Als je al op deze site terechtgekomen bent, moet ik niet meer uitleggen wie of wat Darkthrone is. De pioniers van ons geliefd en schedelsplijtend zwart metaal zijn ondertussen alweer aan studioplaat nummer – hou u vast – negentien aanbeland. Hoewel ze de black metal al enige tijd achter zich hebben gelaten, brengen de excentriekelingen nog steeds met de regelmaat van de klok een brok true metal uit en ditmaal lijken Fenriz en Nocturno Culto te lachen met het genre dat ze zelf mee hebben vormgegeven, want de titel “Eternal hails……” ligt er toch wel heel dik bovenop.

Met Darkthrone weet je nooit echt wat te verwachten, getuige hun woelige verleden waarin uitstapjes naar crustpunk, death metal, speed metal en heavy metal de norm werden, maar er zijn wel enkele constanten te bespeuren. Een Darkthrone album klinkt zonder uitzondering alsof de jaren tachtig nooit zijn opgehouden en Fenriz steekt zijn voorliefde voor Black Sabbath en Motörhead nooit onder stoelen of banken. Ingewikkeld is het nergens, maar je kunt er steeds vanuit dat je metal van de oude stempel voorgeschoteld krijgt. Voor “Eternal hails……” schreven zowel hij als Nocturno Culto enkele nummers apart, zonder eigenlijk te weten wat de ander aan het componeren was. Toch weten de heren elkaar steevast te vinden, want “Eternal hails……” hangt toch goed samen.

Na hun veelbewogen jaren leek Darkthrone met “Arctic thunder” en “Old star” toch een welbepaalde richting uit te gaan, en dat pad betreden ze met “Eternal hails……” verder. Daarmee bedoel ik eigenlijk: simplistischer. De Noren nemen op hun nieuweling een basis van Celtic Frost en Hellhammer, gooien er een schoot heavy en speed metal bij en kruiden af met de rock ‘n’ roll van Motörhead. Hoe makkelijker, hoe liever, want Fenriz’ drumpatronen zijn overal zo simpel als maar zijn kan, en ook het gitaarwerk is nergens uitdagend te noemen. Doorheen die van ornamentjes gestripte composities komt echter de kracht van simpliciteit naar voren, wat de openingsriff van “Wake of the awakened” gretig bewijst door met momenten opzwepende heavy metal riffwerk tussen te steken. Opener “His master’s voice” had het album eigenlijk al opgefokt op hang getrokken, maar op “Hate cloak” krijgen we onversneden traditionele doom metal op ons bord. Op deze plaat is het Nocturno Culto die de zang op zich neemt, en zijn in reverb ondergedompeld gerasp vallen zowaar teksten te ontwaren! Ik las er enkele, en naar goede gewoonte valt er kop noch staart aan te knopen.

Betekent het halsstarrig vasthouden aan de op-en-top oldschool metalformule dan dat Darkthrone eigenlijk iets overbodig uitbrengt? Vernieuwend is het allemaal natuurlijk niet te noemen, maar waarin de heren wél uitblinken is hun nagenoeg perfecte executie. Fenriz en Nocturno Culto kleuren niet binnen de lijntjes, maar tekenen de lijnen uit. Iedereen die ooit een interview met de ondertussen ferm bebaarde drummer heeft gehoord weet ook dat de heren heel kieskeurig zijn wat hun sound betreft, en het is er verdikke aan te horen want de productie is om duimen en vingers bij af te likken. Scherp, helder, een degelijke snaresound en een knapperig gitaargeluid om u tegen te zeggen. “Eternal hails……” klinkt enorm uitgebalanceerd en recreëert een geluid zoals we in ’86 ook zouden gehoord hebben, en ze doen het met overtuiging en hun typische Darkthrone-flair.

In feite is Darkthrone vooral leute, niet al te serieus te nemen, en niemand verwacht dat ze nog baanbrekend werk zullen uitbrengen – op dat vlak zou ik durven beweren dat ze hun job al met onderscheiding hebben volbracht. Echter slagen ze er wel in om degelijke nummers te schrijven en amuseer ik mij toch elke keer opnieuw met hun werk. Die twee zelf liggen er alvast niet van wakker. Recent zag ik iemand op het wereldwijde web de plaat heel gevat omschrijven, en aan deze anonieme grapjas het laatste woord: “Oversimplified song structures, subpar production, nonsensical lyrics. I’m loving it.”

CAS: 79/100

Darkthrone – Eternal hails…… (Peaceville Records 2021)
1. His master’s voice
2. Hate cload
3. Wake of the awakened
4. Voyage to a north pole adrift
5. Lost arcane city of uppakra