sulphur aeon

Prometheus – Resonant echoes from cosmos of old

De mythe van Prometheus verhaalt dat de mens er bij de toebedeling van gaven en vaardigheden door de Griekse goden maar bekaaid afkwam. Zowel op het vlak van de overlevingsinstincten als op het vlak van de natuurlijke verdedigingsmiddelen waren de andere levende wezens er veel beter aan toe. Uit liefde voor de mensheid stal Prometheus het vuur bij de Olympische goden en schonk het aan de mensen. Hij leerde de mens er metaal mee te bewerken en leerde hun technische vaardigheden toe te eigenen. Het drietal Esophis (gitaar, bas, synths), Aggelos (zang) en Nodens (drums) werd op vlak van ‘metaalbewerking’ goed bedeeld want wat de heren op hun tweede langspeler “Resonant echoes from cosmos of old” laten horen, kan ons uitermate bekoren. Waarom het promopraatje de band als blackmetal labelt, ontging me aanvankelijk wel een beetje want de strot van Aggelos situeert zich in het openende “Gravitons passing through Yog-Sothoth” en het loodzware groovende “Azathoth” toch vooral in diepere deathmetalregionen. Ook muzikaal horen we heel wat esoterisch doodsmetaal echoën in de muziek van deze Grieken, die in het vaarwater van een band als Sulphur Aeon opereren. De Lovecraftiaanse themathiek delen ze trouwens ook met deze Duitsers. De blackmetalreferentie slaagt hier met andere woorden eerder op de hoge dosis duistere atmosfeer die in de muziek geïnjecteerd is en op de dissonante riffjes die in de monsterlijke composities zoals het slepende “Astrophobos” verstopt zitten. Dit is het eerste nummer dat in zijn totaliteit meer naar zwart- dan doodsmetaal overhelt en vanaf de zevenminutengrens ook ruimte laat voor een ingetogen heavymetalachtige gitaarlead. Het is een melodieuze aanpak die teruggrijpt naar de eerste twee Rotting Christ platen die zowat de blauwdruk voor de Helleense blackmetalsound vormen. Met het daaropvolgende titelnummer gooit het trio het lichtjes over een andere boeg daar er hier ook aandacht is voor een zeker majestueus en symfonisch gevoel. Gaandeweg trapt Nodens op het gaspedaal en lanceren de heren zichzelf in furieuze blackmetalversnellingen, om dan plots schril te contrasteren door al het muzikale geweld te laten stilvallen en opnieuw op melodieuze hypnotiserende gitaarmelodieën over te schakelen waarvoor de Helleens scene zo gekend staat. Ook meer naar het einde van deze negen minuten durende compositie laat Prometheus nog verschillende gezichten zien; we horen zelfs even een Emperor-achtig stukje terug. Het maakt dat we bij de les blijven en ons niet snel vervelen met deze plaat. Het Grieks getitelde nummer “Ανεμοι των Αστρων” (‘ik weet het niet’) is een atmosferisch mystiek klinkend intermezzo dat een brug bouwt naar het afsluitende “The crimson tower of the headless God” waarin het beste van black- en deathmetal gecombineerd wordt tot een beklijvend epos waarin naarmate het einde nadert een heuse plaats is weggelegd voor majestueuze synths die de zintuigen prikkelen en een ruimtelijk vacuüm creëren dat psychedelische ambient-allures aanneemt. Voeg daar nog feërieke vrouwelijke engelenzang bij en we lijken ons haast even van het aardse bestaan te kunnen losmaken. Prometheus weet zich met “Resonant echoes from cosmos of old” resoluut op mijn radar te spelen. Dit is immers een avontuurlijke plaat waarop een band te horen is die niet voortdurend uit hetzelfde vaatje tapt maar verschillende gedaantes aanneemt wat bijdraagt aan het luisterplezier.

