen geslagen. Nadat de inleidende klanken zijn weggeëbd, vliegt die vuist ostentatief de lucht in waarna twee vingers zich uitstrekken om de gehoornde te saluteren. De solo’s vliegen om je oren en de opzwepende riffs en staccato drums stuwen “Fire solution” als een exprestrein vooruit. Dit kan zich meten met het beste werk van Aussies Deströyer 666 en Gospel Of The Horns. De strot van frontman A.K. lijkt als twee druppels wijwater op die van Erik van Watain, een gelijkenis die bij zijn andere band Sheidim ook reeds werd aangehaald. Muzikaal gezien heeft Krossfyre echter meer weg van de Nifelheims van deze wereld en ook oude Tribulation kan ermee door als aanknopingspunt. Songs als “Tabellae defixionum” en “Black jaws of evil” zijn ideaal om een kleine, zwetende club in lichterlaaie te zetten. Ik kan me niet inbeelden dat je hier geen drang van krijgt om een metalen danske te placeren. Als de afterparty dreigt stil te vallen, smijt je het aanstekelijke “The great masturbator” op de draaitafel om de fik er terug in te steken. Nog even meegeven dat de productie waarvoor de Moontower Studio verantwoordelijk was, uitstekend te noemen is: lekker krachtig, organisch en alle instrumenten zijn goed hoorbaar. “Ashes to ashes and dust to dust!“.

JOKKE: 82/100   

Krossfyre – Burning torches (Hells Headbangers Records 2017)
1. Krossfyre (Intro)
2. Fire solution
3. Burning torche
4. Tabellae defixionum
5. Black jaws of evil
6. The great masturbator

Deströyer 666 – Wildfire

Mijn favoriete Aussi band Deströyer 666 slaat na een afwezigheid van zeven jaar (de single “See you in hell” even niet meegerekend) keihard terug met het op alle fronten sublieme “Wildfire”. De term “Aussie” dekt echter de lading niet meer volledig vermits bandleider K.K. Warslut zich omringt met strijdgenoten die niet Australië, maar Zweden en Engeland als bakermat hebben, terwijl ons beste oorlogssletje al enkele jaren in Nederland woonachtig is. Wat ik zo fantastisch vind aan Deströyer 666 is dat hun opzwepende rechttoe rechtaan black/thrash/speed metal opgesmukt is met pakkende melodieën en meeslepende gitaarsolo’s die meermaals teruggrijpen naar Metallica ten tijde van “Kill ‘em all”. De balans woog met het uitzinnige “Traitor”, de titeltrack die uit één waanzinnig lange solo lijkt opgebouwd te zijn en het “gaan met die banaan”-gehalte van “Die you fucking pig” nog nooit zo sterk door naar de speed/thrash metal kant en hoewel ik doorgaans het groengespikkeld vliegend schijt krijg van die ballen-tussen-de-portier-van-de-porsche-hoge-uithalen komen Warslut en Co er verbazingwekkend goed mee weg wanneer deze (zij het spaarzaam) de revue passeren. Voorts ademt deze plaat seks, drugs & rock ’n roll uit. De geneugten des levens komen onder andere aan bod in “Hymn to dionysus” en “White line fever” en het rock ’n roll deel slaat natuurlijk op de aanstekelijke, meermaals meezingbare (“Live and burn”) ongebreidelde brok muzikaal geweld die op de luisteraar afgevuurd wordt. Het midtempo “Hounds at ya back” wisselt naar-grandeur-neigende-en-Immortal-riekende riffs af met een meerstemmig meebrulrefrein. De statische maar grootse melodielijn van “Hymn to dionysous” in afwisseling met full speed ahead metal maken van dit nummer het hoogtepunt van de plaat. Ook meer epische songs hebben hun weg naar de plaat gevonden in de vorm van het instrumentale “Artiglio del diavolo” en de met cleane zang (en aanstekelijke “oooo ohooo’s” die nog urenlang blijven nazinderen) doorspekte hekkensluiter “Tamam shud”, wat een Perzische uitdrukking voor “het einde” is. Hopelijk slaat dit niet op de activiteit van de band, want met “Wildfire” staat Deströyer 666 opnieuw vooraan de linie. Met net geen veertig minuten speeltijd is “Wildfire” misschien een mager beestje qua lengte (zeker na zo’n lange koelkastperiode), maar dat wordt qua uitzinnige en fantastische muziek volledig gecompenseerd. Laten we hopen dat het niet opnieuw zo lang wachten is vooraleer Destroÿer 666 met een opvolger op de proppen komt. Wat een zalige band blijft dit toch!