JOKKE: 87/100

Prometheus – Resonant echoes from cosmos of old (I, Voidhanger Records 2020)
1. Gravitons passing through Yog-Sothoth
2. Azathoth
3. Astrophobos
4. Resonant echoes from cosmos of old
5. Ανεμοι των Αστρων
6. The crimson tower of the headless God

Nekrovault – Totenzug: festering peregrination

Dat Ván Records al zestien jaar lang interessant spul op de markt brengt hoeft ondertussen geen betoog meer, en naast de traditionele focus van het label op bezwerende, ritualistische black metal lijken er de laatste jaren ook meer releases uit te komen van het doodse broertje ervan. Nadat het label enkele heel sterke releases van het eveneens Duitse Sulphur Aeon uitbracht, komen ook nu de landgenoten van Nekrovault met een eerste langspeler. De twee voorgaande demo’s zijn het bewijs dat mijn oog toch niet alziend is, maar dit debuutalbum werd gelukkig wel opgepikt want wat Nekrovault laat horen is klasse. “Totenzug – funereal hillscapes” plant dankzij het consistent trage tempo meteen een onheilspellende sfeer van jewelste neer, en meteen valt op dat er veel aandacht is besteed aan de productie, die zonder zever ‘top’ genoemd kan worden en waar de zware distortion teruggrijpt naar de hoogdagen van de BOSS HM-2-pedalen. Dat Nekrovault weet hoe ze de buzzsaw sound van de Zweedse grootheden van weleer kan bekomen staat buiten kijf. Deze formule, aangevuld met lugubere melodieën zoals in “Psychomanteum – luminous flames” geeft – net zoals bij het hiervoor vernoemde Sulphur Aeon – een zwart sfeertje mee aan hun sound, waardoor we Nekrovault ook in het rijtje met Grave Miasma en Irkallian Oracle kunnen plaatsen, waarbij de heren duidelijk een stap verder weg van de black metal zetten tegenover de EP’s. Naast onheilspellend en traag beuken knalt een snel nummer als “Pallid eyes” hard uit de speakers en horen we een mooi eerbetoon aan bands als Carnage, Entombed en Dismember. Halfweg krijgen we een twee minuten durend intermezzo waarin aasvliegen het rottende, doodse karakter van “Totenzug – festering peregrination” (what’s in a name) verder in de verf zetten voordat de Duitsers er opnieuw geen gras over laten groeien. Vreemde eend in de bijt is afsluiter “Eremitorium”, waar Nekrovault het rock & rollgehalte plots de hoogte in stuwt en begot zelfs catchy te noemen valt en waar ook wat traditionele doominvloeden te bespeuren zijn. Veel subtiliteit biedt Nekrovault niet, maar wel verdomd stevige death metal die waarschijnlijk ook door een hoop blackies gesmaakt zal kunnen worden – andere stijl, dezelfde sfeer. Nekrovault heeft zich ontpopt tot een sinister, halfverrot wezen dat uit de diepste krochten van zijn tombe naar boven komt gekropen: niet snel, maar berekend en onstuitbaar. De Bavarianen wilden een akelige sfeer neerpoten en zijn daarin geslaagd en ondanks de bijzonder heldere mix klinkt deze langspeler geweldig zompig. Exact zoals ik mijn death metal graag heb.

CAS: 84/100

Nekrovault – Totenzug: festering peregrination (Ván Records 2020)
1. Totenzug – funereal hillscapes
2. Sepulkrator
3. Psychomanteum – luminous flames
4. Pallid Eyes
5. Serpentrance
6. Basilisk fumes
9. Eremitorium

LvxCælis – Maher shalal hash baz

Wikipedia informeert me dat “Maher shalal hash baz” enerzijds een Japans muziekensemble is maar anderzijds ook naar de profetische naam van een kind uit de Bijbel verwijst. De naam betekent zoiets als “snel naar de buit of de prooi gaan” of “snel tot plundering overgaan” wat refereert aan de plundering van Samaria en Damascus in de achtste eeuw voor Christus door de Assyrische koning Tiglath-Pileser III. Het Chileense gezelschap LvxCælis vond het een geschikte naam voor haar derde langspeler die als van oudsher via het Zweedse Lamech Records verschijnt. Wie de voorgaande platen ook in de collectie heeft, weet wat er kan verwacht worden van het trio Irad (zang en gitaar), Nimrod (basgitaar) en Frater B. (drums), namelijk van Luciferiaanse gnosis en occulte rituelen doordrongen zwarte magie. Nu ligt de focus gelukkig wel grotendeels op de metalen invulling van het genre en is het aandeel aan koorgezangen, rituele ambient en andere toeters en bellen vrij beperkt gehouden (dikwijls gewoon met een inleidende of uitluidende functie). LvxCælis’s Zweeds geïnspireerde zwartmetalen klanken hellen zowel qua riffs als vocalen in een nummer als “Fading into Golgotha” of ook over naar de doodsmetalen variant wat de variatie enkel ten goede komt. Ook een solo links (“Throne of doom“) of rechts (“Raising above the demiurge“) wordt niet geschuwd. Het trio bouwt niet alleen tussen de songs onderling, maar ook binnen de structuur van eenzelfde nummer voldoende afwisseling in qua tempo’s en drumritmes waardoor we achtendertig minuten lang bij de les blijven. Zo heeft het slepende “Throne of doom” haar naam niet gestolen. De productie afkomstig uit de Zweedse Lamech Studios is helder, modern en krachtig hoewel de sound van voorganger “The watchers” uit 2015 wel zwaarder was. LvxCælis zal fans van Acherontas, Hetroertzen (waarvan enkele leden ook deel uitmaken van de LvxCælis live line-up), Sulphur Aeon en labelmakkers Kaosophia wel kunnen bekoren.

JOKKE: 80/100

LvxCælis – Maher shalal hash baz (Lamech Records 2019)
1. Beyond the falling stars
2. Fading into Golgotha
3. Throne of doom
4. The beginning was the end
5. Kiss the skull
6. Raising above the demiurge
7. Awakening the final chaos

Bloodbath – The arrow of Satan is drawn

Het was even wachten vooraleer de nieuwe Bloodbath fysiek zijn rondjes kon draaien in casa jokkemans maar ondertussen hebben we al een kleine week kunnen genieten van “The arrow of Satan is drawn” en kunnen we ons oordeel neerpennen. Ten opzichte van het vier jaar geleden verschenen “Grand morbid funeral” is de zanger voor de verandering eens niet vervangen. We horen met andere woorden nog steeds de gravelgrunt van Paradise Lost’s Nick Holmes. De enige line-up wissel vond plaats op gitaar. Tweede gitarist Per “Sodomizer” Eriksson kon immers aan de slag bij het immens populaire Ghost. Craft’s Joakim Karlsson werd als vervanger aangetrokken en mag voortaan zijn tronie met bloed bekladden. Als er een nieuwe Bloodbath verschijnt weet je op voorhand min of meer wat je kan verwachten: brutale maar ook melodieuze Zweedse death metal met die heerlijke Boss HM-2 Heavy Metal pedal-sound. Wat Bloodbath onderscheidt van haar genregenoten is het melancholische gevoel dat je regelmatig hoort opduiken in de melodieën en solo’s. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk als je weet dat de twee enige originele leden Anders Nyström en Jonas Renkse (beiden van Katatonia-fame) het songschrijven voor hun rekening nemen. In “Levitator” en “Warhead ritual” kwam Tomas Åkvik (ex-livelid van Katatonia en Bloodbath) tevens enkele scheurende solo’s uit zijn gitaar persen. Je hoort regelmatig kritiek op ome Nick’s vocalen en hoewel hij inderdaad niet de beste grunter ter wereld is of de meest afwisselende vocalen laat horen, stoor ik mij ook zeker niet aan zijn prestatie. De doodsmetalen klanken nemen verder alle mogelijke vormen aan gaande van snelle knuppelpartijen zoals in opener “Fleischmann” tot in mid-tempo beukwerk (“Levitator” en “March of the crucifiers“) en headbang-songs (“Only the death survive“). Met een meesterdrummer als Martin “Axe” Axenrot (Opeth) in de gelederen weet je dan ook dat alle tempo’s haalbaar zijn. “Wayward samaritan” bevat een zekere old-school thrashy en speed metal vibe en in “Bloodicide” trommelden de heren enkele levende legendes uit de Britse death metal-scene op. Zowel Jeff Walker (Carcass), Karl Willets (ex-Bolt Thrower) als John Walker (Cancer) kwamen een potje meebrullen in het heerlijke nummer. Zowel in “Morbid antichrist” als de hekkensluiter “Chainsaw lullaby” werden koren en morbide orchestraties aan de achtergrond toegevoegd die bijdragen aan de afwisseling omdat Zweedse death metal al gauw saai kan beginnen klinken. Catchy krakers als “Eaten” of “Outnumbering the day” vallen er echter niet te bespeuren. “The arrow of Satan is drawn” is niet het sterkste Bloodbath-album, maar blijkt wel een groeiplaat te zijn waardoor de band samen met Carnation en Sulphur Aeon alsnog de death metal-hoogtepunten van 2018 aflevert.