JOKKE: 90/100

Destroÿer 666 – Wildfire (Season Of Mist 2016)
1. Traitor
2. Live and burn
3. Artiglio del diavolo
4. Hounds at ya back
5. Hymn to dionysus
6. Wildfire
7. White line fever
8. Die you fucking pig
9. Tamam shud

Primeval Mass – To empyrean thrones

In de categorie “onbekend maakt onbemind” vinden we deze maand het Griekse Primeval Mass terug. De naam deed hier niet meteen een belletje rinkelen, maar links en rechts hoorde ik positief hoorngeschal. “To empyrean thrones” blijkt na een resem splits en demo’s reeds album nummer drie te zijn en verschijnt op het voor mij eveneens onbekende Katoptron IX Records, een obscuur Grieks underground label. Met Primeval Mass hebben ze wel een klepper in handen want “To empyrean thrones” is namelijk een dijk van een plaat. Onvoorstelbaar eigenlijk dat dit het werk is van slechts één man, genaamd Orth. Vorige releases waren het resultaat van groepswerk, maar nu werd de klus enkel door hem geklaard. Absoluut geen luie Griek dus! “To empyrean thrones” staat voor vijftig minuten vurige Griekse black/thrash razernij. Gord het zwaard, leder en die luchtgitaar maar al om want doorheen de plaat waart meer dan eens een serieuze Absu vibe! Het maniakale opgefokte drumwerk en de speed/thrash metal tsunami zijn hier debet aan. De vlammende riffs aan het begin van “For astral triumphs” en “Their eyes of the abyss”zetten de boel in lichterlaaie en duwen die gebalde vuist ostentatief de lucht in. Of het nu in drie minuten (“Hour of the stellarnaut”), twaalf minuten (“The mansions of night”) of alles daartussenin is, maakt niet veel uit. Het meer epische, slepende en instrumentale “Behind the watching shadows” vormt een welgekomen rustpunt dat mijn hartslag toelaat even terug tot onder 180 te zakken want sinds de eerste noten van “In fiery ascent” schoot die het rooie in. Daarna is het terug hakken en klieven tot op het bot. No mercy!  Hoewel de snelste stukken misschien iets te inwisselbaar zijn, blijft de plaat de volle vijftig minuten boeien. Als Orth beslist om toch eens live te gaan spelen, zou ons eigenste Witch Trail de perfecte opwarmer zijn voor deze heerlijke brok geweld. Ontdekking van de maand!

JOKKE: 83/100

Primeval Mass – To empyrean thrones (Katoptron IX Records 2016)
1. In fiery ascent
2. For astral triumphs
3. Their eyes of the abyss
4. Behind the watching shadows
5. With the emblem of the blackwinged
6. The grand ordeal
7. Hour of the stellarnaut
8. The mansions of night

Malokarpatan – Stridžie dni

Als Pede van Alkerdeel je een plaatje aanraadt, mag je ervan uitgaan dat het geen Studio 100 black metal zal zijn. En dat is met de debuutplaat “Stridžie dni” (“The witching days” in het Engels) van het Slovaakse Malokarpatan allerminst het geval. Dit helse trio is qua muzieksmaak dertig jaar geleden blijven hangen, toen de kogelriemen, het leder en de spikes de standaardoutfit (en niet enkel de uitgaansoutfit) vormden voor de speed metal, thrash en black metal fanatiekelingen. De logo’s van Venom, Tormentor, Negative Plane, Katharsis, (oude) Metallica, Darkthrone of Master’s Hammer vallen waarschijnlijk te spotten op de opgenaaide patches die de bandleden hun garderobe sieren. “Stridžie dni” is opgedragen aan het platteland van West- Slowakije met al zijn groteske mythen en overlevering. Alle teksten zijn geschreven in het lokale dialect en bezingen folkloristische legendes gebaseerd op landelijke hekserij, dronkenschap en nationale trots. Net als de Slovaakse ziel zelf, zijn de nummers vaak zowel grimmig als humoristisch, zowel vrolijk als melancholisch tegelijk. Het folklore element uit zich in het mooie artwork en de vele interludes en samples van oude lokale films en houdt zich mijlenver weg van de Finse hoempapa toestanden. Kenmerkend voor de plaat is dat deze ondergedompeld is in een hels reverb bad en de dronken holbewoner screams slash hysterische vocale capriolen toveren een brede grijns op mijn tronie. Het spelplezier spat ervan af en hoewel de plaat allesbehalve zo strak als een te kleine lederhosen klinkt, vervalt men niet in dronkenmansgebral. Onmogelijk om tijdens het beluisteren van deze negen splinterbommen je luchtgitaar niet uit de kast te halen om de raspende riffs en bij wijlen catchy melodieuze solo’s na te bootsen. Liefhebbers van Disney metal lopen echter wel het best in een grote boog rond deze release. “Old” en “school” zijn de twee kernwoorden voor deze release.