JOKKE: 85/100

Bloodbath – The arrow of Satan is drawn (Peaceville Records 2018)
1. Fleischmann 
2. Bloodicide 
3. Wayward samaritan 
4. Levitator 
5. Deader 
6. March of the crucifiers 
7. Morbid antichrist 
8. Warhead ritual 
9. Only the dead survive 
10. Chainsaw lullaby

Sulphur Aeon – The scythe of cosmic chaos

Liefhebbers van Lovecraft en death metal zullen hun hart weeral kunnen ophalen aan de nieuwe derde langspeler “The scythe of cosmic chaos” van Sulphur Aeon. Deze Duitsers zetten al sinds 2010 de toon op gebied van kwaliteitsvol doodsmetaal, maar lijken pas sinds de release van “Gateways to the antisphere” uit 2015 – destijds dé death metal-plaat voor oud-collega Filip – meer naamsbekendheid te hebben vergaard. Dank u Ván Records! Op zich zijn er geen wereldschokkende nieuwigheden te horen op “The scythe of cosmic chaos” waarvan het artwork – zoals we van de band gewend zijn – weer uitmuntend is en vooral op de vinyluitgave weer extra goed tot zijn recht zal komen. Dank u Ola Larsson! Ook de sound van de acht death metal-epossen die we in een dikke vijftig minuten te horen krijgen, klinkt weer lekker vol, modern en toch noch organisch en atmosferisch. Dank u Simon Werner! Qua stijl leunen de Duitsers dicht aan bij onze Poolse vrienden van Behemoth ten tijde van diens “Zos kia cultus“, alleen weet Suplhur Aeon over heel de lijn de volle aandacht te trekken. Filip zei het destijds ook al. Ook Immolation kan als referentiepunt dienen en in “Yuggothian spell“, de single die als eerste werd vrijgegeven en is gebaseerd op Lovecraft’s “Haunter of the dark“, horen we ook wel wat midden-oosterse invloeden waardoor een band als Nile natuurlijk al snel vanachter de piramide komt loeren. Bovendien duiken in deze song, net als in opener “Cult of starry wisdom“, het van pakkende melodieën voorziene “The summoning of Nyarlathotep” en de afsluiter ook cleane vocalen op die extra cachet en epiek aan de muziek toevoegen. Van mijn part mag deze aanpak in de toekomst nóg verder uitgediept worden zoals Bölzer op “Hero” deed. Met het bijna tien minuten durende “Sinister sea sabbath” heeft het kwintet haar langste song tot op heden neergepend. Van verveling is er echter geen sprake want Sulphur Aeon blinkt uit in het verweven van de nodige dynamiek in haar nummers waarbij er ook steeds een mooie balans is tussen agressie en melodie. Ook “Lungs into gills” wisselt doom-tempo’s af met snelheidsuitbarstingen, melodieus gitaarwerk en een zinderende finale. Likkebaarden! In het van een lange titel voorziene “The oneironaut – Haunting visions within the starlit chambers of seven gates” zorgen subtiele keyboards voor extra sfeerzetting in de rustige passages die in deze song ingebouwd zijn. Het afsluitende “Thou shalt not speak his name (The scythe of cosmic chaos)” laat de spierballen en dubbele bassen nog éénmaal rollen, roept om meegezongen te worden en moet live slachtoffers maken, dat kan niet anders. Sulphur Aeon is het belangrijkste en meest ambitieuze death metal-instituut van Duitsland en levert met “The scythe of cosmic chaos” het voorlopig doodsmetalen hoogtepunt van 2018 af (de nieuwe Bloodbath dient nog steeds gecheckt te worden). Dank u Sulphur Aeon!

JOKKE: 87/100

Sulphur Aeon – The scythe of cosmic chaos (Ván Records 2018)
1. Cult of starry wisdom
2. Yuggothian spell
3. The summoning of Nyarlathotep
4. Veneration of the lunar orb
5. Sinister sea sabbath
6. The oneironaut – Haunting visions within the starlit chambers of seven gates
7. Lungs into gills
8. Thou shalt not speak his name (The scythe of cosmic chaos)

Abyssal – Antikatastaseis

Enkele weken geleden schreeuwde collega Flp dat het Duitse Sulphur Aeon met “Gateway to the antisphere” wellicht dé beste death metal plaat van 2015 had uitgebracht. Ik trad hem bij in zijn stelling. Maar kijk, we zijn een maandje later en met de release van “Antikatastaseis” pleegt het Engelse Abyssal (opgelet als je ernaar op zoek gaat want er lopen nog een zestal Abyssals rond!) een staatsgreep om het regerende Suplhur Aeon van haar troon in death metal land te duwen. Binnen de scene is Abyssal steeds enorm low profile gebleven. Geen live optredens, geen interviews en de eerste twee releases (“Denouement” en “Novit enim dominus qui sunt eius”) verschenen enkel digitaal en wie geïnteresseerd was, kreeg een kopie op een CDR. Het is op deze manier dat Profound Lore (who else?) Abyssal in de mot kreeg en meteen een goudhaantje rook, hoewel dit in het geval van hun complexe, brute en donkere atmosferische death metal natuurlijk met een serieuze emmer zout genomen dient te worden. De kwaliteit van het gebodene op “Novit enim dominus qui sunt eius” was reeds zodanig hoog, dat het maar een kwestie van tijd was vooraleer dit duo (!) een contract onder de neus geschoven zou krijgen (en gezien de hoeveelheid bagger die via labels verschijnt, zou het ook compleet van de pot gerukt zijn indien dit niet moest gebeurd zijn). Een uur lang is het genieten van zeven songs waarin bulderende vocalen, donkere rifforkanen, onderhuidse melodische spanningsbogen en complexe donderdrums je in staat van extase brengen en een donkere voorbode voor de ondergang van de mensheid lijken te vormen. “Katastaseis“ verwijst naar de climax van drama vlak voor een catastrofe plaats vindt. Abyssal zet hier echter het woordje “Anti” voor en afgaande op de songtitels zal hier dus wel een zekere filosofie of diepere gedachtegang achter schuil gaan. Climaxen vallen er echter genoeg te noteren op deze plaat. Multi-instrumentalist en zanger G.D.C. is een genie en een diepe buiging is hier op zijn plaats, want wat hij uit zijn instrumenten tovert doet mij meermaals naar adem happen. Trouwens de Finse sessie-drummer Timo Häkkinen verdient ook meerdere pluimen in zijn gat voor zijn briljante roffels en drumpatronen. De productie is zeker niet te clean, maar toch zijn alle instrumenten duidelijk hoorbaar in de mix (hoor die bas gaan!). Een hoogtepunt kiezen is een hele opgave. Het overrompelende “I am the alpha and the omega” dat meteen de toon zet voor het album? Het naar Nile riekende “The cornucopian” met tribal/ambient intro? Het epische met een repetitief piano riedeltje doorweven “Veil of transcendence”? Het woest aftrappende “Telomeric erosian” met post-rock achtige finale? Het sacrale “A casual landscape” dat iets meer naar black metal neigt (think Akhlys)? Het complexe en tegendraadse mid-tempo “Chrysalis”? Of de culminerende tongbreker “Delere auctorem rerum ut universum infinitum noscas” die zich op doomtempo voort sleept maar middels beklemmende uitbarstingen een aanval op je systeem uitlokt en naar een kippenvelopwekkende apotheose leidt totdat de out fadende storm gaat liggen en je verweesd achterblijf? Voilà, alle songs zijn hierbij vernoemd, ga het zelf maar uitzoeken. Wie hitsig wordt bij het horen van namen als Portal, Impetuous Ritual of Mitochondrion (niet toevallig drie labelgenoten) zal van dit Abyssal ook wel menig oorgasme krijgen. Lang geleden dat er nog zo veel death metal door mijn boxen knalde.