JOKKE: 82/100

Malokarpatan – Stridžie dni (Hexencave Productions/ Invictus Productions/Sky Burial Productions 2015)
1. Metelica a kúrnava sa žene nad krajem
2. Kýho besa mi to tá stará ohyzdná striga do pohára nalála
3. Na kríllach cemnoty do horských úbočí zostupuje posol moru a hniloby
4. O víne, kterak učený Hugolín Gavlovič z Horovec vyprával
5. Stridžie dni, kedy neradno po slnka západe vychádzat, ni perí drápat
6. Starý z hory, čo zver svoju budzogánem pobil
7. O jedném, čo pijatikou rozum si pomúcil a nakonec v chléve prenocovat musel
8. Z jazera ozruta, s volíma rohama a telom chlapiny
9. Popolvár najväčší na svete, šarkanobijca a bohatier

Goatwhore – Constricting rage of the merciless

Goatwhore is een band die al sinds 1998 hard aan de weg naar de diepste hellekrochten timmert. Ik heb de bandnaam al ettelijke malen zien passeren en al veel goeds over hen gehoord en gelezen, maar eigenlijk nooit de moeite gedaan om de muziek eens deftig te checken. Daar moest met plaat nummer 6 getiteld “Constricting rage of the merciless” maar eens dringend verandering in komen. Aan intro’s doet de band rond brulboei Ben Falgoust, die we ook kennen van zijn ander orkestje Soilent Green, niet mee. In tegendeel, direct met de deur in huis vallen! De band vuurt de ene na de andere mokkerriff op je af, de ene keer geïnjecteerd met een vleugje black metal (openingstrack “Poisonous existence in reawakening”), dan weer met een flinke scheut trash metal en het tempo ligt hoog, heel hoog. De riffs in “Baring teeth for revolt” gaan zelfs eerder de heavy/speed metal richting uit. De vocalen van schreeuwlelijk Falgoust variëren van opzwepende screams (die me fel doen denken aan een band als Kvelertak) tot death metal grunts in het breakdown stuk in de opener van de plaat. Het is een explosieve cocktail van zowat alle extreme metalstijlen die voorhandig zijn. De band houdt het ook overzichtelijk, wijdt niet te veel uit en overbodige franjes zijn er niet te horen. Negen van de tien songs blijven dan ook mooi binnen de 3 à 4 minuten grens, hoewel dit dus verre van hitlijst- of Eurovisiesongfestmateriaal is.  Enkel “Cold earth consumed in dying flesh” klokt af op vijf en een halve minuut. In deze song wordt het tempo serieus naar omlaag geschroefd en banen schurende zaagriffs zich een weg naar je trommelvliezen. Tempo omlaag? Zang mee omlaag en terug eerder diepe putgrunts die het mooie weer hier maken. Daarna is het met “FBS” weer raggen geblazen. De drums hakken en de luchtgitaar aanmoedigende riffs, toveren een smile op je tronie. “Nocturnal conjuration of the accursed” is weer een midtempo stamper en het is moeilijk uit te maken of ik de band nu het liefst bezig hoor op full speed of eerder in de tragere songs. Het gaat hen beide namelijk even goed af. Blij dat ik de band eindelijk een kans gegeven heb. Of het hun beste plaat is, kan ik niet zeggen, maar ik duik hun back catalogue alvast in!

JOKKE: 85/100

Goatwhore – Constricting  rage of the merciless (Metal Blade records 2014)
1. Poisonous existence in reawakening
2. Unraveling Paradise
3. Baring teeth for revolt
4. Reanimated sacrifice
5. Heaven’s crumbling walls of pity
6. Cold earth consumed in dying flesh
7. FBS
8. Nocturnal conjuration of the accursed
9. Schadenfreude
10. Externalize this hidden savagery