JOKKE: 93/100

Abyssal – Antikatastaseis (Profound Lore Records 2015)
1. I am the alpha and the omega
2. The cornucopian
3. Veil of transcendence
4. Telomeric erosion
5. A casual landscape
6. Chrysalis
7. Delere auctorem rerum ut universum infinitum noscas

https://profoundlorerecords.bandcamp.com/album/antikatastaseis

Sulphur Aeon – De roep om Cthulhu

Uit het niets verrees Sulphur Aeon, een oerdegelijke death metal uit Duitsland. “Gateway to the antisphere” was hun tweede plaat en niet onterecht krijgt de band massaal schouderklopjes uit binnen en buitenland. Bijster origineel is het allemaal niet, maar het staat als een huis. Over dit, Lovecraft en nog veel meer staat muzikaal mastermind Thorsten Addergebroed te woord. (Flp)

1

Zeg eens, waarom had ik eerder nog nooit gehoord van Sulphur Aeon?
Hell, geen idee. We zijn gewoon een underground death metalband. Wel ja, beter laat dan nooit, eh?

Ik weet dat volgende vraag ruk is, maar ik vind niet al te veel online informatie over Sulphur Aeon. Wil jij wat meer uit de doeken doen over het hoe en wat van de band?
We hebben expres geen biografie geschreven. We geloven niet dat het erg belangrijk is. Er is gewoonweg geen groot verhaal te vertellen. In het begin was Sulphur Aeon misschien wel een soort project, of beter gezegd: een experiment. In 2010 startte ik de band met als doel het verwezenlijken van mijn muzikale ideeën zonder rekening te moeten houden met compromissen. Gelukkig vond ik met M., en een beetje later ook D., twee toegewijde partners in crime zodat Sulphur Aeon echt vorm kreeg en een echte band werd.

Tijdens het bespreken van “Gateway to the antisphere” vergeleek ik het album met een verbeterde versie van Behemoth, Nile en Immolation. Hij zou jij het beschrijven?
Ik denk niet dat de bands hier genoemd nog moeten verbeteren op eender welk vlak dan ook. Ze beheersen hun kunde en eigen stijl vlekkeloos. Ik geef toe dat enkele elementen van hun muziek doorsijpelden in Sulphur Aeons sound. Het zou onnozel zijn dat te ontkennen. Onze album zou ik beschrijven als zijnde een natuurlijke evolutie van onze stijl die we hebben ontwikkeld sinds de uitgave van “Deep deep down they sleep” en “Swallowed by the ocean’s tide“. We spelen een vorm van woeste, doch erg melodieuze black/death metal met nadruk op een zeer duistere en massieve sfeer.

Vertel eens, van waar de adoratie voor H.P. Lovecraft?
Omdat H.P. Lovecraft zoveel meer is dan enkel een icoon voor de horror literatuur. Het geheel aan goden wat hij creëerde is zo inspirerend groot, dat wij erdoor aangetrokken worden. Er is heel wat ruimte voor eigen interpretatie en zelfs voor persoonlijke toevoegingen. Zijn verhalen geven een gevoel, in iemands gedachte, dat er nog wat te vertellen valt. Dat er iets donkers achter loert. Het gaat dieper dan enkel de vertelsels. He schreef nooit lange epische verhalen, maar zijn erfenis bestaat vooral uit korte (en enkele langere) romans waarvan de bovenbouw zo gigantisch is dat het ons laat verlangen naar meer. En los daarvan denken we dat het perfect past bij onze sound.

Cthulhu ziet de mensheid als iets kleins en waardeloos. De mensheid zou zelfs niet in staat zijn haar nietszeggendheid te vatten.
Het menselijk ras stelt dan wel niks voor in de wijde kosmos. Toch zijn we op aarde en hier is de mens zijn betekenis onmiskenbaar. Dat is een probleem, daar de mensheid zich uiteindelijk zelf zal vernietigen in een niet zo verre toekomst. Als je het nieuws bekijkt is het moeilijk om geen menshatende gedachten te krijgen. Al zijn we ook geen filantropen. Je moet altijd kunnen verder kijken dan enkel zwart en wit.

Lovecraft draait er de hand niet voor om om niet Angelsaksische culturen te beledigen. In Duitsland liggen zaken zoals deze nogal gevoelig. Zijn jullie al op de vingers getikt hiervoor?
Eerlijk gezegd ben jij de eerste die dit stukje persoonlijkheid van H.P. Lovecraft belicht. We zijn ervan op de hoogte dat hiervan enkele voetsporen terug te vinden zijn in zijn schrijfsels. Maar het was een heel andere tijdsgeest toen. Mensen hadden veel meer vooroordelen tegenover andere culturen, religies en zelfs andere huiskleuren – Gebaseerd op angst. Lovecraft was een latente racist, zoals zoveel schrijvers die tijd. Maar als ik zijn boeken lees, is politiek het laatste waaraan ik denk. En voor zover ik weet heeft Lovecraft in zijn latere brieven afgezien van deze beschuldigingen. Trouwens, hij was zelfs getrouwd, al was het kortstondig, met een joodse vrouw. Laten we duidelijk zijn: Sulphur Aeon is geen politieke band en we hebben ook nooit opmerkingen gehad hierover.

Op Facebook zag ik de allereerste schets die Marten stuurde naar Ola Larsson. Daarop is het hele artwork gebaseerd? Het lijkt haast een grap; ongelooflijk! Jullie moeten wel onvoorwaardelijk vertrouwen hebben in Larsson. Dit is echt een van de best ogende covers die ik de laatste jaren gezien heb!
Een grap? Neen hoor. Het was gewoon een echte, maar dan ook echte ruwe schets van een idee dat we Ola wilden tonen. We hebben uitvoerig ideeën uitgewisseld en bleven dan ook in contact tijdens het hele creatieve proces. Ola Larsson is een enorm getalenteerde artiest en als we ooit aan iets niet getwijfeld hebben, is het ons vertrouwen in zijn kunde. We zijn meer dan blij dat hij wederom toegestemd heeft te werken met ons.

2

Sulphur Aeon staat op stal bij Imperium Productions. Dit label had enkele geweldige releases in het verleden (Sonne Adam, Dark Fortress, Kaamos,…) maar lijkt op sterven na dood momenteel. Waarom kwam “Gateway to the antisphere” uit op Imperium Productions en Ván Records?
Imperium is niet echt ten dode opgeschreven. Wegens tijdsgebrek heeft Philipp besloten het label on hold te zetten, maar voor Sulphur Aeon wil hij er altijd zijn. Deze beste is een echte vriend van de band en het zou nooit in ons opkomen zonder hem te werken. Voor het tweede album hadden we een partner in crime nodig, daar Philipp niet in staat was het album op zichzelf uit te brengen. In Sven (Ván Records) hebben we een enthousiaste partner en vriend gevonden. Zonder hem, zou dit alles niet mogelijk zijn zoals het nu gelopen is. Het plaatje past perfect!

Zou het niet logischer zijn om samen te werken met Century Media, daar Imperium Productions’ label manager ook voor Century Media werkt?
Waarom? We zijn meer dan tevreden met hoe de zaken nu gelopen zijn en de manier waarop we samenwerken met onze labels. We zijn niet op zoek naar een grote carrière, of hoe je het ook zou willen noemen. Enerzijds hebben we totale artistieke vrijheid, anderzijds hebben we onvoorwaardelijke steun in eender wat we willen doen. Wat kan een band zich nog meer wensen?

Jullie spelen zelden live. Zijn er plannend it te veranderen of is er een speciale reden waarom jullie zo weinig spelen?
In het begin was het zelfs niet gepland ooit live te spelen. We geloven niet dat live shows een goed promotioneel middel is om een breed publiek te bereiken. Als we live spelen is het meer een viering met en voor onze supporters. We willen dat onze shows speciaal blijven en geen routine worden. Daarom kozen we ervoor enkel die shows te doen waarbij we ons goed voelen. We vinden het dan ook belangrijk om de bühne te delen met bands die we zelf interessant vinden. Liever dat dan op een affiche te staan waarvan geen jota ons interesseert, maar waar we dan wel voor een groot ongeïnteresseerd publiek staan.

Laten we het interview afsluiten met een opmerking over Lovecraft. Vaak volgde hij zijn dromen. Welke dromen zou je nog willen zien waar worden met Sulphur Aeon?
Ik denk dat we al meer hebben verwezenlijkt dan we ooit hebben durven dromen. Maar het zou een droom zijn eens een show te openen voor Behemoth of Nile.

Laat Behemoth en Nile maar voor jullie openen!

Sulphur Aeon – Gateway to the antisphere

Sulphur Aeon, ik had er nog nooit van gehoord. Ook al heeft dit Duits heerschap enkele jaren geleden hun debuut “Swallowed by the ocean’s tide” uitgebracht. Tot zeven maal zeventig maal! Twintig jaar geleden luisterde ik naar een mengelmoes van alle extreme genres waarvan de meeste bands doodsmetaal speelden. Maar helaas evolueerde een groot deel van het genre naar een koel en steriel gedoe waar sfeer en bezieling ver zoek was. Gelukkig komt er af en toe een uitschieter boven water piepen. En dames en heren, Sulphur Aeon is zo een band! Album nummer twee, “Gateway to the antisphere“, heeft de X-factor, de perfecte maten om met een constante erectie rond te lopen. Deze plaat is Viagra op elk vlak. Muzikaal leunt alles erg dicht aan tegen Behemoth (“Calls from below” en veel meer), Immolation en ook Nile (het begin van “Devotion to the cosmic chaos“). Maar alles is net een tikkeltje beter. Behemoth mag dan wel een wereldklasse band zijn, op elke schijf hebben ze mindere momenten. Sulphur Aeon is consistenter en levert enkel maar hoogtepunten af. Er is geen enkel zwak moment te bespeuren. Ik herhaal voor de te snelle lezer: geen enkel. Immolation, evenzeer een grootmeester in het genre, laat het afweten als er wat verteld moet worden. Sulphur Aeon baseert hun teksten op Lovecraft en niet op een kleuterboek. De hele presentatie van “Gateway to the antisphere” is puur vakmanschap. Aanschouw het uitmuntende (!) artwork van Ola Larsson (een aanrader; bekijk hier eens hoe het artwork tot stand is gekomen). Een slipcase heb ik altijd vervelend gevonden, maar Sulphur Aeon heeft er wat moois van gemaakt zodat het een meerwaarde is geworden. Wat valt er dan nog te zeggen? “Gateway to the antisphere“: death metal album van het jaar 2015.

Flp : 92/100

Sulphur Aeon – Gateway to the antisphere (Van Records, Imperium Productions 2015)
1. … to drown this world
2. Devotion to the cosmic chaos
3. Titans
4. Calls from below
5. Abysshex
6. Diluvial ascension – Gateway to the antisphere
7. He is the gate
8. Seventy steps
9. Onwards… Towards Kadath
10. Into the courts of Azathoth
11. Conclusion